Zoeken

Deze overwinning van Van der Poel is niet in het collectieve geheugen van de vaderlandse wielerliefhebber blijven hangen. Hoewel het een echte klassieker betrof, was het dan ook zeker niet de belangrijkste zege uit de lange en succesvolle loopbaan van Van der Poel. Zo won de West-Brabander ook de Ronde van Vlaanderen en Luik - Bastenaken - Luik. Later werd hij na talloze tweede plaatsten ook nog wereldkampioen veldrijden.

Bovendien werd het in die dagen zo’n beetje normaal gevonden dat klassiekers door een Nederlander werden gewonnen. Naast de overwinning van Van der Poel in de Grote Herfstprijs was Teun van Vliet in 1987 de snelste in de Omloop Het Volk en Gent - Wevelgem, terwijl Joop Zoetemelk op zijn oude dag eindelijk de Amstel Gold Race won.

Een jaar later was Van der Poel de beste in Luik - Bastenaken - Luik, won Peter Pieters Parijs - Tours, Jelle Nijdam de Amstel Gold Race, Gert-Jan Theunisse de Clasica San Sebastian en Steven Rooks het Kampioenschap van Zürich. Het is nu nauwelijks meer voor te stellen, maar van een Herfstprijs meer of minder werd in de jaren tachtig niet écht opgekeken.

Saai koersverloop

Op 11 oktober 1987 reed het peloton niet van Parijs naar Tours, maar van Créteil naar Chaville. Door de Chevreuse-vallei ten zuiden van Parijs. Volgens het Wielerjaarboek van dat jaar was het bewolkt en fris weer (‘maar regen blijft de gehele dag achterwege’) en was er sprake van een tamelijk saai koersverloop. In de finale ontstond dan toch een sterke kopgroep met de Fransman Charly Mottet, de Italianen Bruno Leali en Maurizio Fondriest, en de Nederlanders Teun van Vliet (Panasonic) en Adri van der Poel (PDM).

Uit het Wielerjaarboek: “Van der Poel reed als in zijn beste dagen en raakte dan ook niet in paniek toen de kleine Mottet er in de laatste kilometer vandoor muisde. De groep kwam echter terug en Van der Poel won soeverein de sprint, met Teun van Vliet op de tweede plaats.” De Italiaanse neo-prof Fondriest, tweeëntwintig pas, werd derde.

Deze Grote Herfstprijs was een voorzichtige vooraankondiging van het wielrennen van de jaren negentig, met vijf Italianen in de top tien. En dat terwijl het Italiaanse cyclisme op dat moment zo ongeveer op haar gat lag. Na de glorieperiode van Francesco Moser en Giuseppe Saronni was het ex-wereldkampioen Moreno Argentin (zevende in Chaville) die in die dagen bijna in zijn eentje de Italiaanse eer hoog hield.

Einde van een tijdperk

Op de achtste plaats in de uitslag vinden we de naam van Claudio Chiappucci, toen vierentwintig jaar oud en nog een onbekende gregario uit de ploeg van Carrera. Drie jaar later was deze Chiappucci plotseling een vedette. De eerder genoemde Charly Mottet, die bekend stond als een ‘schone’ renner, werd in het begin van de jaren negentig ineens langs alle kanten voorbij gereden. Vooral door de Italianen. Epo had haar intrede gedaan in het peloton.

Om het naderende einde van een tijdperk nog wat extra kracht bij te zetten: de laatste Grote Herfstprijs was ook de laatste grote klassieker van de inmiddels veertigjarige Joop Zoetemelk. Natuurlijk reed hij de wedstrijd die hij zelf twee keer had gewonnen uit. Joop werd nog zesenvijftigste. In december 1987 hing hij zijn koersfiets definitief aan de wilgen.