Zoeken

Na een lekke band en een achtervolging van een kilometer of twintig sloot Roger de Vlaeminck weer aan bij de koplopers Eddy Merckx en Freddy Maertens. De Vlaeminck vorig jaar in Humo: “Op de Varent, aan brouwerij Roman, lost Merckx ineens. Steendood was hij, het was niet meer ‘de Kannibaal’ van vroeger. Ik voelde mij niet veel beter, die achtervolging was in mijn benen gekropen. Maertens … reed op kop en vroeg niet om over te nemen.”

Wat De Vlaeminck niet wist, was dat zijn vluchtgenoot eerder in de wedstrijd onreglementair van fiets had gewisseld. Maertens: “Op de Koppenberg … zouden heel wat renners van fiets veranderen, omdat ze voor die beruchte Koppenberg speciale versnellingen op hun achterwiel hadden laten plaatsen, die ze achteraf niet meer nodig hadden. Zo’n fiets mocht alleen van de volgwagen komen. Ik zat het vlugst op een andere fiets, die me evenwel door iemand aan de kant van de weg was aangereikt.”

Die 'iemand' was Flandria-verzorger Jef D’Hont. Hij gaf in zijn memoires ploegleider Lomme Driessens de schuld van de foute fietswissel: “Aan de start wist Driessens al dat de sportdirecteuren hadden beslist dat er in de zone van de Koppenberg geen fietswissels mochten gebeuren, maar dat verzweeg hij voor ons. Driessens was de patron, hij deed zijn eigen ding.”

De Vlaeminck: “Maertens gaf geen krimp … tot UCI-commissaris Jos Fabri naast ons komt rijden: 'Maertens, ge zijt uit de koers gezet!'. Ik wist niet wat er gebeurde en Maertens bleef maar rijden. Toen kwam Lomme Driessens bij ons: ‘Freddy, blijven rijden! 't Is beter dat Roger wint dan een van de mannen achter jullie.’ Ik dacht dat ze met mijn voeten aan het spelen waren.”

Maertens weer: “Toch nam men me niet uit de wedstrijd. Waarom niet? Om het spektakel voor de televisie te redden natuurlijk.” Maertens bleef zijn rivaal vervolgens op sleeptouw nemen, maar mocht van de wedstrijdcommissarissen in Meerbeke vreemd genoeg toch meesprinten voor de overwinning. Hij verloor die sprint van De Vlaeminck, die zo zijn enige Ronde van Vlaanderen won. Omdat de uiteindelijke winnaar zo lang in het wiel had gezeten, werd hij aan de finish met boegeroep onthaald: ‘Ge moest u schamen! Bandiet!’

Maertens werd uiteindelijk alsnog gediskwalificeerd vanwege de onreglementaire fietswissel. Hij zou in zijn loopbaan trouwens nooit de Ronde van Vlaanderen winnen. Wel schreef Maertens een paar dagen later in eerste instantie met overmacht de Waalse Pijl op zijn naam. Maar opnieuw werd hij gediskwalificeerd. Dit keer wegens dopinggebruik.

Het opwekkende middel Stimul, een amfetaminepreparaat, was sinds kort opspoorbaar. In tegenstelling tot de Italiaanse wielerbond had de Belgische bond, de BWB, haar renners hier niet over ingelicht, zodat de halve Belgische wielertop dat voorjaar tegen de lamp liep. Zo werd behalve Maertens ook Eddy Merckx uit de uitslag van de Waalse Pijl geschrapt. Walter Planckaert, de derde van de Ronde van Vlaanderen, was eveneens de pineut, zodat er in de uitslag achter de plaatsen twee en drie een ‘X’ staat.

Winnaar De Vlaeminck ontsprong de dans. Zijn Belgische collega’s wilden een klacht indienen tegen de BWB omdat ze zich gepakt voelden, maar het plan strandde op een gebrek aan solidariteit. “Ik ben niet positief bevonden, dus trek ik me van die hele affaire niets aan” meldde De Vlaeminck volgens Maertens. “De Vlaeminck verbrak uit eigenbelang de solidariteit.”

De Vlaeminck zelf: “De tweede en de derde, Maertens en Walter Planckaert, hebben allebei positief getest achteraf. Het was nog de tijd van Stimul. Ik was de enige zuivere op het podium.” Het is de waarheid van de winnaar, waarvan wel eens wordt gezegd dat die altijd gelijk heeft.