Het Nederlandse wielrennen leeft beneden haar stand

Nederland moet voor het WK wielrennen op de weg (27 september) inleveren op het aantal startplaatsen. Dat zijn er zes, terwijl bijvoorbeeld de Noren negen renners mogen afvaardigen. Het Nederlandse wegwielrennen leeft beneden haar stand. Historisch gezien mag Nederland beschouwd worden als ‘het vijfde wielerland’.

De UCI maakt een landenranglijst op naar aanleiding van de World Ranking. Een individueel klassement opgemaakt over de belangrijkste wedstrijden, namelijk die van de Pro Tour en de Historische Kalender. Omdat Nederland op die landenranglijst is afgezakt naar de elfde plaats mogen ‘we’ niet met negen, maar slecht met zes renners starten in de wegrit op het WK in Mendrisio. 

Rankings 

De ‘kleine wielerlanden’ Noorwegen en Luxemburg zijn hoger geklasseerd dan Nederland. Toch doen onze landgenoten het de breedte nog altijd beter. Dat zien we als we de UCI-klassementen wat beter gaan bestuderen. Noorwegen en Luxemburg teren vooral op de topprestaties van enkelingen. De ‘Schleckjes’ en Kim Kirchen scoren voor Luxemburg, terwijl Thor Hushovd en toptalent Edvald Boasson Hagen met zijn tweeën alle (!) Noorse punten binnenhalen voor de UCI World Ranking. Daartegenover tellen we elf Nederlandse renners met punten. 

Er zijn lijsten die een beter beeld geven van de collectieve sterkte van de verschillende wielerlanden. De CQ-Ranking met name. Deze is nota bene gebaseerd op de puntentelling die de UCI zelf tot en met 2004 hanteerde over álle wedstrijden op de internationale wielerkalender. In de landenranglijst over 2009 (bijgewerkt t/m 23 augustus) leidt Spanje (9224) vóór Italië (8615) en Duitsland (6444). Nederland staat op de negende plaats. Noorwegen is dertiende en Luxemburg en staat nog iets lager: vijftiende. 

Naast de CQ-Ranking is er nog de bijzonder arbeidsintensieve Cycling Ranking van Peter van Uijtregt. Op de individuele standen is wel een en ander aan te merken, omdat ereplaatsen gevoelsmatig te hoog worden gewaardeerd. Zo blijft bijvoorbeeld Cadel Evans - ondanks zijn gemiddelde voorjaar en teleurstellende Tour - veel succesvollere renners als Mark Cavendish en Andy Schleck voor in de voorlopige lijst van 2009. 

Maar de hoge waardering voor ereplaatsen zorgt er wel voor dat de landenranglijst die Van Uijtregt opmaakt veel zegt over de sterkte van de diverse wielerlanden in de breedte. De landenlijst van dit jaar verschilt niet veel van die van de CQ-Ranking, al leidt Italië (6020) hier voor Spanje (5881) en Duitsland (4335). Nederland is nu tiende, Luxemburg dertiende en onze Noorse vrienden zijn als veertiende geklasseerd. Overigens sluiten Syrië en Uruguay de rij met 1 punt. Jazeker, ook daar wordt gekoerst. 

Cijfers en gevoel 

Nederland als negende, tiende of elfde wielerland van 2009. Over de afgelopen jaren vinden we onze verzamelde landgenoten in de genoemde lijsten telkens terug tussen (ongeveer) plaats zes en plaats negen. Dat was vroeger wel eens anders. In de tijd van Zoetemelk, Kuiper, Raas en Knetemann bijvoorbeeld. Omdat we hier aan sportgeschiedenis doen is het interessant om eens te kijken naar de positie van het Nederlandse wielrennen ten opzichte van andere landen in historisch perspectief. 

Gevoelsmatig zijn de traditioneel sterke wielerlanden: België, Frankrijk, Italië, Spanje en (sinds de jaren dertig van de vorige eeuw) Nederland. En in iets mindere mate Zwitserland, Duitsland en het kleine Luxemburg. Om te controleren of het gevoel ons niet voor de gek houdt gaan we opnieuw wat cijfertjes en lijstjes beter bekijken. 

Die van de Cycling Ranking om te beginnen. Want op deze zéér uitgebreide site - liefhebbers van lijsten kunnen zich hier uren vermaken - is natuurlijk ook een ‘Country Ranking’ aller tijden te vinden. In deze lijst zijn de verschillen tussen de eerste drie landen buitengewoon klein. De Fransen (zeer sterk in de pionierstijd van het cyclisme) blijven Italië en België maar net voor. Dan volgt Spanje als vierde. Nederland is vijfde, vóór Zwitserland en Duitsland. Het gevoel lijkt dus te kloppen. 

‘Het vijfde wielerland’ 

Zelf houdt ondergetekende ook een Wielerranglijst bij. Weliswaar niet beginnend in 1869 zoals de CyclingRanking. De Wielerranglijst is samengesteld over de periode na de Tweede Wereldoorlog. Een ranglijst van landen heb ik zelf niet opgemaakt, maar in de rubriek ‘extra’ staat wel een overzicht van het aantal renners per land in de Top 200 van de lijst. 

De Italianen zijn met 49 en een half het meest prominent aanwezig bij de tweehonderd succesvolste naoorlogse renners (die halve Italiaan wordt trouwens verklaard door de Britse licentie van Max Sciandri). Dan volgen België (35,5) Spanje (29) en Frankrijk (24). Nederland is opnieuw vijfde met 15 renners in de Top 200, vóór Zwitserland en Duitsland met 9. We zien weer dezelfde tendens. Het lijkt er dus op dat Nederland op basis van de historie beschouwd mag worden als ‘het vijfde wielerland’. 

Voor de zekerheid hebben we ook nog even alle grote overwinningen in de historie van het wegwielrennen per nationaliteit bij elkaar opgeteld. Meegeteld zijn het WK op de weg, de Tour, de Giro, de Vuelta en de vijf belangrijkste eendagsklassiekers (Milaan - San Remo, Ronde van Vlaanderen, Parijs - Roubaix, Luik - Bastenaken - Luik en de Ronde van Lombardije). 

En ook nu vinden we Nederland met 34 zeges weer terug op de vertrouwde vijfde stek achter de ‘grote vier’. Deze keer in de volgorde België (264), Italië (245), Frankrijk (119) en Spanje (54). Zwitserland is met 28 overwinning alweer zesde, terwijl de Duitsers de Verenigde Staten met 16 om 15 net voorblijven. * 

Met een negende, tiende en elfde plaats op de diverse landenranglijsten leeft Nederland dit jaar als ‘vijfde wielerland’ cijfermatig gezien beneden haar stand. Dat wordt in de Vuelta dus duimen voor Robert Gesink. Om te beginnen volgende week zaterdag in Assen. 
 

*  Bron: Wikipedia. Het aantal overwinningen per nationaliteit per wedstrijd genoemd op Wikipedia is bij elkaar opgeteld.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties