Jan van Mersbergen was voor even een Italiaanse voetballer

Frank Grootemaat omschreef het verhaal Voor even een Italiaan, dat in Hard Gras 65 staat, als volgt: Jan van Mersbergen behandelt zijn ervaringen met Italiaanse voetballers, Italiaanse vrouwen, gemiste penalty’s en vroegtijdige zaadlozingen. Een prima samenvatting. Hieronder een fragment.

'In de zomer van 1990, toen het WK voetbal in Italië werd gehouden, had ik een Italiaanse vriendin. Hoewel ze geboren en getogen was in Zuid-Holland, was ze een echte Italiaanse.

Ze had donkere krullen, een getinte huid, moedervlekjes. Donkere ogen. Ze was een uitgesproken Azzuri-fan, evenals haar ouders, haar oudere broer (heel fanatiek) en haar jongere zusje. Ik at de pasta die haar vader kookte, dronk Chianti, luisterde naar Eros Ramazotti en keek met andere ogen naar het Italiaanse voetbalelftal.

Ik begon dat blauw van die shirts mooi te vinden. Ik begon die spelers te waarderen. Ik was op weg een Italiaan te worden.

Terwijl onze liefde die zomer groeide en we samen zwommen en in de Brabantse zon lagen alsof we ons aan de Riviera bevonden, was er een Italiaanse voetballer wiens ster even snel groeide als onze liefde: Salvatore Schillaci. Deze kalende speler met de bijnaam Toto verscheen plotseling in de spits van de Azzuri. Bijna iedere wedstrijd scoorde hij en zijn doeltreffendheid had veel weg van mijn plotselinge veroverde liefde.

Als er iemand was die scoren gemakkelijk liet lijken, dan was het Toto Schillaci. Hij verving Carnavale in de eerste wedstrijd tijdens het WK, tegen Oostenrijk. 1-0, met een goal van Toto. Tegen de VS scoorde hij niet, maar tegen Tsjechië maakte Schillaci wel een goal en in de knock-outfase was Toto tegen Uruguay (openingstreffer) en Ierland (enige treffer) beslissend.

Ik wilde niet alleen een Italiaan zijn. Ik wilde even koel en doeltreffend zijn als Toto Schillaci.

Nederland werd in de tweede ronde uitgeschakeld. Ik kon me volledig richten op mijn meisje, en op Italië. De goals van Schillaci brachten ons - zo ver was het inmiddels al - in de halve finale waarin heersend wereldkampioen Argentinië de tegenstander zou zijn. De wedstrijd werd gespeeld op dinsdag 3 juli 1990 in Napels, de stad van Napoli, de stad van Maradona.

Die middag zag ik haar bij ijssalon Venezia, waar ze ijs verkochten dat volgens haar bijna door kon gaan voor echt Italiaans ijs. Daarna fietsten we naar het huis van mijn ouders, die niet thuis waren.

Vraag me niet waar ze wel waren, ik had alleen oog voor haar, voor een leeg huis en voor het grote bed in de slaapkamer van mijn ouders, en dit was de dag waarop voor het eerst de mogelijkheid zich voordeed: mijn Italiaanse, een leeg huis, een enorm bed.

We fietsten stevig door.'

Sportjournalistiek

permalink | ga naar reacties |

Reacties