Zoeken

Aanleiding voor de boycot vormde een conflict tussen de Joegoslavische tennisser Nikola Pilic en de tennisbond van Joegoslavië. Pilic was niet op komen dagen voor een Daviscupwedstrijd tegen Nieuw-Zeeland en werd daarom door de nationale tennisbond van Joegoslavië aanvankelijk voor het leven geschorst.

Die schorsing werd overgenomen door de International Lawn Tennis Federation (ILTF), wat inhield dat Pilic in de zomer van 1973 ook niet op Wimbledon mocht spelen. De net opgerichte spelervakbond, de Association of Tennis Professionals (ATP), pikte dit niet en besloot over te gaan tot een boycot van het Engelse grastoernooi.

Overleg

Tot vlak voor de start van Wimbledon werd er nog druk overleg gevoerd tussen de ATP en de ILTF. De spelers hadden helemaal geen problemen met de organisatie van Wimbledon, maar des te meer met de ILTF. De sporters zagen de federatie namelijk vooral als de centrale vertegenwoordiger van de verschillende nationale tennisbonden.

Er waren nogal wat spelers die nog een appeltje te schillen hadden met hun nationale bond. Veel bonden gedroegen zich namelijk intens autoritair, draaiden ieder dubbeltje om en stelden vooral hun eigenbelang centraal – in plaats van dat van de speler. Het conflict was dus eerder een machtsstrijd tussen de ILTF en de ATP dan een strijd om de spelgerechtigheid van een Joegoslavische tennisser.

De president van de ILTF, de Deen Allan Heyman, had er alle vertrouwen in dat het niet zo’n vaart zou lopen met aangekondigde boycot. De tennissers zouden zich toch niet afkeren van het grootste tennistoernooi ter wereld? Heyman had echter in de kersverse voorzitter van de ATP, de oud-Wimbeldon kampioen Jack Kramer, een geducht tegenstander. Hij werd gezien als de koning van het proftennis en liet zich niet zo makkelijk ringeloren.

Boycot gaat van start

Uiteindelijk wilde zowel Heyman als Kramer geen duimbreed toegeven. Tot wanhoop van de organisator van Wimbledon, de All England Club, en de woede van de Britse media ging de ATP uiteindelijk toch over tot een boycot van het tennistoernooi.

De verslaggever van de Leeuwarder Courant schreef op van 21 juni: ‘In tv-interviews gaven de professionals duidelijk te kennen dat er geen sprake van zou zijn dat ze op het veld zouden verschijnen als niet ook Pilic van de partij zijn. Pilic is woensdag naar zijn geboorteplaats Split teruggevlogen. Hij verklaarde voor zijn vertrek dat hij gereed was om op het eerste sein terug te keren. Hij voegde er aan toe: ‘Wimbledon had dit jaar gered kunnen worden als men had besloten het praten over mijn geval uit te stellen tot de wedstrijden afgelopen zouden zijn. Nu is het toernooi teruggebracht tot een tweederangs gebeurtenis.’

In totaal gingen 79 spelers, waarvan er 68 waren aangesloten bij de ATP, over tot een boycot van Wimbledon. Dat er vermoedelijk meer speelde tussen de ATP en de ILTF dan de kwestie Pilic illustreerde de Leeuwarder Courant: ‘In Belgrado heeft de voorzitter van de Zuidslavische tennisbond, generaal Dusan Korac, bekendgemaakt dat zijn organisatie eventueel bereid is terug te komen op de aan Pilic opgelegde schorsing.’ Heel nobel van de Joegoslavische generaal, maar het mocht allemaal niet meer baten.

Onbeduidende bezetting

De All Engeland Club vulde de opengevallen plaatsen op met spelers uit het kwalificatietoernooi en er werd een nieuwe plaatsingslijst gemaakt. ‘Wimbledon 1973 is hiermee veroordeeld de geschiedenis in te gaan als het toernooi met de meest onbeduidende bezetting in de 96-jarige historie, aldus de Leeuwarder Courant op 23 juni 1973.

Er zouden maar vier bij de spelersorganisatie ATP aangesloten tennissers meedoen aan Wimbledon: de Roemeen Ilie Nastase, de Brit Roger Taylor en de Zuid-Afrikanen Bob Maud en Byron Bertram. De dames sloten zich overigens niet aan bij de boycot. Ze konden geen lid worden van de ATP en besloten daarom maar om een eigen bond op te richten.

Het deelnemersveld bij de heren bestond dus vooral uit amateurs. Dat zou voor Jan Hordijk, de enige Nederlander die meedeed, echter weinig uitmaken, De Nederlander verloor zijn eerste partij op een bijbaan van Wimbledon met 7-9, 2-6 en 2-6 van de Amerikaan Zen Guerry.

Grootheden

Met de overgebleven ‘grootheden’ ging het ook niet al te best. De pas 17-jarige nieuwkomer Bjorn Borg ging in de kwartfinale onderuit tegen de Brit Taylor en de Roemeens tennisgod Nastase zag zijn Waterloo in de vierde ronde in de partij tegen de ongeplaatste Amerikaanse amateur Alex Mayer. Meyer verdiende 550 Pond Sterling met zijn overwinning. Dat geld mocht hij als student-amateur overigens niet incasseren.

De finale bij de heren ging uiteindelijk tussen de Rus Aleksander Metreveli en de Tsjech Jan Kodes. De Tsjech droogde de Rus in die finale af met 6-1. 9-8 en 6-3.

Wimbledon 1973 was ten einde, net als de boycot

Sport en politiek · Tennis

permalink | plaats reactie |