Zoeken

Op YouTube staat een Amerikaans filmpje over de overwinning van hun eigen Andrew ‘Andy’ Hampsten in de Ronde van Zwitserland van 1987. ‘One of the World’s major stage races.' De reportage wordt ondersteund door synthesizerklanken van het afschuwelijkste soort, die onlosmakelijk verbonden lijken te zijn met Amerikaanse wielerbeelden uit de jaren tachtig. Maar een aardig filmpje is het wel.

Olympische Spelen

Greg Lemond had een jaar eerder, na al een keer derde en tweede te zijn geworden, zijn eerste Ronde van Frankrijk gewonnen. Toch was het in 1987 nog verre van gebruikelijk dat een Amerikaan een belangrijke Europese rittenkoers won. Laat staan een Amerikaanse renner uit een volledig Amerikaanse ploeg. Helemaal toevallig was de opvallende opmars van de nieuwelingen uit de States in de jaren tachtig trouwens niet.

In 1984 vonden namelijk de Olympische Spelen plaats in Los Angeles, en daar moesten ook de Amerikaanse renners sterk voor de dag komen. Dat lukte bijzonder goed. Connie Carpenter - de moeder van supertalent Taylor Phinney - won de wegrit bij de vrouwen. Eendagsvlieg Alexi Grewal was de beste bij de mannen. Later werd deze Grewal nog een legendarische miskoop bij de Panasonic-ploeg van Peter Post. ‘Piieter Poowst’ volgens de Amerikanen.

Beter op dreef in het shirt van Panasonic was in 1987 Peter Winnen. We zien in het filmpje hoe de rossige klimmer na een paar mindere jaren, en een heleboel rugproblemen, in de Ronde van Zwitserland weer klom zoals in zijn beste dagen, toen de renner van het vlakke Noord-Limburgse land in de Tour twee keer won boven op L’Alpe d’Huez.

Bonificatiesprint

Winnen was goed in Zwitserland, maar net niet goed genoeg. Voor de start van de afsluitende vlakke etappe had onze landgenoot precies één seconde achterstand op het klimmertje Andrew Hampsten van het Amerikaanse 7-Eleven. Die had het jaar daarvoor ook al verrassend de Ronde van Zwitserland gewonnen. Toen in dienst van het Franse La Vie Claire, met verder Greg Lemond en Bernard Hinault.

De Amerikaanse filmploeg schoof de ochtend voor de laatste rit gewoon aan bij de tactische teambespreking van de ploeg 7-Eleven. Een bonificatiesprint halverwege de rit, waar tien seconden bonus voor de eerste lagen te wachten, zou deze meerdaagse Ronde beslissen. Hoewel ook de Colombiaan Fabio Parra met zeven seconden achterstand nog op de loer lag, zou het gaan tussen Hampsten en Winnen.

Natuurlijk had ook ‘Piieter Poowst’ niets aan het toeval overgelaten. Post verkende zelf de locatie. Niet-sprinter Peter Winnen moest de tussenspurt zien te winnen, gepiloteerd door de voltallige Panasonic-ploeg. Verder waren er hulptroepen ingehuurd in de vorm van de ‘oude’ Duitser Didi Thurau en de besnorde Zwitser Urs Freuler, die in 1988 allebei terug zouden keren bij de ploeg van Post.

‘Ultimate struggle’

Het plan slaagde bijna. Na een spectaculaire sprint werd Winnen in de strijd om de boni-seconden nipt verslagen door de blonde Amerikaan Ron Kiefel, een ploeggenoot van Hampsten en bij 7-Eleven de snelste sprinter aanwezig in Zwitserland. Uitstekend teamwork dus van de Amerikanen. Hampsten behield zijn seconde voorsprong en won in Zürich de Ronde. ‘This had turned out to be the greatest and the hardest day in the life of the 7-Eleven team.’

Helemaal aan het eind van het filmpje horen we de commentaarstem vrij vertaald zeggen: “We zullen zien of een Amerikaans team nu ook de ‘ultimate struggle’ kan gaan winnen: de Tour de France.”

Dat lukte uiteindelijk pas twaalf jaar later. Lance Armstrong won in 1999 zijn eerste van zeven Tours in dienst van de Amerikaanse ploeg US Postal Service. Van de negen gestarte renners hadden er dat jaar maar liefst zeven de Amerikaanse nationaliteit.