De beste voetbalwedstrijd aller tijden

De Champions League-finale op 27 mei lijkt aan alle voorwaarden voor een ‘beste wedstrijd’ te voldoen.

In zijn tijd de beste wedstrijd ooit: de olympische finale van 1928 tussen Uruguay en Argentinië

Iedereen verwacht dat de Champions League-finale tussen Barcelona en Manchester United een geweldige wedstrijd wordt. Maar in feite zou het wel eens de beste voetbalwedstrijd uit de geschiedenis kunnen worden.

Dat is niet mijn opvatting. Ik heb haar overgenomen van de Duitse voetbalschrijver Christoph Biermann. Hij kwam met zijn theorie in 1998 nadat Brazilië van Nederland gewonnen had in de halve finale van het WK in Marseille. Iemand zei dat het een fantastische wedstrijd was en Biermann corrigeerde hem met de woorden ‘Het was de beste wedstrijd uit de geschiedenis.’

Potje strandvoetbal

Biermann legde daarna uit dat het voetbal steeds beter wordt. De spelers krijgen een steeds betere conditie; ze worden steeds sneller en beter in het verdedigen.

Dus als twee heel goede teams tegen elkaar spelen in een belangrijke wedstrijd, als die teams dan ook nog aanvallend spelen en op hun best zijn, krijg je, bijna per definitie, de beste wedstrijd uit de geschiedenis.

En sinds Biermann deze uitspraken deed is het voetbal nog beter geworden. Het aantal sprints per wedstrijd is omhoog gegaan, bijvoorbeeld. Als we nu naar die wedstrijd Nederland-Brazilië zouden kijken, zou het ons doen denken aan een potje strandvoetbal; bijna zoiets als die prehistorische beelden van Pele die een verdediger passeert en dan stil blijft staan tot de verdediger weer teruggesjokt is.

De Biermann-definitie van ‘beste wedstrijd uit de geschiedenis’ klinkt misschien wel erg genereus, toch zijn er vreemd genoeg maar weinig voorbeelden van te vinden. Zelfs de finale van de Champions League voldoet maar zelden aan de criteria. Meestal is ten minste één team in de finale niet eens het beste van het land: de laatste keer dat beide finalisten ook in hetzelfde seizoen in eigen land kampioen werden was in 1999; toen versloeg Manchester United in een beroemd geworden wedstrijd Bayern München in de laatste seconden.

Bovendien is een finale vaak een anticlimax: het 0-0 gelijkspel van Juve en Milan in 2003 bijvoorbeeld, of de armzalige prestatie van Monaco tegen Porto in 2004. De wedstrijd Milan-Barcelona in 1994 had de beste wedstrijd uit de geschiedenis moeten zijn, maar Barcelona gaf niet thuis en verloor met 4-0.

De manager van Arsenal, Arsène Wenger, bracht de eeuwig terugkerende teleurstelling na een kortgeleden gespeelde finale onder woorden. Terwijl hij op de tribune zijn handen met geweld op elkaar beukte voor de winnaars, mompelde hij: ‘Zie je wel, je kunt de Champions League winnen met een doodgewoon team.’

Soms levert een competitiewedstrijd beter voetbal op dan een Europese finale. Toch kan zo’n wedstrijd alleen maar in aanmerking komen voor de titel ‘beste wedstrijd uit de geschiedenis’ als het de beslissende wedstrijd is. Anders is het dramagehalte gewoon niet hoog genoeg.

Laat opblijven

De meeste ‘beste wedstrijden uit de geschiedenis’ worden op een WK gespeeld. Het ligt voor de hand dat de volgende wedstrijden in aanmerking komen: Brazilië-Italië en Frankrijk- Duitsland op het WK van 1982; Argentinië-Engeland en Frankrijk-Brazilië in 1986 en Engeland-Duitsland in 1990. Deze wedstrijden voldoen allemaal aan een norm waar een bijzondere wedstrijd aan moet voldoen: de kinderen die laat op mochten blijven om te kijken, herinneren zich de wedstrijd nu nog.

Toch zijn ook op WK’s ‘beste wedstrijden uit de geschiedenis’ zeldzaam. Tijdens het WK van 2002 is er bijvoorbeeld geen enkele ontmoeting tussen twee grootse teams geweest.

De finale in Rome op 27 mei lijkt aan alle voorwaarden te voldoen. Allereerst zijn er miljoenen mensen die emotioneel betrokken zijn. Bij een WK zijn emoties altijd aanwezig, maar in het clubvoetbal staat vaak de ene zakelijke multinational tegenover de andere, met als doel het winnen van een grote zak geld.

Bij deze finale is dat niet het geval. Marktonderzoekers van Sport+Markt zeggen dat Barcelona het populairste team van Europa is en 44 miljoen Europese aanhangers heeft. United is waarschijnlijk het populairste team ter wereld. Beide teams hebben een manager die de club belichaamt. En beide hebben een kern van door hen zelf opgeleide spelers die ook al jaren bij de club spelen en de clubcultuur door de strot van de geïmporteerde buitenlanders duwen. Bij United zijn dat Ryan Giggs, Paul Scholes en Gary Neville, bij Barcelona Xavi Hernandez Creus, Andreas Iniesta, Carles Puyol en Victor Valdes. Beide teams hebben dus die zeldzame combinatie van sterren en teamgeest.

Aan de haal gaan

Het staat vast dat er kwaliteit aanwezig is. De teams zijn allebei dit seizoen landskampioen geworden en dat is nog maar het begin.

Barcelona gaat voor drie prijzen en United zelfs voor vijf. Beide teams zullen waarschijnlijk aanvallend spelen; Barcelona doet dat altijd en dit seizoen hebben ze meer gescoord dan ooit.

United wil op de helft van Barcelona spelen omdat de verdediging Barcelona’s enige zwakke punt is: drie vaste spelers zullen niet meedoen; de centrumverdediger Gerard Pique is door United te licht bevonden en de keeper, Valdes, heeft zijn baan deels te danken aan de positieve discriminatie van Catalanen.

Ik wil geen ongeluk afroepen, maar deze wedstrijd zou aan de haal kunnen gaan met de Biermannprijs, die nu in handen is van de WK-finale Frankrijk-Italië in 2006

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties