Zoeken

Milikowski en Hoekstra reisden het land door, kwamen in peperdure stadions en in troosteloze sloppenwijken, spraken steenrijke bobo’s en verwachtingsvolle straathandelaren, ontmoetten blanke boeren en zwarte voetbalfans. Met de dag werd duidelijker dat de televisiebeelden die de wereld over zullen gaan maar een fractie zijn van de werkelijkheid. Zij zagen de hoop van de bevolking op een once-in-your-lifetime opportunity veranderen in teleurstelling over weer een gemiste kans op een betere toekomst. Hieronder een publicatie uit hun boek De droom van Zuid-Afrika.

''Als we nog een keer aan het hek rammelen, verschijnt Lungi in de deuropening van zijn huisje in Soweto. Via een paadje achterlangs kom je bij de ingang van de woning. Een krappe woonkamer, een keuken en twee slaapkamers. Hier wil hij tijdens het WK twintig gasten onderbrengen. Maar voordat hij zijn plan uit de doeken doet, wijst hij trots op een foto aan de muur, waarop Mandela te zien is omringd door vier muzikanten. ‘De saxofonist is mijn vader. Hij was ook ANC-activist, daar kenden ze elkaar van. Toen Mandela een keer een prijs moest ophalen in Parijs, heeft hij de band van mijn vader uitgenodigd om te komen spelen. Deze foto is daar gemaakt. In Europa.’

Dan legt hij uit hoe hij zijn huis tijdens het WK tijdelijk ombouwt tot guesthouse. ‘Dit wordt een familiekamer,’ zegt hij, wijzend op zijn eigen slaapkamer, voorzien van een tweepersoonsbed, met ernaast een kleine extra ruimte waar hij een stapelbed heeft gepland, ‘voor de kinderen’. Hij opent de deur van een kleine tweede kamer, die nu nog vol staat met rommel. ‘Hier komen stapelbedden. Drie stuks, denk ik. Dan kunnen er zes mensen slapen.’

Met enig pas en meetwerk moet het inderdaad lukken. We volgen Lungi naar buiten, naar een langwerpig witgepleisterd gebouwtje. Eigenlijk een soort schuur, maar dan met aparte ruimtes, allemaal met een eigen deur. Achter een van de deuren staat al een tweepersoonsbed dat direct de hele ruimte vult, achter een andere gaat een leeg hok schuil. ‘De laatste kamer.’ Kunnen de gasten ook douchen? ‘Natuurlijk.’ Zichtbaar tevreden zwaait hij een laatste deur open, de ingang naar een zelfbetegelde douche, die de gasten zullen moeten delen. ‘Het is natuurlijk geen vijfsterrenhotel.’

Kaapstad: stadion in aanbouw.

We lopen om het huis heen, naar de tuin met het stralende gazonnetje van ongeveer vier bij vijf meter. Hier moet het straks allemaal gebeuren. Het grasveldje wordt een camping en de parkeerplaats een eetzaal. Tegen de gevel komt een groot scherm te hangen en in de hoek bouwt hij nog een overdekte barbecue. Als klap op de vuurpijl wil hij ook nog een zwembad aanleggen. ‘Volgens mij moet het allemaal net passen,’ concludeert hij.

‘Klinkt het niet geweldig? Ik zie het al helemaal voor me. Elke dag kijken we met zijn allen de wedstrijden en houden we een barbecue. Ontbijten doen we samen aan een lange tafel in de buitenlucht. Het wordt een groot feest.’ Het klinkt inderdaad mooi, maar als het aan de FIFA ligt, krijgt hij in de zomer van 2010 helemaal geen gasten.''

Zie vanavond ook 'Tegenlicht', 20:55 uur op Nederland 2. De uitzending is hierna nog enkele keren te zien op het digitale themakanaal Holland Doc 24: