Trapattoni is zeventig!

Vandaag viert de succesvolste voetbalcoach ter wereld zijn 70e verjaardag. Giovanni Trapattoni zal er niet al te lang bij stilstaan, want hem wacht over twee weken een bizarre klus. Op 1 april moet hij als bondscoach van Ierland zijn vaderland bestrijden. Een betere grap is niet denkbaar.

‘Trap’, zoals hij in Italië liefdevol wordt genoemd, is een van de meest geliefde trainers in het Italiaanse voetbal. Hij heeft een indrukwekkende erelijst. Als speler won hij twee keer de Europa Cup. Hij hield als mandekker bij AC Milan in de finales Eusebio (1963) en Johan Cruijff (1969) in bedwang en speelde in dienst van sterspelers als Sormani en Rivera. Hij won ook de Europa Cup voor bekerwinnaars en de wereldcup.

Maar zijn populariteit dankt hij vooral aan zijn loopbaan als trainer. In 1974 werd hij benoemd tot hoofdcoach van AC Milan. Hij leek meer een interim-coach, maar in de zomer van 1976 haalde voorzitter Giampiero Boniperti de jonge trainer naar Juventus. Dat was in de zomer op het schiereiland groot nieuws, omdat Trapattoni werd geruild voor de aanvoerder Fabio Capello. De trainer wilde liever niet werken met de eigenwijze spelmaker van Juventus.

Voor Juventus brak een prachtige periode aan. Binnen een jaar won de club uit Turijn de eerste Europese hoofdprijs, de UEFA Cup, met een geheel Italiaans team. Trapattoni zorgde er met een frisse aanpak voor dat Juventus voor toenmalige Italiaanse begrippen zeer dynamisch ging spelen. Trapattoni stond aan de basis van de loopbaan van verschillende spelers, die tot wereldsterren zouden uitgroeien zoals Gaetano Scirea, Claudio Gentile, Marco Tardelli, Antonio Cabrini en vooral Roberto Bettega.

De Oude Dame zou onder Trapattoni alle Europese bekers en vooral ook zes landstitels winnen. Daarbij vormde dat team ook het leeuwendeel van de Italiaanse ploeg, die in 1982 wereldkampioen werd. Toch bestond er ook enige kritiek, omdat Juve in die jaren vaak op het beslissende moment teleurstelde. De ploeg domineerde soms een heel jaar om in een finale te falen. Historisch blijft de nederlaag in Athene tegen HSV om de Europa Cup.

Trapattoni kreeg de schuld van die zeperd en zou er twee jaar mee moeten leven, totdat die beker met de grote oren opnieuw behaald kon worden. In drie seizoenen haalde telkens de finale, maar de echte hoofdprijs verbleekte bij het Heizeldrama. Trapattoni beleefde zijn hoogtepunt in Tokio toen hij Juve tot Miss World kroonde.

Dat was de club wel aan zijn stand verplicht, want met talloze wereldkampioenen en Michel Platini en Zibi Boniek (en later Michael Laudrup) als buitenlandse sterspelers mocht er wel iets van de club worden verwacht. Trapattoni bewerkstelligde hoe dan ook dat het Italiaanse voetbal internationaal weer meetelde. Na tien jaar vertrok hij naar Inter.

Dat werd aanvankelijk geen succes. De trainer leek te ouderwets en vooral verstrikt in defensieve ideeën in vergelijking met Milan, waar Arrigo Sacchi net begonnen was aan zijn levenswerk. Toch behaalde Trapattoni bij Inter zijn fraaiste landstitel met een record aantal punten en ook veel doelpunten, die hem niet van zijn imago van verdedigende coach konden afhelpen.

Trapattoni was te conservatief en had de pech dat de media ook op handen van Milan waren. Hij won met Inter ook nog de UEFA Cup, maar keerde terug naar Juventus. Met die ploeg bleef hij weer in de schaduw van Milan, dat inmiddels werd getraind door Fabio Capello. Trapattoni bouwde in Turijn aan een ploeg, die tenminste de UEFA Cup wist te winnen. Maar de coach raakte uit de mode en verliet Italië om bij Bayern München.aam de slag te gaan.

Hij pakte er een landstitel, maar beroemd werd hij vooral vanwege een persconferentie waarbij hij Strunz de les leerde. ‘Ich habe fertig,’ werden gevleugelde woorden. Via een verblijf bij Fiorentina (met als hoogtepunt een formidabele zege op Wembley tegen Arsenal) werd hij eindelijk bondscoach in 2000. Als een vader des vaderlands zou hij zijn land loodsen naar een nieuwe wereldtitel.

Trapattoni kwam in de talkshows over als een ontspannen man, die in zijn vrije tijd graag naar klassieke muziek luistert. Niemand twijfelde op het schiereiland aan de goede afloop, maar het werd een afknapper. Twee keer verliet Italië veel te vroeg een eindtoernooi onder bizarre omstandigheden. Tijdens het WK was Trapattoni des duivels op een corpulente thuisfluiter uit Ecuador, die Zuid-Korea een overwinning cadeau deed. Tijdens Euro-2004 werd de coach het slachtoffer van een salonremise tussen Zweden en Denen.

Maar in Italië verschuilt men zich niet achter smoesjes. Trapattoni wist dat hij had gefaald en verkaste naar het buitenland. Eerst in Portugal (kampioen met Benfica) en daarna in Oostenrijk (kampioen met Red Bull Salzburg) was hij zowaar succesvol. Zo heeft hij in vier landen prijzen behaald en dat is niet voor iedereen weggelegd. Zijn laatste uitdaging is om Ierland naar het WK te loodsen.

Zijn vrouw vraagt zich langzamerhand af wanneer Trap eens naar zijn Toscaanse buitenhuis aan de Middellandse Zee komt om eens van zijn pensioen te genieten. Iemand die onder Nereo Rocco trainde en werkte met wereldsterren als Dino Zoff, Paolo Rossi, Michel Platini, Lothar Matthäus, Jürgen Klinsmann, Roberto Baggio, Gabriel Batistuta en Francesco Totti hoeft zich toch niet meer te bewijzen.

Maar de 70-jarige man met een erelijst van meer dan dertig officiële hoofdprijzen, die twintig jaar geleden al uit de mode was, weet niet van ophouden. Op 1 april is het Ierland – Italië.

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties