Bedreigde Vera Pauw overwoog op te stappen

Vera Pauw heeft in 2007, tijdens de start van de Eredivise Vrouwen, overwogen haar werk als bondscoach van het Nederlandse vrouwenelftal neer te leggen na anonieme bedreigingen. Dat schrijft Mik Schots in het boek Vrouwen aan de bal.

Vera Pauw zelf, tijdens het ondertekenen van een nieuw contract als bondscoah bij Oranje

Nog maar een week geleden werd de Opzij Emancipatie Prijs van 2009 vergeven aan Vera Pauw, bondscoach van de Nederlandse voetbalvrouwen. Zoals de jury schrijft: ‘Opzij koos Pauw als winnaar vanwege haar bijzondere verdiensten voor het vrouwenvoetbal, die dit jaar werden onderstreept door de mooie prestatie van het vrouwenvoetbalelftal tijdens het Europees kampioenschap in Finland. Eerder al zorgde Pauw ervoor dat meisjes en jongens in Nederland tegenwoordig gemengd kunnen voetballen en stond ze aan de basis van de eredivisie voor vrouwen.’

In het nieuwste boek van Mik Schots lezen we echter dat het weinig had gescheeld of Pauw was opgestapt als bondscoach, juist vanwege haar beslissende rol bij die eredivisie. Er ontstond namelijk een vervelend en hoogoplopend conflict met enkele speelsters, die niet bij hun gewenste club mochten spelen.

Keuzes

Om te voorkomen dat de nog prille Eredivisie Vrouwen ten onder zou gaan aan te grote onderlinge verschillen werd afgesproken bij welke club de speelsters terecht zouden komen. Op die manier zouden er niet één of twee clubs zijn, voor wie alle goede voetballers zouden spelen en dus alles zouden winnen.

De speelsters van Oranje kregen het recht om zelf aan te geven bij welke club ze wilden spelen. Op basis daarvan werden ze over de clubs verdeeld.

De andere speelsters uit de hoofdklasse werden ingedeeld op postcode en mochten zich melden bij de club waar ze het dichtste bij woonden. Indien ze daar zouden afvallen, kregen ze nog een tweede keus.

Ondanks deze afspraken liep het toch mis, omdat sommige voetbalsters niet bij de club kwamen, waar ze eigenlijk wilden spelen. Pauw werd soms zelfs persoonlijk verantwoordelijk gesteld voor dit vermeende onrecht. Dit werkte door tot in het nationale team.

Pauw zegt hierover in het boek van Schots: “Dat heeft ertoe geleid dat ik via internet anoniem bedreigd werd en tegenover andere speelsters in een kwaad daglicht werd gesteld, tot het verwijt van nazi-praktijken aan toe, zodat ze niet meer wisten wie ze moesten geloven. Toen heb ik op het punt gestaan om ermee te stoppen omdat ik niet zonder de steun van mijn speelsters kon. In plaats van te genieten zat ik bij de start van de Eredivisie te huilen op de tribune.”

Als laatste redmiddel gaf Pauw een interview waarin ze haar visie gaf op de gebeurtenissen. Ook sprak ze tijdens een trainingskamp met de spelersgroep van het Nederlands Elftal op Cyprus over haar gevoelens. Pauw: “Dat heeft gelukkig het vertrouwen hersteld.”

Sportboeken · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties