Zoeken

Precies 25 jaar geleden stierven drie grootheden op rij. Op 1 april 1984 eindigde de zoveelste ruzie tussen Marvin Gaye en zijn vader in een dodelijke schietpartij. Diezelfde dag eindigde motorcoureur Jack Middelburg in een ziekenhuis na een valpartij en overleed enkele dagen later. In de nacht van 4 op 5 april verongelukte radioverslaggever Theo Koomen.

Sindsdien is Koomen alleen maar groter geworden. Wat in alle herinneringen terugkomt, is zijn manier om sport te verslaan. Hij werd door alles gestimuleerd, behalve de realiteit. “Ik zou een rit kunnen verslaan”, zei hij zelf, “zonder dat-ie gereden wordt.”

Nu was Koomen echt niet de enige die hiertoe in staat was. Han Hollander was voor de Tweede Wereldoorlog de eerste Nederlandse sportverslaggever op de radio en die kon het ook. Oud Ajax-speler en sportjournalist Kick Geudeker zei over hem: “Hij zat naast me op de eerste rij van de tribune, want er was geen radiohokje. Ik moet eerlijk zeggen dat mijn oren klapperden. Hij vertelde helemaal niet wat er aan de hand was, hij werkte naar hoogtepunten toe die er helemaal niet waren!”

Het eindsignaal

Koomen sprak zijn famous last words uit op 4 april 1984 bij Langs De Lijn. Het was aan het einde van zijn radioverslag van FC Twente – MVV, toen uitkomend in de Eerste Divisie:

“En daar is het einde aangekondigd!….Nee! Geen einde. Een vrije schop op de rand van het strafschopgebied. Jongens, ze zeggen wel eens, Hitchcock had ’t niet beter kunnen bedenken. Nou echt, het had ook niet gekund, ik maak hier een film mee zonder weerga en dat in de Eerste Divisie, en dan zeggen ze wel eens, er wordt misschien matig gevoetbald. Nou, geef mij dit voetbal maar! Ik hou van zo’n avondje FC Twente. Ik hou van zo’n avondje Enschede. Ik hou van zo’n avondje tussen FC Twente en MVV.

Stand is 1-2 in het voordeel van de Maastrichtenaren. Wie gaat dwars door de gele muur heen? Wat een muur en dat levert een corner op, jawel! Want via die gele muur belandt de bal over de achterlijn. Een corner.

Vijfenveertig minuten en veertig seconden, 45 seconden gespeeld. Scheidsrechter Mulder kijkt bedenkelijk op zijn horloge. Dat vind ik althans bedenkelijk, want wat mij betreft mag het nog een half uur duren, wat mooi zeg, wat fantastisch mooi.

Moet die bal voorkomen, inswinger, komt-ie, hoog voor het doel getrokken, wie gaat ‘m koppen? Niemand kan er meer bij, althans die van Twente denk ik zo. Jawel, nog een mogelijkheid, Birkedal, Birkedal! Nee, hoor, hij stuit af. Dit was het fluitsignaal. Het eindsignaal.”

ANP Fotoarchief

Aldus Koomen, die zich ook hier weinig aantrok van de realiteit. Matty Verkamman schreef namelijk in de Trouw over exact dezelfde wedstrijd: ‘MVV speelt ook in de Eerste Divisie saai en afbrekend. De Limburgers hebben op het vlak van behoudend voetbal in de loop der jaren een inktzwarte reputatie opgebouwd.’ Ook de Volkskrant had zich verschrikkelijk verveeld en iets heel anders gezien dan Koomen.

Vanaf Enschede reed Koomen naar zijn huis in Noord-Holland, om tegen de auto van André Selders op te rijden. Een dag later stierf hij in het ziekenhuis. In een volgend artikel vertelt Selders uitgebreid hoe hij die dramatische dag heeft meegemaakt, en wat het voor hem heeft betekend.

Sportjournalistiek

permalink | ga naar reacties |