Waar blijven de Ajax-gebakjes?

In de columntwist De Klassieker is het de beurt aan Ajacied Menno Pot. Tietuuuhhh!!!

Het gebakje van Johnny Rep zelf. Foto Nationaal Archief

Beste Jurryt,

Jezus, Jurryt, wil je dat nooit meer doen? Mij een beetje op de vroege maandagochtend overvallen met een pleidooi voor vrouwenvoetbal, zomaar op de nuchtere maag. Ik kon meteen een keukendoekje gaan halen om mijn eerste slok koffie van mijn beeldscherm te deppen.

Vrouwenvoetbal… Doe me een lol, zeg. Zie je het dan echt niet, Jurryt? Ben je dan werkelijk zo naïef? Dat hele vrouwenvoetbal is een complot. Een infiltratiepoging. Het is een leep, doortrapt plan om ons op termijn ons voetbaldingetje af te pakken. Vrouwen op het veld betekent op termijn immers ook vrouwen in bestuursfuncties, en nog meer vrouwen op de tribune.

Dan is het afgelopen, Jurryt. Dan mogen we binnen de kortste keren helemaal niks meer. Dan kun je na elke boer of seksistische grap een verontwaardigde pets tegen je wang verwachten (“Nou zeg! Doe jij eens normaal!”).

Voor je het weet wordt er in de kroegen rond de stadions muntthee verkocht, met een gezellig spritsje of mini-stroopwafeltje erbij (om te dopen). Denk je dat we ons dan ooit nog lekker warm kunnen houden met sterke drank, en door lekker met zijn allen op en neer te springen, zodat de klodders saus van onze broodjes Unox vliegen?

Nee hoor, vergeet het maar. Dan wordt het kleumen, op de tribune. Voor je het weet komen er fleecedekentjes uit die tassen (“Zit eens stil. Je wappert.”). En wat gebeurt er met vrouwen die het koud hebben? Juist: die worden chagrijnig. En wat raken chagrijnige vrouwen als eerste kwijt? Juist: hun gevoel voor humor. En daar gaat ons voetbal.

Ik snap je denkfout wel, Jurryt. Het lijkt namelijk heel onschuldig: vrouwen óp het voetbalveld. Het ziet er weliswaar bespottelijk uit, net als een man op kunstschaatsen, maar daar valt wel mee om te gaan: voetballende vrouwen kun je nog gewoon negeren, net als jankseries op televisie. Maar vergis je niet: na een tijdje heb je die mogelijkheid niet meer.

Door ze toe te laten op de velden, zetten we namelijk de deur op een kier: de deur van hun wereld naar de onze. En je weet hoe ze zijn: als ze komen, komen ze met zijn allen en nemen ze de tent over. Voor je het weet staan er door het hele stadion veldboektjes in vazen en waxinelichtjes in kleurige glaasjes. Alleen vrouwenhooliganisme lijkt me wel leuk om te volgen vanaf een terras (met gillen en krabben enzo), maar je zult altijd zien dat dat er dan weer niet van komt.

Nee, voetbal is voor jongens. Anders hadden de oprichters Ajax wel Aphrodite genoemd, of Persephone. Bovendien: als Ajacied zijnde heb ik de laatste jaren al meer wijvenvoetbal voor mijn kiezen gehad dan goed voor me is. Vrouwelijker dan Urby Emanuelson of het verdedigende werk van Robbie Wielaert hoeft het van mij niet te worden.

Ik zal je maar eerlijk zeggen dat ik een paar nachten slecht heb geslapen van je epistel, maar gelukkig was er een paar dagen na je column goed nieuws vanuit de ArenA. Godzijdank. We hebben nog even tijd om een plan te verzinnen.

De enige Ajax-vrouwen die ik de komende jaren wil leren kennen, zijn de spelersvrouwen van Ajax-1: de ‘gebakjes’, zoals Fritz Korbach ze placht te noemen. Dat zou namelijk betekenen dat er een belangrijke prijs is gepakt. Dan staan die meiden ineens ongemakkelijk te blozen op het bordes, de kampioensschaal nog even vlug gebruikend als spiegel, voordat ze angstig over de rand van het bordes turen, naar ons dus, de feestvierende wilde beesten op het plein (“Broek uit! Tietuuuhhh!”).

Ik was me er vroeger nooit zo van bewust, maar alleen van hele goede, succesvolle teams leer je de vrouwen kennen. Als je club weer eens buiten de top drie is geëindigd en uit de play-offs is geknikkerd door FC Twente, dan zie je geen spelersvrouw.

Wat dat betreft zeg ik: laat de gebakjes maar komen.

Mazzel!

Menno

De Klassieker · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties