Zoeken

Bij de eerste twee edities (in 1945 en 1946) ging de wedstrijd nog als de Omloop van Vlaanderen door het leven. Daarna gaf de katholieke krant Het Volk haar eigen naam aan de koers, om het onderscheid te maken met de Ronde van Vlaanderen die door Het Nieuwsblad georganiseerd werd. Vorig jaar fuseerden de twee Belgische kranten.

In de jaren vijftig werd de wedstrijd drie keer gewonnen door de Belg Ernest Sterckx. De koers was toen nog vooral een nationale aangelegenheid. Maar de thuisrijders, hongerig na een lange winter, wonnen nog altijd zestien van de laatste twintig edities. Naast Sterckx staat ook Peter van Petegem drie maal als winnaar op de erelijst, net als Joseph Bruyère. Deze Waal met een Nederlandse moeder - hij werd geboren in Maastricht - was de sterkste in 1974, 1975 en 1980.

Bruyère was er één van het type meesterhelper. Van Eddy Merckx in dit geval, met wie hij als renner vaak de kamer deelde. Net als een aantal andere gewaardeerde helpers verhuisde Bruyère diverse keren met zijn kopman mee van ploeg. Over de helpers van De Kannibaal is een paar jaar geleden een boek verschenen: ‘De mannen achter Merckx’. Met negen dienstjaren aan de zijde van Merckx is de Waal ook in dat opzicht mede-recordhouder.

Maar hij was zeer zeker niet ‘één van de mindere goden uit de tijd van Joop Zoetemelk’, zoals een Nederlandse wielertoerist per ongeluk op zijn eigen website schreef. Zo won Bruyère twee keer Luik - Bastenaken - Luik na een solo. Merckx had in maart 1978 zijn koersfiets aan de wilgen gehangen, waardoor Bruyère voor zijn eigen kansen kon gaan. Dat leverde hem naast een tweede zege in de Ardennenklassieker - de eerste was in 1976 - ook nog een vierde plaats in de Tour op. Kom daar nu maar eens om als Belg of Nederlander.

In het boek ‘De Wielerklassiekers tot 2000’ wordt gesteld dat de Waal misschien meer uit zijn wielercarrière had kunnen halen, maar dat hij sommige overwinningen ook te danken had aan zijn kopman. Bruyère won namelijk twee keer de Omloop Het Volk als helper van Merckx.

Bruyère zelf: “In 1974 ging ik tamelijk ver van de finish lopen. Op het einde werd ik van de sokken gereden door een volgwagen die mijn achterwiel ramde. Gelukkig had ik voldoende voorsprong. Geblutst en geschaafd reed ik op de reservefiets van Eddy Merkcx naar mijn eerste overwinning. Ook het jaar daarop kon ik profiteren van het feit dat iedereen naar mijn kopman zat te kijken.”

In 1980 reed de inmiddels eenendertigjarige Bruyère in dienst van het Belgische Marc Zeepcentrale. De zes jaar jongere Patrick Lefevere, toen nog met donker haar, zette bij deze nogal obscure sponsor zijn eerste stappen als ploegleider. Lucien van Impe was er kopman. Bruyère won voor zijn nieuwe ploeg meteen de Omloop Het Volk, na een late demarrage.

In een Belgisch wielergidsje uit 1981 lezen we: “De Waal … voelde zijn ouder wordende spieren weer soepel worden als hij vorig jaar Gentwaarts toog. Bovendien zat de meester (Merckx, RvdB) tijdens de wedstrijd in de volgwagen, en dat krikte het moreel van Joseph dus blijkbaar helemaal op.” Bruyère hield knap stand. Op de streep had hij een handvol seconden voorsprong over op de snelste sprinters: Walter Planckaert, Sean Kelly, Jan Raas en Roger de Vlaeminck.

Geldschieter Marc bleek slecht van betalen. Toen Bruyère geen loon meer ontving, ging het met zijn moreel snel bergafwaarts. Hij weigerde nog voor de ploeg te rijden en stopte er mee. ‘Arrêt le 8 avril’, meldt de betrouwbare Franse website Mémoire du Cyclisme. Zijn derde overwinning in de Omloop Het Volk was meteen zijn laatste voorname wapenfeit als professioneel wielrenner.