De Champions League-finale tussen Titi en Pat

De finale van de Champions League belooft dit jaar veel, zo niet alles. Manchester United – Barcelona staat in het teken van de wereldsterren Cristiano Ronaldo en Lionel Messi. Daarbij staan de beste twee clubs van het afgelopen seizoen tegenover elkaar. Het is ook een ontmoeting van twee jongens uit een arme voorstad van Parijs: Titi en Pat.

Thierry Henry en Patrice Evra kennen elkaar heel goed van de nationale ploeg, maar tot een paar jaar geleden kenden ze elkaar vooral van horen zeggen. Ze zijn op een steenworp afstand van elkaar opgegroeid in een grauwe voorstad van Parijs. Ze droegen allebei het shirt van Monaco in de Champions League, maar hun grootste overeenkomst is dat ze het spel leerden bij Les Ulis. Toch liepen hun wegen naar Rome over zeer uiteenlopende paden.

‘Titi’ was een natuurtalent, dat door de kenners meteen werd herkend. In de voorstad Les Ulis snelde zijn roem hem vooruit. Te midden van grauwe HLM-betonflats groeide hij op in het verlengde van een landingsbaan van de luchthaven Orly. Op zijn elfde werd hij al weggeplukt door een regionale scout en ondergebracht in de voetbalschool van Clairefontaine. Twee jaar daarna verhuisde naar de jeugdopleiding van AS Monaco. Daar kwam de tiener tot volle wasdom als voetballer. In 1994, Henry was nog 16, debuteerde hij onder Arsène Wenger in het eerste team. De coach zou na een dramatische start worden ontslagen.

Onder de nieuwe trainer Jean Tigana, nota bene zijn grote idool (Henry wilde als een eerbewijs aan hem met rugnummer 14 spelen; Tigana had voor dit rugnummer gekozen vanwege zijn waardering voor Cruijff) maakte Henry zijn echte grote stappen in het profvoetbal. Hij vormde samen met de Braziliaan Anderson en de Nigeriaan Ikpeba een prachtig aanvalstrio. Henry was linksbuiten en vooral aangever.

In 1997 werd hij kampioen met Monaco. Een jaar later, zijn maatje Trezeguet had de naar Barça vertrokken Anderson vervangen, haalde de ploeg uit het prinsdom ten koste van Bayer Leverkusen en Manchester United de halve finale van de Champions League. Het duo maakte zo’n indruk dat de beide spelers op het laatste moment werden opgeroepen voor het WK van 1998. Henry werd zelfs de topscorer van de WK-winnaar, hoewel hij eigenlijk een reserve was. In Les Ulis kreeg hij een grootse huldiging. Een wereldkampioen in een wijk van kansarmen is altijd een mooi onderwerp voor de media.

Toen Henry werd gehuldigd dacht ‘Pat’ dat zijn kansen op een mooie loopbaan al waren verspeeld. Hij was toen Henry uit Les Ulis vertrok met zijn familie uit Dakar hier neergestreken. Hij hield van voetballen maar overwoog om te stoppen, want meer dan een contractje bij Bretigny sur Orge zat er voor hem niet in. Hij zou geen tweede Titi Henry worden, zoals op de club wel eens werd geopperd. Toen de jonge international eens kwam kijken bij zijn oude club, negeerde hij zijn opvolger op de linkervleugel.

Pat was maar vier jaar jonger, maar keek met grote ogen naar de jonge held. Een Italiaanse restauranthouder uit een andere voorstad tipte een bevriende voetbalmakelaar en die bood hem een proftraining bij Torino aan. Dat werd niks, maar een kleine club uit Sicilië hapte wel toe. In de zomer van 1998 verhuisde Evra met zijn moeder naar Marsala.

Die club speelde toen Serie C1 (derde klasse) met wedstrijden tegen Palermo, Foggia, Avellino, Ancona en Ascoli, maar het bleef ook een club in een uithoek van Sicilië waar de sirocco vaak over het stadionnetje raasde. Er komt een zeer zoete toetjeswijn vandaan, vandaar dat de naam nog enige bekendheid heeft. Evra was de eerste donkere speler die voor Marsala uitkwam en was meteen een opvallende verschijning. De 17-jarige linksbuiten werd door alle medespelers goed opgevangen. Hij kreeg de bijnaam ‘blauw chocoladesnoepje’.

‘Hij verdiende natuurlijk niet veel bij ons, ongeveer 400 euro netto per maand. En dat geld gaf hij aan zijn familie. Hij kreeg van de club een klein appartement ter beschikking en daar leefde hij met zijn moeder. Het maakte op ons wel indruk dat hij als jochie al zoveel verantwoordelijkheid droeg voor zijn familie. Hij moest de kost verdienen,’ aldus zijn toenmalige trainer Luigi Carducci deze week in l’Équipe.

Na een seizoen verhuisde Evra naar Monza, dat een klasse hoger speelde. Van Sicilië naar een residentiële stad bij Milaan was een grote stap. In Monza kwam hij nauwelijks aan spelen toe en verpieterde hij. Zo’n tweehonderd kilometer verderop overkwam Titi hetzelfde bij Juventus. Hij was in de winter door Monaco verkocht aan de kampioen van Italië, maar de transfer leverde weinig op. Henry kwam onder de nieuwe trainer Ancelotti nauwelijks aan spelen toe en voelde zich ook niet thuis. Hij wilde naar Arsenal, naar zijn oude leermeester Arsène Wenger. Pat leek weer op een nulpunt beland omdat hij terug moest naar Marsala, dat net failliet was gegaan. Uiteindelijk komt hij transfervrij bij Nice, dat in de Ligue 2 uitkomt.

Daar maakte hij in twee seizoenen zo’n goede indruk, dat Monaco de speler overnam. Onder trainer Didier Deschamps werd Evra omgeturnd tot een snelle linksback, die veel risico’s mocht nemen. Dit Monaco, met Fernando Morientes als animator, overtrof in de Champions League zelfs de prestaties van de ploeg van Henry en Trezeguet en haalde de finale door o.a. Real Madrid en Chelsea te verslaan. Die eindstrijd in Gelsenkirchen tegen Porto ging verloren.

Evra bleef nog anderhalf jaar in Monaco en werd toen gehaald door sir Alex Ferguson, die in de kleine back een ideale speler voor zijn nieuw te vormen team zag. Pat maakte alle successen mee en speelt in Rome zijn derde Champions Leaguefinale. Toch altijd een meer dan Titi, die met Arsenal veel won en ook de finale haalde maar die verloor van Barcelona.

Pas tijdens Euro-2008 speelden Pat en Titi eens samen in een elftal, maar in Rome zijn ze weer elkaars rivalen. Les Ulis is de grote winnaar, want een van de jochies gaat de Europa Cup winnen.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties