Zoeken

Roger de Vlaeminck won de Ronde van Vlaanderen van 1977, nadat hij zich kilometers lang in het wiel van Freddy Maertens had genesteld. De Vlaeminck werd aan de finish met boegeroep onthaald. Vorig jaar vertelde de winnaar aan het Belgische tijdschrift Humo: “Ik ben fier dat de Ronde, ondanks alles, op mijn palmares staat. Maar het was niet mijn manier van winnen.”

Dat voorjaar was Freddy Maertens niet alleen regerend wereldkampioen op de weg. Maertens was op dat moment ook de beste renner ter wereld. Als er in die dagen een doorlopende UCI-ranglijst of CQ-ranking had bestaan, had de toen vijfentwintigjarige Maertens deze zonder enige twijfel aangevoerd, waarschijnlijk direct gevolgd door de vijf jaar oudere De Vlaeminck.

In de jaren zeventig van de vorige eeuw waren het namelijk de Belgen die de dienst uitmaakten in het mondiale (lees: West-Europese) wielrennen. Al was Nederland als wielernatie sterk in opkomst. Peter Post bouwde aan zijn ijzersterke Raleigh-formatie, terwijl een nog jonge Jan Raas, toen rijdend voor Frisol, net Milaan - San Remo had gewonnen. In de Ronde van Vlaanderen van 1977 zou Raas trouwens als vijfde eindigen.

De jaren daarop raakte Maertens aan de sukkel. Geveld door een combinatie van amfetaminen en alcohol volgens sommigen. Door het ronddraaien van een te groot verzet, meenden anderen. Of over de kling gejaagd door de flamboyante Flandria-ploegleider Lomme Driessens. Die leverde een belangrijke bijdrage aan de successen van zijn renner, maar de term ‘periodiseren’ had de ervaren ploegleider niet bepaald uitgevonden. Gekoerst moest er worden, en het liefst veel.

Roger de Vlaeminck kende een lange en bijzonder succesvolle wielercarrière. Hij kon eigenlijk op alle terreinen goed uit de voeten, behalve in het hooggebergte. Wat De Vlaeminck ook kon was zweven over de kasseien, want hij won maar liefst vier keer Parijs - Roubaix. Hij werd ook nog eens vier keer tweede.

Vorig jaar schetste de oud-renner in De Telegraaf de sfeer van het Belgische wielrennen in die dagen: “In die tijd veranderde de koers vaak in een burgeroorlog. De fans gingen met elkaar op de vuist, er gebeurde altijd wel iets. Zo flikte ik Maertens eens, en toen ik op het podium stond kwam de visboer uit zijn dorp met uitgestoken vuisten voor me staan.”

In de Ronde van Vlaanderen van 1976 werd het duo kansloos voor de overwinning door een tactische manoeuvre van De Vlaeminck, zonder twijfel de slimste van de twee. De Vlaeminck zelf: “Zo liet ik me ooit … op zes kilometer voor de streep met Maertens lossen uit de kopgroep. Puur uit angst dat Maertens rapper was en mij zou verslaan. Zo gek waren wij.”

Over dit voorval zei Maertens in zijn autobiografie ‘Niet van horen zeggen’: “Toen heeft De Vlaeminck me op psychologisch vlak uit het zadel gelicht.” In een sprint met vijf was Maertens zeer waarschijnlijk de snelste geweest. Nu werd zijn Flandria-ploegmaat Marc Demeyer op de streep geklopt door Walter Planckaert en Francesco Moser. “Na de aankomst was Demeyer witgloeiend. Terecht. Ik had me laten foppen.”

Maertens en De Vlaeminck mochten dan wel geen grote vrienden zijn, ze waren samen wel de grootste uitdagers van Eddy Merckx, die op zijn eenendertigste onmiskenbaar over zijn hoogtepunt heen was. Toch was het weer Merckx, die op de 3e april van het jaar 1977 al vroeg in de Ronde van Vlaanderen de aanval zocht. Zo’n tachtig kilometer voor de finish in Meerbeke.

Roger de Vlaeminck en Freddy Maertens konden volgen, maar tien kilometer verderop reed De Vlaeminck lek op de Valkenberg. Pas na een knappe achtervolging van een kilometer of twintig, waarbij hij een groepje met Francesco Moser, Walter Godefroot en Didi Thurau achter zich liet, sloot De Vlaeminck aan de voet van de Taaienberg weer aan bij de twee koplopers...

Deel twee staat hier.