Zoeken

Cabrera zelf is niet zo’n prater. Hij is niet het soort man dat gelooft dat woorden de wereld kunnen veranderen. Hij heeft bijna niks gezegd sinds hij het beroemde groene Masters kampioensjasje om zijn omvangrijke buik plooide; maar hij vindt het wel goed om per e-mail een paar vragen voor me te beantwoorden.

Die antwoorden en wat rondvragen in Argentinië gaven me een idee hoe hij en zijn land deze overwinning ondergaan; een overwinning door een man die lijkt op een automonteur op leeftijd. Eerste vraag: hoe is Cabrera, die ooit eens heeft gezegd dat hij liever sigaretten gebruikte dan een sportpsycholoog, er in geslaagd om rustig te blijven tijdens de sudden-death play-off? ‘Ik was ontspannen omdat ik zeker ben van mijn spel’, antwoordt hij.

Was hij nog steeds ontspannen toen zijn bal een dennenboom raakte tijdens de play-off? ‘Ik had het gevoel dat ik de bal goed raakte en de waarheid is dat die keurig terugstuiterde en op de fairway belandde. Ik wist dat ik nog twee slagen te gaan had en een goede kans had om te winnen. Ik ben geen moment onzeker geweest.’

Ver weg van thuis

Direct na de Masters werd aan Cabrera gevraagd wat zijn overwinning voor Argentinië betekende. Hij antwoordde: ‘Ik speel voor mezelf’, en bracht hiermee de Masters officials in verlegenheid. Nu heeft hij twee weken gehad om zijn antwoorden te overdenken en zegt hij: ‘Ik speel voor mezelf maar ik denk ook altijd aan mijn land, mijn provincie en mijn geboorteplaats, Villa Allende. Een van de grootste offers die ik moet brengen voor golf is dat ik zo ver weg ben van mijn thuis en mijn mensen.’

Mensen die Cabrera goed kennen zeggen dat dit niet alleen maar pr-praat is. Hij lijkt buitengewoon verbonden met de stad waar hij als arme jongen opgroeide bij zijn grootmoeder, vervreemd van zijn ouders; de stad ook waar hij de basisschool verliet om caddie te worden bij de plaatselijke golfclub.

Ik vroeg hem of de armoede een beletsel had gevormd in zijn carrière, maar hij zei dat het juist het tegenovergestelde was geweest: ‘Ik ging naar de golfclub omdat ik geld moest verdienen. Daarna volgde de rest.’ Susan Marple, die jarenlang het golftoernooi in de stad organiseerde, voegt er aan toe: ‘Hij komt nog vaak op onze club. Het is een soort thuis voor hem.’

Laatste vraag: Hoe beviel het groene jasje Cabrera? ‘Ik geniet er elk moment van’, mailde hij terug. Sorry, meer kreeg ik er niet uit. Maar hoe zit het dan met Argentinië? Recente buitenlandse rapporten suggereren dat het land de traditionele bezigheden als voetbal, barbecues en inflatie laat varen en zich in plaats hiervan gaat bezig houden met golf. Maar op plaatselijk niveau is hier maar weinig bewijs voor. Om aan te tonen dat Argentinië ongevoelig blijft voor golf, citeren de cynici graag het nu al legendarische radio-interview dat de doorgewinterde journaliste Magdalena Ruiz Guiñazú met Cabrera hield.

In verwarring

'Hoe was het om tegenover Tiger Woods te staan?’ vroeg ze. ‘Dat is niet gebeurd’, zei Cabrera over de telefoon. ‘Er waren nog 95 spelers.’

In verwarring gebracht kwam Ruiz Guiñazú toen op de proppen met de enige andere golfer van wie de meeste Argentijnen wel eens van gehoord hebben: Roberto el Maestro De Vicenzo. Deze Argentijn had de Masters in 1968 moeten winnen maar greep naast de prijs omdat hij een onjuiste scorekaart tekende. ‘Wat een dommerd ben ik’, was zijn memorabele verzuchting. Ruiz Guiñazú hield vol: ‘Hoe was het dan voor De Vicenzo om tegenover Woods te staan?’

Er viel een pijnlijke stilte. Cabrera zat zich waarschijnlijk af te vragen of hij moest zeggen dat De Vicenzo nu 86 was en Woods 33.

‘De Vicenzo heeft nooit tegen Woods gespeeld’, gromde hij uiteindelijk.

‘Wat?’ vroeg Ruiz Guiñazú.

Cabrera herhaalde het.

‘Jawel, ik geloof dat ze tegen elkaar gespeeld hebben’, hield ze vol.

‘Ja, nou sorry maar dan…’, zuchtte hij. Toen verbrak hij de verbinding.

Te oordelen naar de Argentijnse media geven de meeste Argentijnen nog net zo weinig om golf als Ruiz Guiñanzú. Cabrera’s grootste impact zal op een ander terrein zijn: ‘De Eend’ is Jan met de Pet met overgewicht; misschien wel de eerste sportkampioen die er ouder uitziet dan de Amerikaanse president. ‘Ik weet dat men zich in sport vooral met lichaamstraining bezig houdt’, zei hij me. ‘Maar ik besteed mijn tijd liever aan het trainen van andere dingen, zoals techniek.’ Eindelijk een held die past in deze tijd van overgewicht.