Oranje in Twente

Het Nederlands Elftal heeft zich al bijna gekwalificeerd voor het WK in Zuid-Afrika. Op weg naar dat toernooi speelt het op 5 september tegen Japan in Enschede. Opmerkelijk genoeg is dat pas de eerste keer dat Oranje een officiële interland afwerkt in Twente.

Want het Nederlands elftal speelde nooit één interland in Almelo, Hengelo, Enschede of Oldenzaal. En dat terwijl Twente een rijke voetbaltraditie heeft, en een groot deel van de vaste aanhang van Oranje afkomstig is uit dit deel van Nederland. Hoog tijd dus voor een interland in het vernieuwde Enschedese stadion.

Oranje in Hengelo

Nader onderzoek wijst uit dat het toch niet helemaal een primeur is dat het Nederlands Elftal in Twente speelt. Want vlak voor hèt ijkpunt in de vaderlandse voetbalgeschiedenis, het WK van 1974, maakte Oranje een tussenstop in het oosten van Nederland. Op donderdag 23 mei 1974, Hemelvaartsdag, betrad de nationale trots een Twents grasveld voor een officieuze interland. Tegenstander was het Hamburgse HSV, de locatie was Stadion Veldwijk in Hengelo, het tegenwoordige FBK-stadion.

Het Nederlands team werkte op verzoek van supervisor Rinus Michels een uitgebreid oefenprogramma af op weg naar het WK in Duitsland. En dat was nodig ook volgens de voormalige Ajax-trainer. Zo was Arie Haan, de Jhon van Beukering van de jaren zeventig, maar liefst zeven kilo te zwaar. Michels legde daarom de zweep erover. Jan Mulder vertelde hard getraind te hebben, “tot overgeven toe. Dit heb ik nog nooit meegemaakt.”

Michels erkende de conditionele achterstand en wees op een aantal tactische problemen. “Het moet nu wat in een geforceerd tempo. Dat kan niet anders. Maar als na de eerste vijf dagen de basis is gelegd, kunnen we rustig gaan voortbouwen. (..) Je hoeft geen expert te zijn om te kunnen constateren dat er nog heel wat moet gebeuren. Het vervelende is, dat er voor elk probleem heel wat alternatieve oplossingen zijn, maar niet één waarvan je zegt: dat is het.”

Twents boegeroep

Bij het zien van de wedstrijd tegen HSV kon inderdaad niemand vermoeden wat voor successen Oranje een paar weken later zou gaan behalen. Het Nederlands elftal speelde een beroerde partij. De Leeuwarder Courant was weinig optimistisch. “Eind maart werd gestart met een ondermaatse opvoering tegen Oostenrijk (1-1) en donderdag werd de trieste cyclus voortgezet met een weinig hoopgevende vertoning tegen de West-Duitse nummer tien HSV Hamburg (2-1).”

De zware voorbereiding werd ook in ogenschouw genomen. “Het verklaart veel van de dubieuze verrichtingen van de Oranje-elf, donderdag in Hengelo. Het komt er in feite op neer dat alleen Johan Cruijff, die na afloop klachten had over de kwaliteit van de bal, soepel draait. De anderen zijn duidelijk nog op zoek naar de grote vorm. De een is nog zwakker dan de ander.”

Onder meer Pleun Strik, Rinus Israël, Willy van der Kerkhof, Piet Keizer, Ruud Geels, Jan Mulder en Willy Brokamp maakten hun opwachting in Hengelo. De laatste twee zouden uiteindelijk afvallen voor de definitieve WK-selectie, de anderen kwamen op het eindtoernooi niet of nauwelijks in actie. Eigenlijk was het een wonder dat het slecht spelende Oranje won van HSV. Caspar Memering had de Duitsers op voorsprong gezet, maar door goals van Wim Suurbier en Arie Haan trok het armetierige Nederland alsnog aan het langste eind.

De tienduizend Hengelose toeschouwers hadden maling aan de zware voorbereiding en andere excuses voor het magere spel. Na afloop joelden ze het Nederlands elftal dan ook hartstochtelijk uit. Of dit ertoe bijgedragen heeft is niet bekend, maar drie dagen later won Oranje in Amsterdam met 4-1 van Argentinië, en het verdere vervolg is bekend.

35 jaar later begint de victorie dus mogelijk opnieuw in Twente, hopelijk met een iets betere wedstrijd en als ontknoping een gewonnen finale.

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties