De Giro van Martin Van Den Bossche

Op het podium van de Ronde van Italië van 1970 stonden twee Belgen. Klimmer Martin Van Den Bossche werd derde. Een uitstekende prestatie, maar de aandacht ging zoals gebruikelijk vooral uit naar de winnaar: Eddy Merckx.

De eerste vijf van de Tour van 1970, v.l.n.r. Joop Zoetemelk (2de), winnaar Eddy Merckx, Gösta Pettersson (3de), Martin Van Den Bossche (4de) en Rini Wagtmans (5de). ANP Fotoarchief.

In zijn topjaar 1970 werd Martin Van en Bossche niet alleen derde in de Giro. Hij was ook nog eens vierde in de Tour, die natuurlijk ook door Eddy Merckx werd gewonnen. Van Den Bossche, van het bouwjaar 1941, stond niet bekend als bijzonder ambitieus. Hij reed dan ook meestal in dienst van zijn beroemde landgenoot. Alleen in 1970 ging de broodmagere ronderenner (‘het klimmen was een gave’) als concurrent van Merckx voor zijn eigen kansen. 

Tegenslag 

Door het cocaïnegeweld dat de Vlaamse media de afgelopen weken beheerste, kwam een nostalgisch radio-interview met de oud-renner op sporza.be een beetje in de verdrukking. Dat is jammer, want het vraaggesprekje geeft een aardig beeld van de verhoudingen binnen het Belgische wielrennen in die dagen. En van de verhoudingen op internationaal niveau. Een interview over de carrière van Van Den Bossche gaat eigenlijk vooral over Eddy Merckx. 

Het was in die dagen toch al dringen aan de Belgische wielertop. Over de waardering indertijd voor zijn prestaties zei Van Den Bossche tegenover de VRT-radio: “Het was tegenslag dat we Merckx hadden. Dat was een Belg, wij waren Belgen. Alle belangstelling ging naar Eddy … Wij hadden een fantastische generatie. In de meeste belangrijke koersen werden de Belgen eerste of tweede. Wat gaan ze nog zeggen over een derde of vierde plaats?” 

Rancuneus 

Martin Van Den Bossche is een bescheiden mens. Gevraagd naar zijn mooiste Giro-ervaring noemde hij de glorieuze intocht van Merckx in Rome, als eerste Belgische Girowinnaar in 1968. De grootste ‘opdoffer’ kwam een jaar later. Van Den Bossche lag bij Merckx op de hotelkamer in Savona, toen men de Belgische ‘Verlosser’ kwam vertellen dat hij uit koers werd genomen wegens een positieve dopingplas. 

Bij zijn eerste Tourdeelname in 1969 vermorzelde Merckx vervolgens al zijn concurrenten. Op de Tourmalet was het Van Den Bossche die het pad voor een gedenkwaardige solo van Merckx. Maar de meester gunde het zijn trouwe helper niet om als eerste over de top van de beroemde col te rijden. 

Merckx had namelijk de avond daarvoor vernomen dat Van Den Bossche van Faema naar de ploeg van Molteni zou verhuizen, en dat maakte de kampioen op dat moment wat rancuneus. Merckx schijnt er nog altijd een beetje spijt van te hebben. 

We hebben het hier al eens eerder over dat voorval gehad. “Vandaag had een klein renner van u een groot gebaar verwacht”, moet Van Den Bossche die avond tegen Merckx gezegd hebben. Het is de vraag of de renner zich letterlijk in zulke poëtische bewoordingen heeft uitgelaten. De voormalige gevleugelde klimmer blijkt een uitstekende verteller, maar hij klinkt niet direct als een dichter. Eerder als een noeste 'Flandrien'. 

Tegelvloeren 

De VRT-interviewer: “In 1970 kon u Merckx het vuur na aan de schenen leggen?” VDB: “Ach dat viel nog mee”. “U haalde in de Giro het podium?” VDB: “Het is te zeggen, ik was daar zéér zéér blij mee. Ik was derde en bergkoning. Maar er had meer ingezeten. Ik had tweede kunnen worden vóór Gimondi, maar Merckx zag mij liever als derde dan als tweede.” 

In de Tour van datzelfde jaar werd Van Den Bossche knap vierde. Zijn ambities vooraf reikten niet verder dan de tweede plaats, die overigens naar de debuterende Joop Zoetemelk zou gaan. De interviewer: “De eerste plaats was tóch voor Merckx?” VDB: “Natúúrlijk!” 

In 1971 stapte Merckx zelf over naar Molteni. Van Den Bossche mocht weer hand- en spandiensten verlenen aan de grootste renner aller tijden. Hij zal het graag gedaan hebben. Aan het eind van 1974 stopte hij als wielrenner. 

Ook na zijn wielercarrière bleef de bescheiden ronderenner, die als klimmer hoge toppen scheerde, met beide benen dicht bij de grond. Van Den Bossche begon een succesvol bedrijf in tegelvloeren. “En ik ben daar zéér blij mee.”

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties