De 24 seconden die het basketbal redden

De NBA play-offs zijn in volle gang. Sportgeschiedenis.nl duikt daarom komende week samen met basketbalprofessor Erik Brouwer in de geschiedenis van het basketbal. Vandaag: de introductie van de schotklok.

"Danny Biasone, eigenaar van het middelmatige NBA-team Syracuse Nats, was een kleine opvallende man van Italiaanse afkomst die Milanese designjassen droeg en zijn huis nooit verliet zonder borsalino. Jarenlang verdiende hij zijn geld als succesvol uitbater van een bowlingbaan in Syracuse en daarnaast leidde Biasone een American footballteam, maar na de Tweede Wereldoorlog keerden te veel spelers gehandicapt terug en hij richtte zijn aandacht op het basketbal.

Beelden van de Nats uit 1954.

De NBA was in 1949 ontstaan uit de BAA . Verschillende jonge zakenmannen, zoals Ned Irish in New York en Walter Brown in Boston, hadden van hun eigen geld sporthallen gebouwd waarin professioneel ijshockey werd gespeeld, maar de ruimtes stonden te vaak leeg. Er moest een evenement worden bijverzonnen en profbasketbal kon een oplossing zijn.

De combinatie ijshockey-basketbal was aanvankelijk niet altijd even gelukkig. De houten vloer werd over het ijs gelegd en soms leidde dit tot zulke hevige mistvorming dat de wedstrijd moest worden afgelast. Ook kwam het geregeld voor dat het ijs smolt waardoor er plassen ontstonden op het basketbalveld en het was vaak zo koud op de tribune dat toeschouwers wollen dekens moesten meebrengen om warm te blijven.

Gelukkig waren er tijdens de wedstrijden voldoende momenten om warm van te worden, want knokken was voor de eerste profbasketballers een populair tijdverdrijf.

Zoals basketbalhistoricus Terry Pluto schrijft in zijn standaardwerk Tall Tales:

De meeste spelers waren voormalige soldaten die meer ogen dan tanden hadden. Ze hielden van basketbal, maar dronken liever bier dan dat ze speelden en ze vochten liever dan dat ze dronken. Profbasketbal bood de gelegenheid deze voorliefdes te combineren: ze speelden een beetje basketbal, vochten op het veld, gingen daarna naar de kroeg en als er genoeg was ingenomen, werd er weer gevochten.

Het bloed stroomde vaak door de hal, na afloop lagen er meerdere tanden op het parket en naar schatting 50 procent van de eerste profbasketballers had al een kunstgebit. Toch interesseerde het grote publiek zich nog nauwelijks voor de NBA en dat kwam vooral doordat teams die niet heel goed waren minuten mochten doen over een aanval zonder dat de scheidsrechters konden ingrijpen.

Beelden van de Minneapolis Lakers uit 1950.

De fans waren inmiddels wakker en begonnen te schelden. De spelers trokken zich er niets van aan. De fans besloten stoeltjes op hun achterhoofden te mikken. De spelers trokken zich er niets van aan. De einduitslag was 19-18. Uitslag van het vierde kwart: 3-1. Biasone maakte zijn onvrede toen al duidelijk, maar er veranderde lange tijd weinig en het bleek nog erger te kunnen.

Op 20 maart 1954 werd New York Knicks tegen Boston Celtics rechtstreeks uitgezonden, maar na een minimumaantal punten en 247 persoonlijke fouten in drie uur schakelde de uitzendgemachtigde over op een documentaire over de buidelrat.

De nba leek geen enkele toekomst te hebben, er moest direct worden ingegrepen en Biasone trok zich terug op zijn kamer om een oplossing te vinden. Drie dagen later riep hij heel hard ‘Eureka!’ en hij stelde de nba-leiding op de hoogte van zijn plan een schotklok van 24 seconden te introduceren.

Het plan werd met applaus aanvaard, de seizoenen erna steeg het aantal gescoorde punten aanzienlijk, en daarmee de interesse van het grote publiek."

Uit: De hemel is een basketbalveld
Auteur: Erik Brouwer
Omslagontwerp: Roald Triebels
ISBN: 978 90 482 0012 2

Basketbal

permalink | plaats reactie |

Reacties