Zoeken

Een jaar geleden hadden we het op deze plek al eens over Dino Buzzati. De bekende Italiaanse auteur, die naar eigen zeggen helemaal niets van wielrennen wist, werd in 1949 door de Corriere della Sera als kroniekschrijver naar de Ronde van Italië gestuurd.

In zijn dagelijkse stukjes beperkte Buzzati zich niet alleen tot het wedstrijdverloop en de strijd tussen Coppi en Bartali. Hij schilderde ook een beeld van het naoorlogse Italië. Daarnaast kwamen kleine renners zoals de Siciliaan Mario Fazio tot leven. Op dewielersite.net vinden we een zwart-wit foto van Fazio (van 26 juni 1919) waarin we het ‘klassieke Siciliaanse donkere gezicht met geprononceerde lippen’ herkennen dat door Buzzati beschreven werd.

Het was geen wonder dat Fazio juist in de eerste heuvelachtige etappe de aanval koos. De eindstreep was namelijk getrokken in zijn geboorteplaats Catania, waar de renner ‘de afspraak na zou komen met zijn moeder’, die hij zocht en vond in het publiek. “Daar was het gezicht van zijn moeder, rond, goedig, opgelucht en ze lachte.”

Dino Buzzati - ook wel de ‘Italiaanse Kafka’ genoemd, tot vervelens toe volgens sommigen - kroop als het ware ‘in het hoofd van de renner’.

We nemen even een kijkje even in het hoofd van Mario Fazio, die tijdens de eerste etappe op avontuur ging om een viertal vroege vluchters in de kraag te vatten:

“Zou het kunnen? vroeg hij zich af. En hij antwoordde: we wagen het erop … Biagioni was meegekomen in zijn wiel. Volhouden nu, op naar de vier renners die quasi voor de grap zijn ontsnapt, daar heb je ze al, verderop in de bocht.”

“Het is warm. Kan het niet eens afgelopen zijn met die rottige auto’s die steeds maar langskomen. Waarom toeteren ze? Met een noodgang over de hellingen naar beneden, een goede aanloop nemen, voorzichtig, er liggen wat kiezelsteentjes op het asfalt. Nu kan ik even lucht happen. Jouw beurt om kop te doen Lugatti.”

Mario Fazio zou deze eerste etappe, over 261 kilometer van Palermo naar Catania, uiteindelijk winnen. De vier vroege vluchters werden ver teruggeslagen. In het stadion van Catania klopte Fazio met zijn snelle eindsprint Andrea Carrea, met wie hij uit de oorspronkelijke kopgroep was weggereden. Volgens de uitslagen, die zijn toegevoegd aan de gebundelde artikelen van Buzzati, was het verschil op de streep ‘zes lengtes’.

De ritwinst leverde hem meteen ook de roze trui op, om deze een dag later weer kwijt te raken aan de bekendere Italiaanse renner Giordano Cottur. Drie weken later eindigde Mario Fazio op de elfde plaats in het eindklassement van deze tweeëndertigste Ronde van Italië, één uur en zes minuten achter de ongenaakbare Fausto Coppi.

In 1950 zou onze Fazio nog een ritje winnen in de Giro, maar verder is zijn erelijst vrij bescheiden. Bang voor een uitdaging zal de Siciliaan in 1949 niet meer geweest zijn, want een jaar eerder was hij derde geworden in de monsterklassieker Parijs - Brest - Parijs over 1200 (!) kilometer, die in 1951 voor het laatst verreden zou worden.

Mario Fazio overleed op 14 november 1983. Op de plaats waar hij vierendertig jaar eerder op de afspraak met zijn moeder was gekomen, in zijn eigen Catania. Het is aan kroniekschrijver Dino Buzzati te danken, dat Fazio net als zijn beroemde landgenoten Fausto Coppi en Gino Bartali toch een klein beetje onsterfelijk is geworden.