Zoeken

Serena Williams zit met opgetrokken benen op een stoel in Parijs. Ze heeft een das om, ook al zijn we binnen. Ze is verkouden. Dat is niet zo’n wonder, want ze heeft het de afgelopen tijd heel druk gehad. Ze heeft haar memoires geschreven; ze heeft zich in het leven in Parijs gestort. Oh, en net voor we elkaar ontmoetten had ze ook de Australian Open-tenniskampioenschappen nog gewonnen; al is de herinnering aan die overwinning al aan het vervagen.

‘Ik had de trofee nog maar net in mijn handen en ik moest hem alweer neerzetten’, klaagt ze met een verrassend kleine-meisjes-stemmetje. ‘Toen werd ik ziek en nu ben ik hier. Ik denk dat ik er later wel blij om zal zijn. Misschien zoek ik het dan wel op YouTube op.’

Als Serena of haar zus Venus ook Roland Garros nog winnen volgende maand in Parijs, dat nu echt háár stad is, zullen ze de Williams Slam hebben bereikt, zoals Serena dat noemt: dan zijn ze de houdsters van alle vier de grandslamtitels in de Sony Ericsson WTA-tour tegelijkertijd.

Toch blijft het bijzonderste aspect aan de zusjes Williams niet hun tennisprestaties maar het feit dat ze nog een leven naast het tennis hebben. In de sportwereld, die stikt van de monomane idioten, zijn de Williams-zussen de enige die het Victoriaans ideaal van de sporter als amateur vertegenwoordigen.

Kippenvel bij Obama

Tijdens een gesprek met Serena, nu 27, is het soms moeilijk om haar over tennis te laten praten. Al wordt ze als Jehova’s getuige geacht zich verre te houden van politiek, toch wil ze maar al te graag praten over ‘het kippenvel’ dat ze kreeg tijdens de inauguratie van Obama.

Ze wil ook over schrijven praten. Ze zegt dat ze bij het herlezen van de drukproeven van haar memoires ‘hardop moest lachen’. Als ze haar rolmodellen moet noemen, begint ze met Jeffrey Archer, de veelvuldig bespottelijk gemaakte Britse thrillerschrijver. ‘Ik vind hem een geweldige schrijver,’ houdt ze vol.

Intussen brengt ze ook een nieuwe modecollectie uit, neemt acteerlessen en droomt van een rol in Desperate Housewives. Recent heeft ze een appartement in Parijs gekocht, waar ze croissants koopt en Frans leert.

Dit allemaal tot irritatie van de mensen die vinden dat sporters zich maar op één ding moeten richten. Op de dag dat we elkaar ontmoetten, stelde een journalist haar op een persconferentie de eeuwig terugkerende vraag: bestaat het gevaar dat ze te veel dingen tegelijk doet? ‘Oh ja, dat is een groot gevaar’, antwoordde ze met een uitgestreken gezicht, ‘dus ik moet heel voorzichtig zijn.’

Ik vroeg haar of ze gewoon meer energie had dan normale mensen. ‘Ik denk het wel; ik heb ook niet zo veel slaap nodig. Toen ik in Australië was, dacht ik: oké, dan lees ik ’nachts de drukproeven wel en dan schreef ik nog blogs en dan…’ Ze zwijgt verbaasd. ‘Ik weet eerlijk gezegd ook niet hoe ik het allemaal heb gedaan. Als ik ermee ophoud, ga ik denk ik twee jaar in bed liggen.

Ik vind dat het leven meer is dan met een racket tegen een bal slaan. Ik zou gek worden als ik alleen maar dat deed. Ik moet ook spiritueel gevoed worden en daarvoor ga ik naar de Koninkrijkszaal, de plek die voor de Jehova’s getuigen hun kerk is. Ik vind eigenlijk dat ik meer moet doen; ik laat nog te veel tijd ongebruikt.’

Maar ze is toch beter in tennis dan in die andere dingen? ‘Absoluut, maar ik stop er ook heel veel tijd in die ik niet in andere dingen stop. Als ik wat van die tijd in andere dingen zou investeren, zou ik die net zo goed kunnen.’

Roddick verslagen

Zo nu en dan heeft ze zelfs de tijd om naar een tenniswedstrijd te kijken en dan vooral een bij de mannen. Rafael Nadal, mijmert ze ‘is mijn held. En James Blake is zo snel. Wow, als ik zo hard kon lopen als hij…. En dan heb ik altijd een zwak gehad voor de snelheid waarmee Andre Agassi slaat – lieve help. Ik kijk naar de mannen en dan denk ik: ‘Als ik maar zo kon spelen als de mannelijke nummer 50 van de wereld, zou ik niet te houden zijn.’

Nou, maar als kind heeft ze toch ooit een jongetje verslagen, Andy Roddick geheten, die nu op nummer zes op de wereldranglijst staat? Ze grinnikt. ‘Hij wil revanche, maar dat is helemaal niet nodig. Oh God, ik zou Andy Roddick echt niet kunnen verslaan, ook al zou ik het willen. Ben je mal? Maar goed, dat maakt niet uit. Ik heb hem al eens verslagen.’

Het lijkt alsof Serena tennis in haar leven inpast met hetzelfde gemak waarmee een gepensioneerde dame rekening houdt met haar vaste partijtje op zondagmorgen. Kan ze, net als Martina Navratilova, ook doorgaan met grand slams winnen tot ze ver in de veertig is? ‘Nee, dat zou ik nooit doen; dat is idioot. Ik wil toch ook een gewoon leven hebben en een gezin.’

Maar de gedachte aan een Serena die niet meer vastzit aan de beperkingen die tennis haar oplegt is, om eerlijk te zijn, doodeng.