Doping in het Italiaanse voetbal

Vorige week maakten het anti-dopingbureau WADA en de FIFA afspraken over dopingcontroles. Als proef gaat het WADA tot 2010 onaangekondigd voetballers controleren. Ongeveer vijftig jaar geleden werd er voor het eerst structureel gecontroleerd in het Italiaanse voetbal.

Destijds was het een clubvoorzitter die het balletje aan het rollen bracht. In 1961 diende Andrea Rizolli, voorzitter van AC Milan, namelijk een klacht in bij de nationale voetbalbond. Volgens hem was er sprake van structureel dopinggebruik in het Italiaanse voetbal.

De voorzitter van de bond, Giuseppe Pasquale, ging vanaf 2 februari van dat jaar echt werk maken van het dopingonderzoek. Zonder voorafgaande waarschuwing vooraf verrichtten twee artsen elke zondag steekproeven en verschenen onverwachts in de kleedkamers om urinemonsters voor controle mee te nemen, in eerste instantie zonder iemand te betrappen.

Het seizoen 1961/1962

Een jaar later was dat wel anders. In het seizoen 1961/1962 werden meerdere spelers in staat van beschuldiging gesteld. Begin mei 1962 oordeelde de strafcommissie van de Italiaanse voetbalbond echter zeer mild over een aantal betrapte voetballers.

Omar Enrique Sivori (Juventus), Franzini (Bologna), Rimoldi (Pro Patria), Capellaro en Giacomazzi (Alexandria) kregen geen straf omdat volgens De Gooi- en Eemlander de commissie oordeelde “dat niet bewezen was dat de betrokken spelers zelf verantwoordelijk waren voor het eventueel gebruik van stimulerende middelen.” De international Radice (AC Milan) werd wel veroordeeld tot het betalen van een boete van 150.000 lires (destijds circa 900 gulden).

Napoli

In 1962/1963 liep bijna een compleet elftal tegen de lamp. Napoli won op 27 januari 1963 met 0-1 bij AC Milan, maar een paar weken later werd bekend dat negen spelers van Napoli stimulerende middelen zouden hebben gebruikt. Ze werden gedaagd door de disciplinaire commissie van de voetbalbond.

De spelers zelf verklaarden “voor de match niets opzwependers dan de gebruikelijke koffie genuttigd te hebben en verder alleen nog maar op klontjes suiker te hebben gezogen.” De commissie was niet gevoelig voor dit verweer, en oordeelde dat de voetballers door het innemen van pillen tot een bijzondere prestatie waren gekomen. De negen spelers werden geschorst en mede daardoor eindigde Napoli als zestiende en degradeerde. Opmerkelijk genoeg bleef de uitslag van de bewuste wedstrijd wel staan.

Bologna 

Een jaar later was er een rel rond een andere club, en niet de minste. Bologna, zesvoudig kampioen in de periode 1925-1941 en de lijstaanvoerder van dat moment, werd in staat van beschuldiging gesteld. Vijf spelers van de Rossoblù waren op 2 februari 1964 na de wedstrijd tegen Torino (4-1 winst) betrapt op het gebruik van verboden middelen. De beschuldiging leidde tot heftige emoties in de Noord-Italiaanse stad.

De mensen liepen op 5 maart te hoop, “het centrum der stad volkomen blokkerend met urenlange woelige betogingen van het soort dat men wel in Napels maar allerminst in deze bezadigde noordelijke zetel der wetenschap zal verwachten. De gebouwen van de plaatselijke kranten, het hoofdkwartier van de voetbalclub, de woningen van de in staat van beschuldiging gestelde spelers werden bestormd en belegerd door een duizendkoppige menigte, die pas weer kalmer begon te worden toen de politie uiteindelijk ingreep om de orde te herstellen.”

Mede door dit heftige protest keurde de gemeenteraad de volgende dag eenstemmig een rapport goed waarin de tegen de spelers geuite beschuldiging een beledigende insinuatie werd genoemd. De burgemeester ging langs bij het stadion om de beschuldigden de hand te schudden.

Een paar dagen later kreeg de zaak een nogal lugubere wending, “doordat de voorzitter van de anti-dopingscommissie, prof Niccolini, zondagavond bewusteloos op de trap van zijn woning werd gevonden. De 69-jarige professor, die een hoofdwond had opgelopen, verklaarde in het ziekenhuis, zich niet te kunnen herinneren hoe het ongeval was gebeurd.”

Veroordeling en vrijspraak

Bologna richtte zijn verweer op de ondeugdelijkheid van het uitsluitend op urineonderzoek gebaseerde systeem. Coach Fulvio Bernardini erkende wel het gebruik van farmaceutische preparaten, die niet op de lijst van de voetbalbond voorkwamen. Het betrof uitsluitend algemeen bekende medicamenten, ter bestrijding van bloedarmoede, reuma, ademhalingsmoeilijkheden en hartzwakte.

Op 20 maart deed de commissie uitspraak. De vijf spelers werden vrij van schuld verklaard, wel werd de wedstrijd omgezet in een reglementaire nederlaag. Bovendien kreeg Bologna drie punten in mindering en werden de trainer en de clubarts geschorst tot 21 september 1965. Hierdoor zakte Bologna van de eerste naar de derde plaats.

Bologna tekende beroep aan, en met succes. De beroepscommissie oordeelde dat niet bewezen kon worden dat de vijf spelers opwekkende middelen hadden gebruikt, en de opgelegde straffen werden teruggedraaid. Bologna pakte vervolgens alsnog de landstitel, tot op heden het laatste kampioenschap van de club.

Structureel dopinggebruik

In de jaren zestig vonden er ondanks de uitgebreide onderzoeken dus weinig veroordelingen plaats. Dat er in die tijd toch wel wat aan de hand was bleek een tijdje geleden, toen oud-speler Carlo Petrini (Genua, AC Milan, Torino en AS Roma) een boekje open deed over het Italiaanse voetbal in die jaren. (http://www.wereldvoetbal.be/?p=4649) Volgens hem was er toen al sprake van structureel dopinggebruik.

Dat er ook nu nog doping gebruikt wordt in het topvoetbal is erg waarschijnlijk. Maar of dit structureel gebeurd en in welke mate is moeilijk te meten, maar wordt mogelijk de komende tijd door de controles van het WADA meer in kaart gebracht.

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties