Jules van Hevel en het WK wielrennen van 1928

Vorig jaar schreven we op deze plek al kort over de valpartij van de Belg Jules van Hevel, op het WK op de weg voor profs van 1928. Met een mogelijke wereldtitel in het vooruitzicht werd Van Hevel geveld door een os of een koe.

In ‘Het rijke Vlaamsche wielerleven’ roemde Karel van Wijnendaele, de godfather van het Vlaamse wielrennen die eigenlijk Karel Steyaert heette, de kwaliteiten van de stijlvolle renner Jules van Hevel. Ondanks een conflict dat de twee in het midden van de jaren twintig blijkbaar uiteen had gedreven. 

“De mensch in u is veranderd, Jules, althans ten mijnen opzichte. Dat voel en dat zie ik. Ge zijt niet meer wat ge waart toen ge naast me stondt, in 1913 op de markt te Ichtegem na uwe eerste groote overwinning, en waar ik zegde: ‘Hier staat een kleine jongen die een groot kampioen zal worden’ … maar als renner blijft gij voor mij wat ge waart: een groot kampioen. Misschien de grootste van uw tijd!” 

Dat laatste is een beetje overdreven, ondanks zijn fraaie erelijst. Van Hevel werd door de journalist Van Wijnendaele vakkundig de hoogte in geschreven. ‘Koarle’ was namelijk niet alleen hoofdredacteur van het blad Sportwereld. Hij was tevens de stichter en organisator van de Ronde van Vlaanderen, ploegleider van de Belgische nationale equipe én scheidsrechter bij de Zesdaagse van Antwerpen. Bovendien was hij onder het pseudoniem Mac Bolle een tijdlang manager van renners als… Jules van Hevel. 

Twee volbloedpaarden 

Het wereldkampioenschap wielrennen op de weg voor profs van 1928 was pas het tweede in de historie. Dit WK werd in een tropische hitte verreden, in de heuvelachtige omgeving van Boedapest. De Italiaanse kampioenen Alfredo Binda, Costante Girardengo en Gaetano Belloni waren de topfavorieten - per land mochten slechts drie renners starten - maar deze heren leverden een collectieve wanprestatie. En zo kwamen de Belgen Georges Ronsse en Jules van Hevel na een paar stevige demarrages samen op kop van de koers. 

In ‘Het rijke Vlaamsche wielerleven’ schreef Van Wijnendaele: “Ronsse en Van Hevel! Twee volbloedpaarden! Twee bloktreinen! Twee ‘vechters’! Bezield met de vurigste begeerte om te winnen, en die kans voor 't grijpen zien!”. 

Behalve van de pas tweeëntwintigjarige en zeer talentvolle Ronsse, kwam het gevaar voor Van Hevel (33) dus niet van de Italianen. Maar wel uit zeer onverwachte hoek. 

“Maar?... 't gebeurde aan Km. 80. Ronsse lag op kop. Van Hevel aan 't wiel. Vóór hen, een gespan met ossen. Een der dieren slaat weg en weder met den steert. Ronsse op kop, rijdt er rakeling naast. Hij komt voorbij. Jules volgt. Op 't oogenblik dat hij voorbij komt, hapert de steert - lees goed, beste lezer - van den os aan het handvat der remmen op de stuurstang, met het gevolg, dat Van Hevel zoo plots als ongenadig ten gronde wordt geslingerd. Hij is gekwetst, aan handen en beenen, en over het heele lichaam.” 

Ronsse wereldkampioen 

Ondanks blessures aan ledematen en kin hield Van Hevel nog een tijdje stand, maar uiteindelijk (‘hij ziet rood van ’t bloed’) moest hij toch opgeven. Vervlogen waren de kansen op de regenboogtrui. De weg was vrij voor de gevoelige kampioen Georges Ronsse (‘nog zeventig kilometer alleen … dat kan ik nooit bolwerken’) die solo naar zijn eerste wereldtitel reed. 

Bij gebrek aan concurrentie - er stonden maar zestien renners aan de start - had Ronsse op de streep ruim negentien minuten (!) voorsprong op de eerste achtervolgers. Als tweede en derde stonden verrassend twee Duitsers op het podium; Herbert Nebe en Bruno Wolke. 

Pechvogel Jules van Hevel zou tot op hoge leeftijd als profrenner actief blijven. Hij stopte pas op zijn veertigste. Georges Ronsse werd in 1929 in Zürich opnieuw wereldkampioen op de weg, door toppers als Nicolas Frantz en Alfredo Binda in de sprint te verslaan. 

Wat de Duitse renners betreft: in 1927 had Rudolf Wolke, de oudere broer van Bruno, de derde editie van Olympia’s Tour door Nederland gewonnen. Een tumultueus verlopen ronde. Van Herbert Nebe en Bruno Wolke werd verder weinig meer vernomen.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties