Het Franse Elftal wil niet populair zijn

Het Franse team uit 1998 brulde de Marseillaise arm in arm mee, Les Bleus van nu moeten volgens Simon Kuper het volkslied nog leren.

Parijs, zondagochtend; een grijze, oudere vader duwt een buggy over de Boulevard Montparnasse. Een glimlach speelt om Raymond Domenechs lippen. Maar dan kruist zijn blik die van een Parijse voetbalfan (namelijk de mijne) die hem nieuwsgierig gadeslaat van achter het raam van een café en de glimlach verdwijnt van zijn gezicht. Zelfs zo’n eenvoudig pleziertje is de bondscoach van het weinig populaire Franse team niet gegund.

In 2006 won het team van Domenech bijna de Wereldcup. Als David Trezeguet bij het penalty’s nemen ook maar iets lager had geschoten, had Frankrijk Italië kunnen verslaan. Maar nu is het zelfs maar de vraag of Les Bleus meedoen aan het WK. Morgen moeten ze nog tegen Ierland spelen. Wat erger is, is dat het team zijn fans kwijt is. Andere nationale teams kunnen rekenen op onvoorwaardelijke liefde, Frankrijk niet.

Genegeerd

Volgens traditie werden Les Bleus in Frankrijk genegeerd tot ze in 1998 plotseling wereldkampioen werden. Daarna werden ze in 2000 ook nog Europees kampioen.

De meeste spelers waren aardige kerels. En al schenen ze elk hun eigen unieke etnische achtergrond te hebben – van Bask tot bewoner van de Stille Zuidzee – ze hielden van elkaar. Hun slogan was: ‘Black, blanc, beur’: ‘zwart, wit, Arabier’. Frankrijk werd gelukkiger van Les Bleus.

Maar de nieuwe fans kregen al gauw door dat je niet elk kampioenschap kunt winnen. De mannen van het team uit ’98 werden vervangen door minder indrukwekkende figuren. Albrecht Sonntag, socioloog aan de Ecole Supérieure des Sciences Commerciales in Angers zegt hierover: ‘In ’98 had je spelers die intelligent uit de hoek konden komen: Bixente Lizarazu, Laurent Blanc en zelfs Emmanuel Petit. Nu moet je het doen met Karim Benzema en Nicolas Anelka. Die praten niet bepaald op dezelfde manier.’

Het beeld van de nieuwe Bleus is dat van onvolwassen multimiljonairs uit het buitenland, die in de bus klimmen terwijl de rapmuziek uit hun koptelefoon knettert zonder enige aandacht voor de fans die uren op ze hebben staan wachten. Het schijnt deze Bleus niets te kunnen schelen.

Benzema was hier een goed voorbeeld van: na een late invalbeurt in een belangrijke wedstrijd tegen Roemenië zei hij dat hij ‘niet echt zin had om te spelen of nog echt alles uit de kast te halen’.

Het team uit ’98 had vóór de wedstrijd de Marseillaise nog arm in arm meegebruld. Les Bleus van nu moesten het volkslied nog leren. De enige die een band met zijn publiek heeft, is de opgewekte kleine Franck Ribéry, en die is geblesseerd.

Het lijkt wel of Domenech het prettig vindt dat hij niet geliefd is. ‘Je hoeft niet naar de wedstrijden te kijken, hoor’, adviseerde hij voetbaltijdschrift So Foot. Hij is intelligent, maar dat helpt niet. Hij speelt zo nu en dan toneel, is getrouwd met een tv-presentatrice – hij is eigenlijk een typerend voorbeeld van een bewoner van de Linkeroever (een grachtengordel -Parijzenaar) – en zijn ironische houding maakt het land woedend.

De Ierse verdediger Richard Dunne zei deze week dat Frankrijk ‘spelers van wereldklasse heeft en daarnaast een coach die erop gebrand lijkt om er een potje van te maken’. Hij sprak voor heel Frankrijk.

Pr-bureau

Domenech heeft een aantal opwindende spelers in het keurslijf van een niet bepaald opwindend team gedwongen. De steeds maar veranderende opstelling heeft maar één constante factor: er staan vier zogenaamd creatieve voetballers vóór zeven spelers die dat niet zijn. Maar zelfs toen Frankrijk afging op het EK van 2008, weigerde de voetbalbond nog Domenech te ontslaan. In plaats daarvan huurden ze een pr-bureau in dat het team populairder moest maken.

Tot dusverre lijkt de Franse antipathie tegen het team terecht. Maar er speelt ook een rassenkwestie mee. De Bleus van nu zijn overheersend zwart – ‘zwart, zwart, zwart’, klaagde filosoof Alain Finkielkraut. Jammer genoeg sprak Finkie waarschijnlijk uit naam van velen. Zelfs toen de Bleus op hun top waren in 2000, vond 36 procent van de ondervraagden in het jaarlijkse Franse onderzoek naar racisme dat het team ‘te veel spelers van buitenlandse afkomst’ had.

Sommigen van ons, Parijzenaars, gaan nog steeds op ijskoude avonden naar het Stade de France om Les Bleus te zien. Je kunt vaak kaartjes krijgen tegen sterk gereduceerde prijzen: soms zelfs voor 10 euro. Maar zelfs naar Parijse maatstaven is de menigte negatief. Vorige maand zag ik in de massa, die op weg was naar de wedstrijd Frankrijk-Oostenrijk, eindelijk een vrolijk groepje, dat de Franse driekleur op de wangen had geschilderd. Het bleken Amerikaanse uitwisselingsstudentes te zijn...

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties