De dood van Mirko Saric

Gisteren speelde Hannover ’96 tegen Schalke ’04 zijn eerste wedstrijd sinds het overlijden van doelman Robert Enke. Indrukwekkend was het eerbetoon van de spelers en supporters van beide ploegen voor de aftrap. Niet altijd toonden supporters en clubs zo veel sympathie rond een dergelijk treurig geval.

Rouw in Duitsland

In 2000 gebeurde er in Argentinië iets vergelijkbaars. Mirko Saric, verdediger bij San Lorenzo en jeugdinternational, was depressief en maakte in april een einde aan zijn leven. Zo beschreven Erik Brouwer en Rop Zoutberg dit in hun prachtige boek over het Argentijnse voetbal In den beginne was de bal:

"Twee dagen voor de uitwedstrijd in de Copa Libertadores tegen het Paraguayaanse Cerro Porteño hing Saric zich op in het huis van zijn ouders. Toen de spelers werden ingelicht over zijn dood, smeekten ze niet te hoeven voetballen.

‘Door niet te spelen, krijgen jullie hem echt niet terug’, zei de president van de thuisclub. ‘Er zijn onvoldoende redenen aan het verzoek te voldoen’, zei de baas van de Zuid-Amerikaanse voetbalbond. ‘Bevel is bevel’, zei de Argentijnse voetbalbond. Die avond liepen de spelers als zombies over het veld.

Drie dagen later stond er een competitiewedstrijden tegen Huracán op het programma. Weer werd er gevraagd om uitstel. Weer luisterde er niemand. Volgens Diego Armando Maradona was dat terecht. ‘Wie zelfmoord pleegt, is een schijtlaars’, zei hij en ook de fans van Huracán toonden geen empathie.

Ze maakten een replica van een voetballer in het shirt van San Lorenzo en lieten die voor het oog van de camera bungelen aan een laken."

Gelukkig toonden de betrokkenen rond de dood van Robert Enke meer beschaving.

Een doelpunt van Mirko Saric

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties