De promotie van SC Heerenveen

SC Heerenveen behaalde afgelopen zondag zijn eerste hoofdprijs door de nationale bekerfinale te winnen. Negentien jaar geleden vierde Heerenveen ook feest, na een bizar seizoen.

De playoffs voor promotie/degradatie zijn inmiddels in volle gang. SC Heerenveen zal de prestaties van Cambuur Leeuwarden, die andere Friese club, met belangstelling volgen, maar meer ook niet. Dat was twintig jaar geleden wel anders.

Het is momenteel nauwelijks voor te stellen, maar Heerenveen, al jaren één van de meest succesvolle en stabiele Nederlandse clubs, had tot aan 1989 nog nooit in de Eredivisie gespeeld. De doelstelling aan de vooravond van het seizoen 1989/1990 was dan ook het behalen van een periodetitel, om daarna te proberen promotie te realiseren.

Het reguliere seizoen

Die doelstelling werd al in de eerste vijf wedstrijden gehaald. Onder leiding van trainer Ab Gritter boekte de club uit het Friese Haagje vier overwinningen en speelde het één keer gelijk, waardoor de eerste periodetitel een feit was. Maar daarna ging het mis.

Er werd nog gewonnen bij AZ, maar de volgende negen wedstrijden leverden slechts twee punten op. En zoals gebruikelijk moest de trainer vrezen voor zijn positie.
Het jubileumboek Een pompeblêd als voetbalhart. 75 jaar Heerenveen 1920-1995 omschreef het als volgt: “De nieuwe trainer Ab Gritter onderging het lot van een eend: hij haalde wel de kerst, maar het jachtseizoen overleefde hij niet.”

Na verlies bij PEC Zwolle op 9 februari werd Gritter de laan uitgestuurd. De al voor het volgende seizoen vastgelegde Fritz Korbach begon eerder in Heerenveen.

De prestaties verbeterden echter niet. De laatste wedstrijden van de competitie trokken gemiddeld tweeduizend toeschouwers, een extreem laag aantal voor Heerenveenbegrippen. Heerenveen eindigde uiteindelijk op de zestiende plaats, en wist alleen RBC, Telstar en DS’79 (de voorloper van FC Dordrecht) voor te blijven. Slechts in het seizoen 1985/1986 eindigde Heerenveen ooit lager in de Eerste Divisie.

De nacompetitie

Het spel en de resultaten in de reguliere competitie gaven niet veel vertrouwen voor de nacompetitie, waarin Heerenveen ingedeeld was bij Go Ahead Eagles en NAC. De eerste twee wedstrijden verliepen desastreus. Uit bij de Eagles kwam Heerenveen met 0-2 voor, maar verloor het alsnog met 3-2. In de volgende wedstrijd, thuis tegen NAC, kwam Heerenveen tweemaal op voorsprong, maar verloor het wederom met 2-3.

Einde oefening zou je verwachten. Maar niets was minder waar. In de volgende thuiswedstrijd werden de Deventenaren verslagen (2-0). Ook uit in Breda werd de volle winst gepakt (0-1), zodat de laatste wedstrijd tussen de Eagles en NAC doorslaggevend zou zijn. Vanuit Heerenveenoogpunt was een kleine overwinning van de Bredanaren de enige juiste uitslag.

Een half uur voor tijd, stond NAC met 1-3 voor, maar had het door twee rode kaarten nog slechts negen man op het veld staan. Go Ahead kwam terug tot 2-3 en wist in de laatste minuut met vijf doorgebroken spelers nog een levensgrote kans om zeep te helpen, maar daar bleef het bij.

Het onmogelijke was gebeurd, Heerenveen was poulewinnaar. Alle ploegen hadden twee wedstrijden gewonnen en twee wedstrijden verloren, maar de doelcijfers van Heerenveen waren het best, 7-6 tegen 7-7 (Go Ahead Eagles) en 6-7 (NAC).

De finale

In een tweeluik met de ander poulewinnaar Emmen werd bepaald wie er zou promoveren naar de Eredivisie. De uitwedstrijd ging met 1-0 verloren, door een doelpunt in blessuretijd van Rudy Metz. Op 30 mei was de ontknoping in Heerenveen voor twaalfduizend uitzinnige toeschouwers.

Binnen een kwartier was het karwei geklaard, door doelpunten van Gert-Jan Verbeek en Marten Dijk. In de rest van de wedstrijd werd er niet meer gescoord, en kwam Heerenveen een aantal keren goed weg. Na het laatste fluitsignaal was de promotie een feit.

De euforie was groot. Zo liep Maarten de Jong rond met een spandoek met daarop de tekst “Nooit meer Cambuur”. Doelpuntenmaker Marten Dijk wist pas na de warming-up dat hij kon spelen met zijn wreefblessure. “Moet je nagaan, ik voelde die bal niet eens. Ik had een dikke spuit in mijn voet laten zetten om de pijn te minderen. Nou, ’t pootje was bijna helemaal verdoofd, maar hij zat er toch mooi in.”

Heerenveen werd de laagstgeklasseerde ploeg die ooit promoveerde. In de Leeuwarder Courant durfde Hil Lenstra, weduwe van Abe, nauwelijks vooruit te kijken. “De earedivyzie, ik moat der eins net oan tinke. Der hat Hearrenfean hielendal it alvetal net foar. Der sil hiel wat fersterking by komme moatte, wol it wat wurde. Mar dat seit ek noch net alles. Want mei nije spilers ha jo drekt noch net wer in goeie ploech.”

Haar voorspellende woorden kwamen uit. Een jaar later eindigde Heerenveen als zeventiende in de Eredivisie, en degradeerde. Na twee jaar in de Eerste Divisie promoveerde Heerenveen opnieuw in 1993, en groeide het uit tot de bekerwinnaar van 2009.

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties