Zoeken

Een typerende opmerking van de opvliegende en niet op publiciteit wachtende Zeeuw. Het kenmerkende karakter van Jan Raas loopt als een rode draad door het boek van Van Slogteren. De auteur omschrijft het als een februaristorm die opsteekt. En het waait nogal in dit boek.

Vloekend en tierend, maar vooral erg hard fietsend, behaalde Raas een gigantisch aantal overwinningen, en heerste in het peloton zoals geen andere Nederlandse renner dat voor of na hem heeft gedaan. Talent, eerzucht, tactisch inzicht en zijn Zeeuwse temperament vormden de basis voor 157 overwinningen bij de profs.

Alle kenmerkende Raasmomenten komen aan bod. Zijn eerste klassieke overwinning in Milaan-San Remo, de vijf zeges in de Amstel Gold Race, het behalen van de regenboogtrui in 1979, het conflict met de NOS, winst in Parijs-Roubaix, de breuk met Peter Post, zijn zeges in de Ronde van Vlaanderen enz. enz. Uiteraard komen ook zijn successen in de Tour de France ter sprake, waaronder het incident rond de gele trui in 1978:

Na zijn carrière als prof was Raas ook als ploegleider succesvol. In 1996 vervolgde hij zijn loopbaan als brein achter de nieuwe Rabobank-ploeg. Eind 2003 moest hij daar vertrekken. Het laatste hoofdstuk van dit boek behandelt deze nog steeds gevoelige materie.

Helaas komt niet de onderste steen boven, zoals uit de afsluitende reactie van Raas zelf blijkt.. “Wanneer ik (..) mijn dossier over diverse gebeurtenissen in en rond de wielerploeg zou laten lekken, bestond er allang geen Rabo-wielerploeg meer. Een goede raad aan de Rabobank dus: LAAT MIJ MET RUST!”

En dat is wat er sinds eind 2003 hangt rond de persoon Raas: rust. Ook tijdens de boekpresentatie van Op z’n Raas was hij niet van de partij. Uitgeraasd als het ware. En dat is jammer, omdat Raas de wielersport nog zoveel zou kunnen bieden. Onderstaande passage spreekt eigenlijk boekdelen.

“In de acht jaar dat de Rabo-ploeg, onder de verantwoordelijkheid van Jan Raas, op het hoogste niveau van de wielersport heeft gestreden, won de ploeg vijf klassiekers, twaalf Touretappes en drie Nederlandse wegkampioenschappen.Als we dat vergelijken met de reeks van dertien klassiekers, tien Touretappes, drie Nederlandse titels en een wereldkampioenschap op de weg, is er behoudens het aantal klassieke overwinningen en die ene regenboogtrui niet veel verschil."

"Maar het verschil is wel heel groot als je bedenkt dat de Rabo-ploeg in die periode gemiddeld zo’n twintig renners onder contract had, terwijl die tweede reeks door slechts één renner – Jan Raas – is gerealiseerd.”

Goed, tijden veranderen, en het tijdperk waarin Raas fietste is niet te vergelijken met het huidige wielrennen. Maar iemand zoals ik, die is opgegroeid met de wielergeneratie van de jaren negentig, kan alleen maar dromen van de successen van Jan Raas. Door Op z’n Raas zijn deze dromen nu vastgelegd in een prachtig boek.

Fred van Slogteren vertelt hier over zijn boek

Sportboeken · Wielrennen

permalink | plaats reactie |