Voetballeek was securitymedewerkster bij The Wolves

Komend seizoen keren de Wolverhampton Wanderers terug in de Premier League. Schrijfster Maaike Schutten woonde in Wolverhampton tegenover het stadion. Ze heeft nog steeds heel weinig met voetbal, maar werd destijds securitymedewerker bij de Wolves. Op Sportgeschiedenis.nl vertelt ze over haar ontmaagding als voetbalsupporter.

Molineux Stadium

Door Maaike Schutten

Londen was te duur, dus werd het Wolverhampton. Officieel voor the University of Wolverhampton, maar eigenlijk omdat Engeland me het leukste land van de wereld leek, met goede muziek en grote bierglazen en die frisse meneer Blair (we spreken 1996). Tegenover het studentenpakhuis waar ik woonde stond de ASDA en daarnaast het Molineux Stadium. Gewoon aan het randje van de stad. Als je er langs liep, zag het patroon van de zwarte wolf in de verder gele stoeltjes en als er een wedstrijd was, hoorde je het gejuich op je kamer.

Wolverhampton bleek in het hele Verenigd Koninkrijk een running gag te zijn: een stad die symbool stond voor alles dat on-hip is. Maar ik vond het geweldig. Een industriestadje midden in the Black Country, waar Slade nooit uit is geweest, alle mannen leken op de drummer van Oasis, niemand enig idee had hoe je een fles wijn ontkurkte en waar het leven vast niet altijd makkelijk is geweest, maar je dan gewoon zei: ‘Orroit moit, lot’s go to tho pob ond lot’s got dronk!’

Dat stadion is veel te groot voor zo’n stadje, dacht ik eerst. In Nijmegen, waar ik destijds woonde, had ik wel eens iemand iets horen roepen over clubliefde (‘Nec set hier’ - tik op nek -, ‘En Ee See set híér’ - bonk met vuist op borst), maar als er een wedstrijd was, ging dat als voetballeek volledig langs je heen.

Hoe anders was dat in Wolverhampton: op de dag van de waarheid was de hele stad geel-zwart. Mannen, vrouwen, bejaarden, kinderen; de Wolves zaten in ieders bloed en als een zwerm zingende bijen liepen ze naar mijn straat, of de pubs in. Hi, ho, Wolverhampton. En voor de zekerheid ook maar meteen it’s coming home, football’s coming home.

Voetbal had mij nooit geraakt, maar hier kon ik me voorstellen wat het kon betekenen. Dat je leefde naar de weekenden, dat je trots was op de glorieperiodes in de jaren ’50 en ‘70, ook al was je daar zelf te jong voor. Dat je de hoop uit de lucht zou willen pakken en in het team zou willen injecteren, want verdomme, het leek ergens naar toe te gaan dit jaar na dat gebungel onderaan de divisie vorig seizoen, die play-offs moesten lukken, ik bedoel, je zou er van gekkigheid lelijke montages van maken met stomme muziek eronder -

- en dat je uit enthousiasme bijna een tattoo van John de Wolff op je rug zou zetten, ook al zat die dan voornamelijk geblesseerd op de bank en was hij volgens de geruchten drukker met andere dingen, maar dit terzijde.

Maar goed. De Pond stond bijna op vier gulden, waardoor mijn Nederlandse studiebeurs verdampte en er gewerkt moest worden. En zo werd ik securitymedewerker bij de Wolverhampton Wanderers. Drie pond per uur, lunch included. Met mijn postuur vond ik mezelf weinig geschikt als securitymedewerker, maar de Wolves dachten daar anders over en hesen mij in een gele jas met SECURITY erop. One size fits all, maar mij hing hij tot over de knieën, voor een zo mogelijk nog minder intimiderend effect. De lunch bestond uit een Mars en een zakje salt & vinegar-chips.

De eerste wedstrijd, tegen Barnsley, stond ik diep in de catacomben van het stadion, in een gang waar niemand doorliep en voor een deur die niemand open wilde. Boven me hoorde ik geroffel, hi ho Wolverhampton en af en toe een eruptie van gejuich, terwijl mijn voeten langzaam transformeerden tot ijsklompen en mijn kolossale gele jas me maar matig beschermde tegen de kou. Ik telde de stenen van de muur tegenover me en probeerde de chipjes strategisch te verdelen over de vier uur die ik er moest staan. Het schijnt 3-3 geworden te zijn, maar ik vond voetbal vooral koud.

Bij de volgende wedstrijd boekte ik echter vooruitgang. Ik stond weliswaar weer voor een deur waar niemand door wilde in een gang waar niemand kwam, maar ik zag gras. Sterker, ik zag de helft van het veld. Ik zag een geel-zwarte zee roepen en waves doen, ik zag de helft van ceremoniële toestanden op het veld en hoorde een galmende, bulderende, drie minuten durende versie van Hi, ho Wolverhampton. Nog net geen traan wegpinkend (ach, de kracht van een paar duizend klinkende mannenstemmen) dacht ik: ‘Dit is het dus, het kloppend hart van Wolverhampton’ en rilde van emotie, of misschien ook van de kou.

De Wolves speelden tegen Birmingham City. Nou wist ik weinig van Birmingham City, behalve dat we ze niet moesten, die wankers (net als Blackpool en Leeds, overigens). Met groeiend fanatisme volgde ik de mannetjes als ze aan mijn kant van het veld waren, maar vaker waren ze op de andere helft van het veld en probeerde ik uit het gejuich op te maken wat er gebeurde - wat... wat... oh nee, jammer. Ja... ja, ja? Jáááá! Gedein in het geel-zwarte veld, weer dat bulderende gezang. The Wolves are going up! The Wolves are going up!

Oké, een doelpunt dat je niet ziet is een beetje als cafeïnevrije koffie, maar de tweede helft ging mijn helft worden. Dan keek ik op het doel van Birmingham en zou ik goal na bal na bal erin getrapt zien worden, eenzaam maar gelukkig juichen in mijn gele jas en de kou uit mijn bevroren voeten springen. Mijn ontmaagding als voetbalsupporter zou uitmonden in een verpletterende overwinning en we zouden als één man een Birmingham-is-stom-lied zingen dat ik nog niet kende.

De tweede helft werd Wolverhampton echter danig de verdediging ingedrukt en - erger nog - hoorde ik twee keer luid gejuich van de verkeerde kant. Birmingham Birmingham, Birmingháám... Birmingham, Birmingham, Birmingha-háám... Verdomme. Het was koud, we werden afgemaakt en ik zag niet eens hoe.

Na deze nederlaag tegen die wankers van Birmingham hield ik mijn securitycarriere voor gezien. De rest van het jaar tapte ik pints in een warme pub, voor een stroom zingende mensen in geel-zwart, onderweg naar het stadion. Ondanks de verloren wedstrijd kwam het met de Wolves trouwens goed; ze werden derde in Division One, met 68 goals en 76 punten.

Maar de moraal van dit verhaal: denkt u de volgende keer dat u Engels voetbal kijkt eens aan die mensen in gele jassen die een half veld zien, of alleen maar een blinde muur en die met koude voeten deuren bewaken waar nooit iemand doorheen wil, in gangen waar nooit iemand komt. En aan het zakje salt & vinegar-chips dat ze gekregen hebben als lunch.

Een mooie serie foto's van de pomotie van The Wolves vind je op deze flickr-site.

Olympische Spelen Algemeen · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties

Plaats reactie

Naam
E-mailadres
Website
Bericht
Verificatie