Dikke mannen in luiers: sumoworstelen

In A Normal Life. Chronicle of a Sumo Wrestler van Jil Coulon zien we hoe de achttienjarige Takuya toegeeft aan de wens van zijn vader en naar een sumoschool in Tokio vertrekt. Takuya was echter liever judoka geworden. A Normal Life is een film over dikke mannen in luiers. Twee botsende zeppelins en hun kortstondige strijd in de ring. Journalist Erik Brouwer zag de film. Ik stelde hem enkele vragen over deze opmerkelijke documentaire.

Erik Brouwer

Bij zijn vertrek waarschuwt zijn vader hem: “Realiseer je je dat er geen plek meer voor je is als je terugkeert?” Daarmee is de toon gezet. Takyua mag niet falen. Vanaf het begin is duidelijk dat Takuya helemaal geen zin heeft in de sumowereld. Als toeschouwer zit je continu te kijken naar een ongemotiveerde worstelaar. Is dit dan wel een goed uitgangspunt voor een documentaire?

Ik vond het eigenlijk wel een probleem dat ik zat te kijken naar een ongemotiveerde sumoworstelaar. In eerste instantie maakte het me nog niet zo heel veel uit. Het begin vond ik prachtig. De hoofdpersoon moet worden vetgemest en ik hoopte ook vurig dat we hem in het verloop van de film zouden zien uitgroeien tot een enorme dikzak. Maar dat bleek nogal mee te vallen en de hoofdpersoon bleek ook geen natuurtalent. Op dat moment, ergens halverwege, begon zijn geklaag me wel een beetje te ergeren. Het was erg redundant.

Er zit weinig vaart in de documentaire. In combinatie met het oersaaie leven van de sumoworstelaar (slapen, eten, trainen), komt dit de spanningsopbouw van de film niet ten goede. Ben je het hier mee eens? Of zie jij dit anders?

Lees hier verder bij Holland Doc...

Sport in beeld · Sportdvd's

permalink | plaats reactie |

Reacties