Zoeken
Nieuwsbrief
Rubrieken
Subside Sports
KillerTees T-shirts
Voetbalkleding
Vakantie Griekenland
Voetbalshirts.com
Fotogeschenken
Druh Belts
Teamkleding
MEC Training
Aart Kok Vouwwagens
Combi-Camp Vouwwagens
Tuinhuisjes & paardenboxen
Multimediaal
Olympische stadions in de tijd, De Feyenoord sportquiz, Sportnieuws op de kaart, een tag cloud, en het Sportbeeld van de dag archief. Kijk verder »
Parijs-Roubaix op YouTube (deel 5)
10-4-2009De Muur 24 is voor een belangrijk deel gewijd aan Parijs-Roubaix. Zondag 12 april gaat de koers van start, maar tot die tijd kijkt Sportgeschiedenis.nl samen met De Muur naar enkele hoogtepunten van de hel van het noorden.
.jpg)
Door Bert Wagendorp
Mijn eerste live Parijs-Roubaix: Jean-Marie Wampers wint. Het is 1989.
Kijk dan:
Phil Liggett interviewt de winnaar.
‘Wanneer dacht je te winnen?’
‘Na de finish.’
Daar moet je dan een verhaal mee maken, als debutant in het profpeloton van beroeps-wielerschrijvers.
Een jaar later. Op de zaterdag voor Parijs-Roubaix interview ik Steve Bauer. ‘Je weet nooit hoe het zal gaan’, zegt Steve Bauer.
Kijk dan:
Eddy Plackaert, Edwig van Hooydonck en Steve Bauer in de finale. Op de baan komen opeens Wampers en Gayant erbij, joost mag weten waar ze vandaan komen, vermoedelijk uit het niets.
Hoe zal het gaan? Er is in elk geval één coureur in de kopgroep van wie ik zeker weet dat hij niet weet hoe het zal gaan. Het wordt een sprint tussen Planckaert en Bauer. Het verschil is één centimeter in het voordeel van Planckaert. Het is onrechtvaardig, dat een wedstrijd over meer dan 250 kilometer, waarvan vele over akelige kasseien, wordt beslist met één centimeter.
Vindt Steve Bauer, die nu weet hoe het kan gaan. Vindt Eddy Planckaert niet, aan de vooravond van een krankzinnig leven waarin niemand meer weet hoe het zal gaan.
Servaes Knaven 2001!
Kijk dan:
De drie man van Mapei 1996. Kijk dan:
Fréderic Guesdon 1997.
Kijk dan:
Duclos-Lasalle 1994.
Kijk dan:
Dat kan zomaar niet!
Parijs-Roubaix 2008.
Kijk dan:
Parijs-Roubaix op YouTube, je voelt de chaos, het is een impressionistisch pandemonium, maar weet je ook wat het is, Parijs-Roubaix, na een nachtje YouTube?
Misschien moet je daarvoor wel de filmpjes bekijken die zijn gemaakt met de mobiel, vanuit het publiek, iedereen is tegenwoordig cameraman en je kunt niet eens meer ongestoord tegen de kasseien smakken en janken als hyena; ze leggen het allemaal vast en knallen het op YouTube.
Voor de ziel van Parijs-Roubaix moet je hier even kijken. In een kleine oase van rust in de YouTube-hectiek. Met een begin en een eind. Een klein en bijna woordloos verhaaltje. Hier, op de pavé’s bij Cysoing, sectie nummer zes. Een man met een hondje. Twee hardlopers. Een eenzame fietser.
Een man op een driewieler. Drie mensen komen aangewandeld, Het is leeg, zoals het hier altijd leeg is, met uitzondering van één zondag in april, en dat is toevallig vandaag, nu Didier en Philippe Mouchel er hun camera hebben opgesteld voor een filmpje dat Le pavé du calvaire heet. Misschien laat de koers zich daar betrappen.
Kijk dan:
Het begint met leegte, en het eindigt met de laatste twee toeschouwers en de laatste renner in koers, met dreigend achter hem de bezemwagen.
Verdomde Hoffman, ik heb een film in mijn hoofd waarin ie afgetekend wint, echt met een lengte of vier wint ie, moet je ’m zien juichen, die Achterhoekse buffel, eindelijk heeft ie Parijs-Roubaix gewonnen, háhá, ja hoor!
Virtuele film in mijn hoofd is het, nergens terug te vinden, ook niet op YouTube, maar misschien komt het nog, de virtuele film rukt op, ook op YouTube, ooit wint ie hem, jazeker.
Reacties
