Zoeken

In 1993 liep ik met een vriend (Marin) stage in een Tibetaans klooster in het zuiden van India: Dzogchen Monastery. We gingen erheen om hun afvalprobleem op te lossen en om les te geven over natuur en milieu.

Sportgeschiedenis.nl heeft veel aandacht besteed aan Tibet (al is het na de Spelen erg stil geworden), tijd voor een verhaal over het echte Tibet. Want daarvoor moet je in Zuid-India zijn.

Het klooster

De tempel: het middelpunt van het klooster.

Tenzin was één van de monniken waar we veel contact mee hadden, omdat hij redelijk Engels sprak. Hij vertelde:

‘De leider van ons klooster is Dzogchen Rinpoche (foto), de zevende incarnatie. Hij is hier in de jaren '80 door de Dalai Lama heen gestuurd om een soort dependance van het beroemde Dzogchen klooster te bouwen. Bedoeling was om ook in ballingschap de Tibetaanse cultuur te behouden.’

Tenzin zelf.

‘De Tibetanen kregen van de Indiase overheid een aantal nederzettingen in Karnataka, een zuidelijke deelstaat. In de afgelegen vallei stichtten we Dhondenling, een soort klein-Tibet met 22 dorpjes met elk een letter als naam: A-village, B-village, et cetera. Langzaam maar zeker is Dhondenling een soort klein-Tibet in India geworden, ver weg van Tibet en ook ver weg van Dharamsala, de plaats in noord-India waar de Dalai Lama zetelt.

Een dorpje in de vallei van Dhondenling.

Monniken

Toen ik er stage liep waren er drie ouderen en ongeveer vijfitg jonge monniken. Tenzin vertelt:

‘De monniken in elk Tibetaans klooster zijn heel oud of heel jong. Elke goede Tibetaanse familie heeft een monnik in het klooster en het wordt gezien als een goede opleiding. De meeste jongeren blijven echter niet lang, na hun 14e of 15e gaat een jonger familielid het klooster in en wordt de monnik naar een gewone highschool gestuurd.’

‘De zondag is onze enige vrije dag in de week. Een dag om uit te rusten, familie te bezoeken en aan sport te doen.’

Op deze dag konden we uitslapen want de dag werd niet om half zes begonnen met chants en religieuze muziek:

'In de ochtend spelen we tafeltennis. Dzogchen Rinpoche speelt graag mee en is vrij goed. Maar ’s middags is het moment waar iedereen de hele week naar uitkijkt: voetbal.' Marin en ik speelden allebei bij een team.

Team 1 - Dick.

's Middags trekken de monikken hun korte broeken en t-shirts aan en gaan ze naar het voetbalveld van de school in de buurt. Sommige monnikken hebben voetbalschoenen, andere kloosterlingen spelen op blote voeten.

Iedereen speelt mee en het gaat er soms fanatiek aan toe. Soms komen de mensen uit het dorp kijken. En wanneer één van de dochters van de burgermeester toevallig langs loopt, doen de monikken extra hun best.

Team 2 - Marin.

Voetbal in Tibet doet denken aan The other Final, de documentaire over het treffen tussen Bhutan en Montserat, de landen die destijds op de FIFA wereldranglijst één na laatste en laatste stonden. Ik denk dat het niveau in Tibet niet veel hoger ligt.

Het verboden team

Tibet heeft een eigen voetbalteam, maar het wordt niet door FIFA erkend. Het wordt ook wel Het Verboden Team genoemd. Tibet speelde op FIFI Wild Cup 2006, waar het in de poule laatste werd met nul punten uit twee wedstrijden en een doelsaldo van 0 voor en 12 tegen.

Hoe kom je er?

KLM vliegt dagelijks naar Mumbai en Delhi, van daar kun je doorvliegen naar Bangalore, India’s silicon valley. Met de trein moet je rekenen op bijna een dag reizen. Vanaf Bangalore is het 2 tot 3 uur met de trein naar Mysore, een schitterende stad waar de grandeur van de maharadja van Mysore nog zichtbaar is.

Met de bus naar het zuiden, naar Kollegal duurt ongeveer anderhalf uur, bij slechte weg drie uur. Een paar keer per dag rijdt er een bus van Kollegal in de richting van Dhondenling, dit laatste stuk kan ook een uur tot anderhalf uur duren, afhankelijk van de waterstand in de rivieren waar de bus doorheen moet rijden. Je stapt uit bij het postkantoortje van Dhondenling en aan de overkant van de vallei zie je het klooster liggen. Het is nog slechts 5 kilometer lopen.

Wat is er te doen?

Vooral mediteren in afzondering, bidden en versen reciteren.

Eén monnik uit het klooster heeft zich na zijn studies op de muziek gesort: Tenzin Gawa.

Verder is er in F-village, op ongeveer drie kilometer van het klooster, een filmzaaltje waar wekelijks bollywoodfilms draaien. Je kan M-mountain beklimmen en wandelen door de omgeving. Een paar kilometer van het klooster staat een reusachtige banyan boom langs een beek.

Zo ver van de bewoonde wereld is het ’s avonds aardedonker. Maar bij volle maan kun je probleemloos wandelen. Wanneer je op de veranda van je kamer frooti zit te drinken en je de vallei inkijkt zie je tientallen vallende sterren.

De poort van het tempelcomplex. Rechts onze kamer.

Overnachten

Overnachten kan in het klooster. Om in het gebied te mogen verblijven heb je speciale toestemming nodig van het ministerie van Binnenlandse Zaken in New Delhi. Het kan lang duren voor je deze papierwinkel rond hebt.

Klooster.

Westerse boeddhisten verblijven graag in Dzogchen monastery om er in retraite te gaan.

Eten en drinken

De Tibetaanse keuken is niet bepaald verfijnd. Zoute thee met boter, pastasoep met in brokken gehakt rundvlees (met bot en al), rijst met wat groente, dat verdient geen ster. Gelukkig was er altijd indiase chai (thee met melk en suiker) en soms kregen we momo’s, maar meestal was het afzien.