Waarom ik geen Rotterdammer wil zijn

In de columntwist De Klassieker is het de beurt aan Feyenoorder Jurryt van de Vooren. Hij is blij dat hij in Amsterdam woont.

Beste Menno,

Wéér zo iets wat Ajax niet kan: een stadsderby spelen. Dat zo’n wedstrijd een explosieve extra lading heeft, bleek gisteren wel weer bij Sparta - Feyenoord. Tom Egbers zei het mooi in Studio Sport: Feyenoord is de grootste club van de stad, maar Sparta is de oudste.

Hoe het écht voelt voor Rotterdammers, weet ik niet. Oké, mijn schoonfamilie woont in die stad, maar daarmee houdt het op. Een jaartje of tien geleden kwam ik een beetje in de buurt van dat echte derbygevoel toen ik Jules Deelder tegen het lijf liep als de vleesgeworden Sparta-fan. Het was de week nadat Feyenoord van Sparta had gewonnen.

Jammer

Met de redactie van Sportpaleis De Jong waren we met Wilfried de Jong in een café beland, waar Deelder aan de bar zat. Ik stond achter hem, omdat ik iets wilde bestellen. “Wat was dat jammer afgelopen weekend van Sparta - Feyenoord”, zei ik tegen zijn rug. Hij knikte teleurgesteld. “Vond ik ook,” vervolgde ik. “Feyenoord had tenslotte met veel grotere cijfers kunnen winnen.”

Woedend draaide hij zich om. Meteen daarop bestelde hij sigaretten. “Mijn speciale merk!” riep hij er voor de zekerheid bij, waarna er een pakje Sparta-sigaretten op de toog werd gelegd. Met zijn ene hand stak hij het pakje omhoog, zijn andere hand balde hij tot een vuist. Hij ging op de bar staan.

“S! P! A! R! T! A!” schreeuwde hij woedend door de kroeg. Hij beëindigde zijn statement door het Sparta-lied te zingen, waarbij hij steun kreeg van alle stamgasten – inclusief Wilfried, die vanuit een donker hoekje naast Deelder opdook en meezong.

Ik snapte de hint en sjokte naar het station voor de trein terug naar mijn eigen stad. Als Amsterdammer moet ik me blijkbaar niet bemoeien met de interne Rotterdamse kift. Het simpele feit dat ik Feyenoord-supporter maakt dan niets meer uit.

Geen Rotterdammer

Tegenwoordig komt het me juist wel goed uit dat ik niet in die stad woon. Sterker: ik ben zo blij dat ik geen Rotterdammer ben, Menno! Mijn Rotterdamse Feyenoord-vrienden gaan tenslotte een verschrikkelijke week tegemoet, want hun Sparta-collega’s gaan de nederlaag er nog eens lekker inwrijven. En dat is het grote voordeel van Amsterdam: daar wonen nóg minder Sparta-fans dan Feyenoord-supporters.

Dáárom ben ik blij geen Rotterdammer te zijn: ik wil deze week rustig in een café zitten zonder het gevaar te lopen opnieuw Deelder tegen te komen, die het Sparta-lied aanheft. Ik wil deze week naar mijn werk zonder gemeen commentaar en dubbelzinnige grijnzen in de lunchpauze. Want wat de Sparta-fans ook zeggen over gisteren: ze hebben gelijk. En dat vind ik misschien nog wel het ergste…

Nee, zolang Feyenoord van Sparta verliest, blijf ik in Mokum wonen.

Privé-stadsderby

Ik verheug me daarom op Ajax – Feyenoord als mijn privé-stadsderby. Ik verheug me op een gretige Makaay, die na de rode kaarten voor Feyenoord een nieuwe kans krijgt. En dat net tegen Ajax, dat hij ooit met Bayern München verpulverde. Ik heb nu al zin om mijn Ajax-collega's daarna te ontmoeten.

Tot op de Coolsingel!

Jurryt

De Klassieker · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties