Barcelona - Manchester United in Rotterdam

Op 27 mei ontmoeten FC Barcelona en Manchester United elkaar in de eindstrijd van de Champions League. Barcelona speelde al vijftien Europese finales, Manchester United vier. Eén keer troffen de clubs elkaar in een finale, in 1991 in Rotterdam.

FC Barcelona speelde finales in alle drie de Europese toernooien. Vijf keer stond het in de finale van de Champions League en haar voorloper de Europacup I, waarvan het er twee won. In de Europacup II won Barcelona vier van de zes gespeelde finales. Het toernooi om de Jaarbeursstedenbeker, de voorloper van de UEFA cup, leverde vier finales en drie overwinningen op.

De cijfers van Manchester United zijn minder uitgebreid, maar op een andere manier wel indrukwekkend. Alle vier gespeelde finales werden namelijk omgezet in winst, drie keer in de Europacup I / Champions League, en eenmaal in de Europacup II.

Angst voor rellen

De enige finale tussen de beide clubs was in 1991. In De Kuip in Rotterdam streden de bekerwinnaars van Engeland en Spanje op 15 mei om de Europacup II. Vooraf ging het nauwelijks over de wedstrijd zelf, maar meer over het voorkomen van ongeregeldheden.

Na het Heizeldrama van 1985 waren de Engelse clubs vijf seizoenen uitgesloten geweest van Europese wedstrijden, iets wat met de huidige Engelse dominantie nauwelijks meer voor te stellen is. Het seizoen 1990/1991 was het eerste waarin de Engelse clubs weer meededen in Europa, en Manchester United pakte dit serieus aan door de finale te bereiken.

Maar toch zat de angst voor onlusten er nog goed in. In aanloop naar de finale stelde de Engelse voetbalbond zelfs voor de wedstrijd te verplaatsen, omdat de ligging van Rotterdam zou leidden tot een grote toestroom van Engelse supporters. De bond leek het een goed idee de finales van de Europacup I en II om te ruilen, omdat de Engelse animo om af te reizen naar het Italiaanse Bari minder groot zou zijn. De UEFA schoof dit echter terzijde.

Een week voor de wedstrijd gaf ook burgemeester Bram Peper definitief zijn toestemming voor het doorgaan van de wedstrijd. In aanloop naar de wedstrijd werden er groepen dronken Engelse supporters geweerd van de boot in Dover, en werden er 250 kaarten voor het Barcelona-vak onderschept, die door Engelsen bemachtigd waren.

Zorgen voor Barcelona

Barcelona-trainer Johan Cruijff vond al het Nederlandse gepraat over de mogelijkheid van rellen tamelijk onzinnig. Hij had zelf vooral zorgen om zijn eigen ploeg op scherp te krijgen, na het kampioensfeest van het weekeinde ervoor.

Bovendien kampte Hristo Stoichkov met een spierblessure en was zijn vaste eerste doelman Andoni Zubizarreta niet inzetbaar vanwege een schorsing. De onervaren Carlos Busquets zou het doel gaan verdedigen in de finale. Dat hij nog nooit een duel in het eerste had gekeept was geen bezwaar volgens Cruijff.

“Andere mensen zouden het misschien logisch hebben gevonden als ik hem één of twee wedstrijden mee had laten spelen, om hem op die manier al vast wat vertrouwen op te laten doen. Ik denk daar wat anders over, want vertrouwen zou hij er niet door hebben gekregen."

"Wat was er gebeurd als ik hem een paar wedstrijden had laten keepen? Iedereen had dan speciaal naar hem gekeken, was hem gaan vergelijken met Zubizarreta en was gaan zitten wachten op de fouten die hij zou maken, want voetbal is een spel van fouten; die maakt iedereen.”

De wedstrijd

Zonder Zubizarreta en Stoichkov speelde Barcelona geen beste partij. Manchester United was dreigender, en dat vertaalde zich in de tweede helft in doelpunten. De 23-jarige Busquets beoordeelde in de 68e minuut een vrije trap van Bryan Robson verkeerd, waarna Steve Bruce kon inkoppen en Welshman Mark Hughes op de lijn het laatste tikje gaf.

De oud-speler van Barcelona maakte zes minuten later ook de tweede goal, waarna Ronald Koeman tien minuten voor tijd nog wat terugdeed met een succesvolle vrije trap vanaf 25 meter. Maar daar bleef het bij, zodat Manchester United na 23 jaar weer eens een internationale prijs won.

Cruijff was na afloop realistisch. “We hebben niet goed gespeeld. We zijn er niet in geslaagd de wedstrijd te controleren en lukt je dat niet, dan krijg je ook heel weinig kansen. We kunnen veel beter.” Alex Ferguson, na Matt Busby de tweede Schot die United een internationale prijs bezorgde, was uiteraard wel tevreden.

“We hebben ons eigen spel gespeeld. De beginfase was niet geweldig, geef ik meteen toe. Maar het had alles te maken met de zenuwen bij de jongere spelers. Ik geloof dat er maar weinig mensen stil hebben gestaan bij het feit dat ik een ploeg op het veld had staan die nauwelijks enige ervaring in het Europa Cupvoetbal had.”

Voor Ferguson was het zijn tweede Europacup II, na het succes met Aberdeen in 1983. Voor Cruijff was het de eerste Europese finale die hij als trainer verloor. Omdat hij een jaar later de Catalanen de allereerste beker met de grote oren bezorgde was dit echter snel vergeven en vergeten.

De wraak van een oud-speler

Het succes van de gewonnen finale was voor één persoon extra bijzonder. Tweevoudig doelpuntenmaker Mark Hughes speelde in 1986/1987 één seizoen voor Barcelona, en werd toen het mikpunt van spot voor de Catalaanse fans. Zijn wraak was zoet.

“Het absolute hoogtepunt van mijn carrière. Elke speler droomt ervan om in zo’n finale te scoren. Het feit dat mijn oude club de tegenstander was, maakte het feest alleen maar groter. In de Spaanse pers was ik in de dagen voor de wedstrijd opnieuw afgemaakt. Men zou mij definitief klein krijgen, ik zou geen enkele kans maken. Dat maakte me alleen maar gretiger. Ik wilde ten koste van alles laten zien dat de beste spelers bij Manchester United lopen.”

En de verwachte rellen? Die bleven uit. Er werden uiteindelijk vijfentwintig mensen opgepakt, voornamelijk Nederlanders die de Catalanen en Engelsen uitdaagden.

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties