Marathonloper Adri Moons vond zijn sport niet leuk

In zijn woonplaats Aalst is oud-aleet Ad Moons overleden. In 1950 was hij Nederlands kampioen marathon. “Ik had een andere sport moeten kiezen”, zei hij in 2005. Een fotoverslag van zijn leven staat hier.

Adri Moons zelf

Moons werd in 1917 geboren in een boerenfamilie in het Utrechtse Harmelen, waar niemand van sport hield. Hij deed daarom onder een andere naam mee als veldloper om thuis een pak slaag te voorkomen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog verbleef hij in Duitsland, in Mönchengladbach. “De lange afstand leerde ik daar kennen. Met een anti-nazi (!) liep ik de 25 kilometer. Daarna was ik wel heel erg stijf. ’s Avonds had ik een afspraakje met een meisje, waarna ik de laatste tram miste. Moest ik met mijn stijve spieren nog naar huis lopen ook.” Op wat stijve spieren na kwam Moons goed door de oorlog, waarna hij verhuisde naar Eindhoven.

Hier werd hij lid van PSV om zich te specialiseren in de marathon. In 1950 won hij in Rotterdam de nationale titel, waarbij hij op het laatst zo’n grote voorsprong had dat hij onderweg nog even wat kon drinken. Het Dagblad voor Amersfoort schreef:

‘Fris als een hoentje kwam Moons de sintelbaan op en het klaterende applaus van de naar schatting vijfduizend toeschouwers droeg hem als het ware naar de eindstreep.’ Eerlijkheidshalve moet hierbij gezegd worden dat de kampioen van 1949, Joop Overdijk, op medisch advies niet startte. Er zijn overigens filmbeelden van die wedstrijd, maar die zijn helaas nog niet gescand.

Koukleum

Behalve een gouden medaille kreeg Moons voor zijn marathontitel een dubbele Winkler Prins Atlas. In 2005 zei hij bij Langs de Lijn: “Die heb ik nog steeds staan. Ik kijk er wel nooit meer in, maar dat was natuurlijk een vorstelijke prijs.”

Pas na het winnen van dit kampioenschap kwam Moons erachter dat de marathon niets voor hem was, omdat die te veel lichamelijke problemen opleverde. Rond 1960 stapte hij daarom over naar het schaatsen en wielrennen. Hier liep hij tegen een nieuw probleem op: hij was een koukleum. Door deze kouvrees was Moons wel van ver te herkennen: hij schaatste, liep of fietste altijd met lange mouwen. Maar ja, een schaatser die niet tegen kou kan, zal het niet ver schoppen.

Toch bleef hij tot op hoge leeftijd bijzonder actief met fietsen, wandelen en schaatsen. Zijn kinderen verboden hem uiteindelijk om meer dan honderd kilometer per dag te fietsen. Drie jaar geleden moest hij toch ophouden nadat hij van de fiets was gevallen. Moons is 91 jaar geworden.

Atletiek · Vergeten sporthelden

permalink | ga naar reacties |

Reacties