De code van mijn hulpgeheugen, de film van vijftien jaar terug, haarscherp in beeld en ook nog met Italiaans commentaar – dat zat er niet bij, in mijn hoofd.

Parijs-Roubaix wil ik zien.

De beelden van Parijs-Roubaix die in mijn hoofd staan gegrift: Planckaert en Bauer, Ballerini en Duclos-Lasalle, Backstedt en Hoffman. Raas, Museeuw, Tsjmil, Knaven, Van Petegem, Boonen.

En Kuiper, natuurlijk, Hennie Kuiper. Hoe die daar stond, met zijn lekke band. En wat Mart Smeets allemaal riep, vooral heel vaak ‘Oh!’ riep-ie, dat herinner ik me nog wel, Mart die maar ‘Oh!’ riep, alsof ‘Oh’ de toverformule was die Hennie een nieuw wiel moest bezorgen.
‘Oh! Wat is dit erg! Oh! Oh!’

Ja, nu weten we het wel Mart, probeer eens iets anders, abacadabra of zo.
Dat filmpje van Hennie Kuiper zit nog zeker in de hoofden van drie miljoen Nederlanders, als het er niet meer zijn, maar het is natuurlijk al wel weer 26 jaar geleden, dus het kan hier en daar gewist zijn, verbrand in het crematorium of opgevreten door de wormen.

Maar bij mij is het nog scherp hoor, ik zie ’m staan, onze Hennie, en ik zie mezelf trouwens ook weer staan, te schreeuwen voor de televisie, van dat ze Hennie nu wel even héél snel een wiel moesten geven of dat er anders ongelukken zouden gebeuren. Dubbele, driedubbele beelden zijn het, van mezelf, van de televisie en van Hennie.

Ik ben er later nog een keer wezen kijken, op de plek waar Hennie stond te roepen. Leek er niet op. Miezerig stukje Noord-Frankrijk, absoluut niet het décor van een dramatische sportfilm, die ziet er heel anders uit, in mijn hoofd, héél anders, groter, dreigender en zonder dat miezerige greppeltje van niks dat er nu ligt. Een grote gevaarlijke kloof was het.

Herinneringen kleuren de werkelijkheid, ik zie Hennie staan op een immens toneel, alles vertraagt – ja, zo duurt het natuurlijk nóg langer voor onze held is gedepanneerd. Heel lang heb ik Hennie voor me gezien, het kapotte wiel in zijn hand, hoog geheven, als een stormbal, maar dat was dus niet zo, Hennie heeft nooit dat wiel in zijn handen gehad en het al helemaal niet hoog in de lucht gestoken.

Hennie heeft zelf de film ook niet goed in zijn hoofd, die denkt dat het de schuld was an iemand die een foto wilde maken, maar niet al het ongeluk in de wielrennerij kun je op het conto van die ellendelingen met een camera schuiven. Kom op Hennie, dat kun je toch geen sturen meer noemen, dat is gewoon de bocht doorwrikken, die gozer staat bijna op de akker aan de andere kant van de sloot en nog wordt ie bijna overreden door de leider in de koers.

Kijk dan:

Van die zenuwenmuziek kan ik me trouwens ook niets herinneren. Schei uit zeg, Parijs-Roubaix schreeuwt om rock ‘n’ roll, Dire Straits desnoods, maar niet om deze ellendige muzak op het Yamaha wonderorgel. En die commentator from hell moet ook zijn kop houden.

Waarom eindigen ze niet op de baan? Lange rechte aankomst, het lijkt Parijs-Tours wel, maar dat is de andere kant op en in de herfst. Kelly wint, de farmers son from Tipperary, maar waar is Van der Poel?

Had een week eerder de Ronde van Vlaanderen gewonnen, in de sprint van Kelly. Ik wil niks suggereren, 23 jaar na dato met YouTubebeelden, maar hij laat zich er wel héél gemakkelijk afrijden, en zelfs Rudy Dhaenens, de betreurde Rudy Dhaenens, blijft hem voor. Kom op, Poel, dat was niet helemaal in orde, dat kan iedereen zien, op YouTube, geef het nou eindelijk een keer toe.