Parijs-Roubaix op YouTube (deel 2)

De Muur 24 is voor een belangrijk deel gewijd aan Parijs-Roubaix. Zondag 12 april gaat de koers van start, maar tot die tijd kijkt Sportgeschiedenis.nl samen met De Muur naar enkele hoogtepunten van de hel van het noorden.

Kopen?

Door Bert Wagendorp

Na afloop nog wel een interview met Greg LeMond, veel pech gehad, zegt Greg, daar was niet tegen te fietsen. Drie maanden later staat ie aan het vertrek van de Tour de France en na drie weken heeft ie hem gewonnen ook, Greg, en is alle pech van Parijs-Roubaix vergeten.

YouTube is een grabbelton, je toetst Parijs-Roubaix in, of Paris-Roubaix of Parigi-Roubaix, en dan maar kijken wat eruit rolt. Je hoopt op een vergeten filmpje van Josef Fischer uit 1896, dat zomaar ineens op je scherm verschijnt. Een wonder, tot dusver was niet bekend dat ze in 1896 al filmpjes maakten, laat staan van de winnaar van Parijs-Roubaix.

Maar ja hoor, daar is ie, Josef Fischer, de allereerste winnaar, herzlich wilkommen in Roubaix, sehr gut gemacht. Daar is de camera, zeg het maar. Het gaat nog een keer gebeuren: iemand plukt beelden van de zege van Josef Fischer op 132 lichtjaren van de aarde uit het heelal en zet ze op YouTube.

Nu heeft YouTube wel een groot geheugen, maar het zit vol gaten en het gaat niet ver terug. Het is het geheugen van een Korsakov-lijder, talloze fragmenten in chaos door elkaar heen. Voor het gestructureerde beeldarchief van Parijs-Roubaix zijn we nog aangewezen op de databank in ons brein of op de verbeelding.

Hoe Gaston Rebry drie keer won in de jaren dertig van de vorige eeuw: ongekend. Hoe Henry Pélissier in 1919 tussen de loopgraven doorfietste en langs de kaalgeschoten bomen – het was lente, maar er was nergens een groen blaadje te bekennen, het stonk nog naar lijken langs de route van Parijs-Roubaix.

Tenminste, in mijn film van geuren en kleuren van Parijs-Roubaix 1919.

Jaren veertig, niks. Jaren vijftig, niks. Tenminste, qua Parijs-Roubaix op YouTube dan.

En dan opeens, Peter Post, 1964.

Kijk dan:

Mart Smeets interviewt Peter Post en ‘de leiders duiken de hel van het noorden in. Enkelen vallen, een paar worden ter verzorging opgenomen.’

Zo waren de tijden, je ging niet zwaar gewond naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis, onzin allemaal, niet zo overdrijven, ‘ter verzorging opgenomen’ is al erg genoeg. Ter verzorging opgenomen en vermoedelijk overleden.

Raar huppelmuziekje erachter, de Beatles zijn er al en de Rolling Stones ook, maar van dat soort ruwe muziek moeten ze in de sport nog niks hebben, die jonge fratsenmakers van Studio Sport en hun Sport ‘n’ Roll moeten nog geboren worden.
Post, Beheyd, Bockland en Molenaars. ‘In de zojuist genoemde volgorde rijden ze over de streep.’

Het is zover, we hebben Parijs-Roubaix gewonnen. En het staat op film, dus het kan nooit meer uit de geschiedenis worden gewist. Het staat in het collectieve geheugen van YouTube, Peter Post heeft voorgoed Parijs-Roubaix gewonnen, en nog als de wiedeweerga ook, want met een lekker rugwindje rijdt ie een baanrecord.

Jan Janssen, wint in 1967, ook in het geheugen van YouTube gebrand. De streep ligt al bij het binnenrijden van de hel, zegt onze Jan. En ook dit zegt ie: ‘Dat is een stukje kampioen zijn.’ Even terugspoelen: ja hoor, hij zegt het echt.

Merckx, Eddy, drievoudig winnaar. Geen seconde op YouTube. In 1968 wint ie. Een maand later breken ze in Parijs de boel af, maar Merckx wint gewoon Parijs-Roubaix – geen tijd voor barricades, er moet hard gefietst worden. In 1970 wint hij weer en in 1973 nog een keer. Allemaal tevergeefs, er is op YouTube niets van terug te vinden, dus het is maar zeer de vraag of het allemaal echt is gebeurd.

Iemand moet snel de zeges van Eddy Merckx op YouTube zetten, anders hebben we een probleem.

Zegt Merckx: ‘Wanneer ge traag rijdt, krijgt ge veel meer klop dan wanneer ge rap rijdt.’ Kan allemaal best wezen, maar voorlopig staat er een allemachtige hoop Merckx op YouTube, maar geen winnende in Parijs-Roubaix.

Dat zo’n Merckx daar nou niet even zelf mee aan de gang gaat.

Ook geen Jan Raas trouwens op de zender (Parijs-Roubaix 1982). Jan Raas bestaat helemaal niet, op YouTube.

Alsof hij zichzelf heeft gewist om levenslange anonimiteit in het café in zijn Zeeuwse dorp te garanderen. Hij is er alleen in een kutlied van ‘de ploeg Post’ dat ‘Wie zijn de vedettes’ heet. Met solozang van Gerry Knetemann.

Jan Raas hoor je overigens nergens, nooit een noot gezongen natuurlijk, altijd al weinig behoefte gehad om zichzelf voor gek te zetten, Jan Raas.

Sport in beeld · Sportboeken · Wielrennen

permalink | ga naar reacties |

Reacties