Een grote onbekende als wereldkampioen

Op 10 oktober 1999 - bijna tien jaar geleden alweer - werd in Verona een toen nog volslagen onbekende Spanjaard wereldkampioen wielrennen op de weg. Ene Oscar Freire Gomez.

‘Als een duvel uit een doos’, kopte Wieler Revue tien jaar geleden bij de verrassende wereldtitel van Oscar Freire. Achteraf bekeken was hij toen al de renner zoals we hem nu kennen. Eentje die ondanks een gemankeerde voorbereiding bijzonder snel een hoog vormpeil kon bereiken. Als lid van de Spaanse ploeg Vitalicio Seguros had hij dat jaar nauwelijks gekoerst. Vanwege een knieblessure had de drieëntwintigjarige Freire voor aanvang van het WK in Verona minder dan twintig wedstrijddagen in de benen. 

Sterke kopgroep 

Toch had Freire Gomez, zoals hij indertijd vaak werd genoemd, al enige naam opgebouwd als ‘kampioenschapsrenner’. In 1997 werd hij op het WK voor beloften in San Sebastian tweede in een groepssprint achter de Noor Kurt-Asle Arvesen. En een jaar later had de Spaanse bondscoach Francisco ‘Paco’ Antequera hem al meegenomen naar het WK in Valkenburg. Daar werd hij tussen de ervaren profs knap zeventiende. Maar of Michael Boogerd heeft geweten wie toch die Spanjaard was die in Verona zo gemakkelijk meereed met de besten? 

Boogerd zelf moest op de allerlaatste beklimming van de Torricelle als een van de laatsten lossen uit een sterke kopgroep. De Nederlander zou in het gezelschap van onder meer Johan Museeuw en Andrea Tafi nog veertiende worden. Wel voorin aanwezig waren: Oskar Camenzind (wereldkampioen in Valkenburg), Jan Ullrich, Francesco Casagrande, Frank Vandenbroucke, Markus Zberg, Dmitri Konysjev, Jean-Cyril Robin en de Amerikaanse outsider William Chann McRae. 

En Oscar Freire dus, verdwaald in een kopgroep vol grote namen. Frank Vanderbroucke bijvoorbeeld, die in topvorm uit de Vuelta was gekomen. In België werd zijn aangekondigde wereldtitel al zo’n beetje vooraf gevierd. Met Michel Wuyts voorop in de polonaise. Maar bij een val in het begin van de koers blesseerde VDB zijn polsen, zodat hij zijn kansen niet optimaal kon verdedigen. 

Of de broodmagere Italiaan Francesco Casagrande, die in eigen land nog een uitval waagde in de laatste kilometers. Zijn ultieme poging om weg te komen hield geen stand tot aan de finish. 

Late demarrage 

De snelle Freire speelde het slim in de finale. Hij demarreerde vlak na de laatste bocht, en hield op de streep vier seconden over op de balende Zwitser Markus Zberg die tweede werd. Wieler Revue schreef: “Toen iedereen zich opmaakte voor een sprint royale muisde Freire er in de laatste bocht vantussen. Met zoveel favorieten in je rug is dan een gaatje snel geslagen. Iedereen kijkt naar elkaar en niemand durft de kloof te dichten.” 

In januari 2000 vertelde Freire in een interview: “Een Steels kan ik niet kloppen, maar alle renners uit de spits van het WK had ik wel aangekund. Toch koos ik voor een late demarrage, omdat ik al vaak een sprint verloren heb door te vroeg te vertrekken. Op die manier greep ik in 1997 in San Sebastian voor eigen volk naast de wereldtitel bij de beloften.” 

Grootste fan 

Na een bezoek aan Freire in zijn woonplaats Torrelavega, werd hij in Wieler Revue indertijd neergezet als ‘aardig, bescheiden en in het bezit van een hoge aaibaarheidsfactor. Maar toch ook een jongen met een eigen wil.’ Zijn grootste fan bleek zijn oma van vierentachtig te zijn. Van het geld dat de kersverse wereldkampioen bij zijn nieuwe ploeg Mapei ging verdienen wilde Freire een modern appartement voor zijn familie kopen. ‘Met een lift, zodat we met oma in het park kunnen gaan wandelen.’ 

In de eerste week van oktober 1999 werden in Italië ook de kampioenschappen voor junioren verreden. In die leeftijdscategorie werden twee renners wereldkampioen die op dat moment nog volkomen onbekend waren. Ene Fabian Cancellara won de tijdrit. Op de weg ging de wereldtitel naar Damiano Cunego. Oscar Freire werd opnieuw wereldkampioen in 2001 en in 2004. Sinds 2003 is de Spanjaard in dienst bij de ploeg van Rabobank.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties