De grootste tragedie uit de Tourgeschiedenis

Zaterdag kwam in de Tour een toeschouwer om het leven. Aangereden bij het oversteken door een politiemotor. De dood van een 61-jarige vrouw was geen groot nieuws. In de Tour van 1964 gebeurde een nog veel ernstiger ongeluk waarbij acht toeschouwers om het leven kwamen.

Het overlijden van de 61-jarige vrouw afgelopen zaterdag was nieuws in de kantlijn. Een klein berichtje op Teletekst. In tegenstelling tot de breed uitgemeten ‘aanslag op de Tour’, waarvan Oscar Freire het slachtoffer was. De Spanjaard kreeg een piepklein kogeltje in zijn bovenbeen. Het is natuurlijk schandalig dat wielrenners worden beschoten, maar zelfs De Telegraaf meldde dat Freire ‘zonder enige noemenswaardige hinder de etappe kon uitrijden’. 

Tragisch ongeluk 

Toeschouwer zijn bij een wielerkoers is nooit geheel zonder risico. Tijdens de laatste editie van Parijs - Roubaix reed er een motor het publiek in. Op zaterdag 11 juli 1964 ging het helemaal mis, in het dorpje Port de Couze in de Dordogne. De Belgische wielerjournalist Robert Janssens was getuige van wat hij zelf noemde ‘één van de meest dramatische gebeurtenissen uit de wielergeschiedenis’. In ‘Vreugde en verdriet in de Tour’ beschreef hij het tragische ongeluk waarbij meerdere toeschouwers om het leven kwamen: 

“In de Tour van 1964, ter gelegenheid van de negentiende rit, reed het peloton in gezapig tempo naar Brive toe. Ik was met mijn kompanen even voorop getrokken om langs de baan een broodje te nuttigen. En we schonken amper aandacht aan de tankwagen, die instond voor de bevoorrading van de gemotoriseerde rijkswacht en die met vrij hoge snelheid voorbijvloog. Vijfhonderd meter verder gebeurde het… 

Aan het einde van een lange rechte lijn draaide de weg plots scherp naar rechts over een brugje heen. Vele mensen stonden in die bocht op de renners te wachten. De chauffeur van de tankwagen verloor de kontrole over zijn stuur en kwam in de massa terecht. Resultaat: verschillende doden en talrijke zwaargewonden.” 

Enige tijd later reden de renners nietsvermoedend de hel in. Jacques Anquetil zou later aan Janssens vertellen over de huilende en schreeuwende mensen waarmee ze plotseling geconfronteerd werden: “Overal lagen er gewonden, overal lag er bloed … Er kwam een vrouw op mij toegestrompeld. Zij hield mij tegen en jammerde: mijnheer Anquetil, ik heb heel mijn familie verloren. Wat moet ik nu doen. Help mij toch…” 

Janssens merkte op dat de show ook onder die omstandigheden verder moest gaan, al waren de renners diep onder de indruk en legden ze de rest van de etappe af in wandeltempo. De volgende dag was er bij de start een minuut stilte. Diezelfde middag vochten Jacques Anquetil en Raymond Poulidor een gedenkwaardig duel uit op de Puy de Dôme. 

Acht doden 

Het moet de grootste tragedie uit de Tourgeschiedenis zijn geweest. Toch is in diverse boeken over de Tourhistorie niets over het afschuwelijke ongeval terug te vinden. Wel is in het officiële jubileumboek van de Tour uit 2003 een foto te zien van de bewuste tankwagen die een kanaal in is gereden. Het onderschrift meldt dat er acht doden te betreuren waren.

Uit het internetarchief van Trouw blijkt dat er onder de dodelijke slachtoffers vier kinderen waren, en dat de chauffeur van de tankwagen het ongeluk overleefde na een wanhoopssprong in het water. 

In ’De Bijbel van de Tour de France’ van Jean Nelissen geen woord over het ongeval. Ook niet bij het hoofdstuk ‘incidenten’. Wel vinden we - onder het kopje ‘ernstig gewonden’ - dat de Belgische renner Armand Desmet in diezelfde Tour van 1964 zwaar ten val kwam in een afdaling en zeven weken in het ziekenhuis lag. En dat Guy Nulens zijn sleutelbeen brak in de Tour van 1983.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties