Zoeken

Ondergetekende woont in het Brabantse Someren, op de landkaart te vinden ten zuidoosten van Eindhoven. Of op Google Earth, zoals sommige mensen zeggen. Eén dorp verderop woont een vriendelijke vijftiger die graag met iedereen een praatje maakt. Op een gegeven moment bleek dat we hier te maken hadden met een wielerliefhebber.

Zijn specialiteit: de periode tussen ongeveer 1968 en 1974. Als hij het over die wielerjaren heeft beginnen zijn ogen een beetje te glimmen. Dan vist hij de namen op uit zijn geheugen die horen bij de herinneringen aan die tijd: Fedor den Hertog, Henk Benjamins, Popke Oosterhof en… Canada Dry.

Gestuntel

Dat zit zo. Die jaren volgde hij de Somerense wielertrots Jan Spetgens, die in 1971 Nederlands kampioen op de weg werd bij de amateurs. In 1973 reed Spetgens als prof voor de wielerploeg van Canada Dry - Gazelle. De hoofdsponsor was een Amerikaans frisdrankmerk. Mart Smeets deed dat jaar zijn eerste Tour voor de NOS radio. In de Muur haalt ons aller Mart herinneringen op aan het onovertroffen gestuntel van Canada Dry in die Ronde van Frankrijk.

Natuurlijk waren de renners van deze bescheiden Nederlandse ploeg stuk voor stuk behoorlijke coureurs. Maar de meesten hadden een ‘te klein moteurke’ voor de grote Tour. Na een dikke week waren er van het elftal renners alweer zeven naar huis. Alleen Jan Krekels, Theo van der Leeuw en twee mysterieuze Portugezen bleven over. De aimabele ploegleider Ton Vissers (‘lachen was voor hem een kunstvorm en de glazen moesten voortdurend gevuld blijven’) stelde voor om dan maar met zijn allen naar huis te gaan.

Jan Krekels: “Toen ben ik zo kwaad geworden. Ik heb hem toegeschreeuwd: denk je dat we onze kloten eraf gedraaid hebben in de bergen om hier gewoon op te geven?” Ook met de financiën waren er wat probleempjes: “We verdienden geen gulden, echt, helemaal niets. Vlak voor de Tour hadden we nog geen cent gebeurd.” Aan het eind van dat jaar ging de ploeg van Ton Vissers dan ook ter ziele.

Twitteren

Behalve de capriolen van Canada Dry vinden we in deze Muur bijdragen van schrijvers als Ronald Giphart, Elvin Post (‘mijn moeder verpletterde Henk Lubberding’) en Abdelkader Benali. Jeroen Wielaert dook in de geschiedenis van de wielerjournalistiek op de radio, terwijl Guus van Holland in Maastricht op bezoek ging bij ‘De onderkoning van Limburg’ Jean Nelissen.

‘Skil-watcher’ Nando Boers schreef een verhaal over Pedro Horrillo, en over diens liefde voor zowel wielrennen als schrijven. Een verhaal met een open einde. In de afgelopen Ronde van Italië maakte de Rabobank-renner een afschuwelijke val in een metersdiep ravijn. Het boek waar de twee gezamenlijk aan werken laat daarom nog even op zich wachten. Op dit moment is Horrillo herstellende van zijn verwondingen.

Verder onder meer nog een portret van Robert Gesink door Marije Randewijk. De nuchtere Gesink houdt niet van poespas, is niet van plan is om te gaan twitteren en heeft weinig op met aanstaande mythevorming en lonkend heldendom. “Hij is niet de kroonprins, niet het kroonjuweel, niet de klimkomeet. Te gemakkelijk allemaal, oordeelt Gesink. Als hij morgen van zijn voetstuk dondert is hij plots de vleugellamme condor van Varsseveld.”