De voetballende slagers uit Uruguay

Uruguay slaagde er woensdag niet in zich rechtstreeks te plaatsen voor het WK. De wedstrijd tegen Argentinië verliep zonder grote incidenten, waar de Uruguayanen in het verleden menigmaal de botte bijl hanteerden. In 1974 werd dit gedrag een tegenstander bijna fataal.

Het shirt van Uruguay in 1973

Ray Baartz was in de jaren zestig één van de grootste talenten van Australië. Als zestienjarige ging de tweebenige aanvaller in 1963 op stage bij Manchester United. Die stage beviel zo goed dat hij een contract kreeg aangeboden. In twee jaar tijd speelde hij nooit een officiële wedstrijd in het eerste elftal, maar van trainer Matt Busby mocht hij wel blijven.

Baartz had echter last van heimwee en gaf er de voorkeur aan om terug te keren naar Australië. Daar groeide hij uit tot één van de vedettes in de competitie en was vanaf zijn debuut in 1967 een vaste kracht in het nationale elftal. Zeven jaar lang speelde hij alle interlands vanaf het begin tot het einde mee. Hij werd beschouwd als de beste speler van het team dat zich in 1974 voor de eerste keer plaatste voor het WK.

Zuid-Amerikaans voetbalgeweld

De laatste twee oefenwedstrijden op eigen bodem speelden de Socceroos tegen Uruguay, de Zuid-Amerikaanse kampioen, dat zich eveneens geplaatst had voor het toernooi in West-Duitsland. In de eerste wedstrijd op 25 april in Melbourne had de thuisploeg het beste van het spel.

Dit zinde de Uruguayanen niet, en zij gooiden het over een andere boeg. De Australische bondscoach Rale Rasic constateerde: “They did not play rough or hard, but dirty.” Manfred Schaefer werd uit de wedstrijd geschopt, maar doelpunten vielen er niet: 0-0.

Twee dagen later was in Sydney de tweede wedstrijd. Ongeveer 27.000 toeschouwers, waaronder de premier, waren op komen dagen om hun team uit te zwaaien naar Duitsland. De tweevoudig wereldkampioen kreeg weer geen voet aan de grond, en zocht naar andere middelen om de tegenstander te bestrijden.

Halverwege de eerste helft kreeg Baartz een karateslag op zijn keel van een Uruguayaanse verdediger, terwijl de bal niet in de buurt was. Hij ging neer en kreeg even geen lucht. De scheidsrechter was het incident ontgaan. Baartz werd opgelapt door de dokter en kon de wedstrijd vervolgen.

Een kwartier na de hervatting opende Baartz de score met een schitterend schot vanaf vijfentwintig meter. Voor de tegenstander was dit een goede reden om er nog een schepje bovenop te doen. Bij een corner kreeg Baartz het aan de stok met Luis Garisto, die hem een vuistslag gaf op zijn kin. Een Uruguayaanse medespeler sloeg vervolgens Garisto een bloedneus, om zo te insinueren dat Baartz de eerste slag had uitgedeeld.

De scheidsrechter trapte daar echter niet in, en stuurde Garisto weg met rood. De Uruguayaanse spelers maakten hierna een grote scène, en pas nadat de leidsman dreigde de wedstrijd te staken waren ze bereid verder te spelen. Vlak voor tijd scoorde Peter Ollerton na een assist van Baartz de 2-0.

Het einde van een carrière

Eind goed al goed leek het. Maar ’s avonds tijdens het gezamenlijke diner van de Socceroos voelde Baartz zich ineens niet lekker. Met zijn vrouw, hoogzwanger van hun tweede kind, keerde hij terug naar huis. ’s Nachts werd hij wakker, en merkte dat zijn linkerarm en -been verlamd waren. Hij slaagde er nog wel in het ziekenhuis te bereiken, waar Baartz buiten bewustzijn raakte.

Het bleek dat de klap in de eerste helft zijn halsslagader beschadigd had. Deze was opgezwollen geraakt en blokkeerde zodoende de bloedtoevoer naar zijn hersenen. Na twee dagen stabiliseerde zijn situatie, en bleek dat hij grotendeels zou herstellen. Een vervolg van zijn voetbalcarrière zat er echter niet in, Baartz liep teveel risico op een nieuwe beschadiging, die een einde van zijn leven zou kunnen betekenen.

Op zeventwintigjarige leeftijd was de voetballoopbaan van Baartz dus afgelopen. Op dat moment was hij topscorer van zijn nationale ploeg, met achttien doelpunten in achtenveertig interlands. Hij ging nog wel mee met de ploeg naar West-Duitsland, maar voor iemand die altijd een vaste waarde was geweest was dit een zware beproeving. Naar eigen zeggen kostte het hem twee jaar om fysiek en mentaal volledig te herstellen.

Australië miste hem op het WK. Coach Rasic: ”We lost a talent who would have been recognized forever after the 1974 World Cup. I would like to make sure that the Baartz tradegy is always remembered. A career lost – al life saved.” Baartz opende een sportzaak, en kreeg in 2006 een beetje genoegdoening, toen Australië ten koste van Uruguay het WK haalde.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties