Hoe manipuleer ik een WK-loting?

Wat kunnen we vrijdag bij de WK-loting verwachten? Warme balletjes om Zuid-Afrika aan Nieuw-Zeeland en Slowakije als tegenstanders in de eerste ronde te helpen? Hoe eerlijk gaat het er eigenlijk aan toe bij zo’n loting? Dat Frankrijk geen groepshoofd is, geeft meteen te denken.

Sofia Loren stond parmantig op het podium van een prachtige tv-studio in een buitenwijk van Rome. Iedereen keek naar haar elegantie. Zij verrichte de loting voor de Mondiale, het WK-90 en de populaire tv-presentator Pippo Baudo stond naast haar. Dat de hele wereld meekeek deed er voor de twee niet toe. Voor de sterren van de Italiaanse jetset was dit vooral een routineklus voor eigen publiek. De filmster stopte haar handen in een glazen bol en moest een balletje trekken om te bepalen welke landen de eerste tegenstanders van Italië zouden worden in de komende zomer.

Hete balletjes

Loren husselde en haalde telkens het goede balletje uit de verschillende bollen. Zo kreeg Italië de Verenigde Staten, Oostenrijk en Tsjechoslowakije als tegenstanders en werden lastig geachte rivalen als Kameroen, Uruguay, Ierland en Nederland ontlopen. Op het WK-86 hadden we al kennis gemaakt met ‘de hand van God’ maar op deze middag was ‘de hand van Loren’ net zo machtig. Hoe deed ze dat toch?

Loren sloot haar ogen en voelde nadrukkelijk aan de balletjes en reageerde plotseling als een dromerige huisvrouw, die met een vinger een hete kookplaat aanraakt. Ze pakte het balletje en gooide het bijna op een tafel, waar een andere lotingfunctionaris het uitpakte. In plaats van Nederland, Spanje of Joegoslavië had ze het minder sterk geachte Tsjechoslowakije getrokken. Opluchting in de zaal bij de aanwezige Italianen. Dat ze vervolgens op haar vingers blies, alsof die toch pijn deden, was slechts bijzaak. Het opgewarmde balletje waarmee Loren kon voelen welke zij uit de bol moest halen was iets te heet voorgekookt.

Het is een van de meest bekende anekdotes over een WK-loting. Gastlanden komen er meestal nooit bekaaid van af. En alleen een zeer goedgelovige man zou dit als toevallig omschrijven. Meestal krijgen ze de op papier zwakste deelnemer.

In de zwart-witjaren had Mexico vaak deze rol (zoals bij het WK-58 en WK-66) en toen Mexico in 1970 zelf gastland was kreeg het El Salvador als een van de tegenstanders. West-Duitsland kreeg daarna het debuterende Australië, Spanje het debuterende Honduras, Mexico het debuterende Irak, Italië het bijna debuterende Team USA, dat zelf vier jaar later ook werd gespaard bij de loting met Zwitserland als Europees topland en Frankrijk kreeg het debuterende Zuid-Afrika.

Belachelijk

Natuurlijk wordt de loting vaak een klein beetje gestuurd door de FIFA. Een gastland moet natuurlijk niet meteen worden uitgeschakeld. De criteria voor de lotinggroepen veranderen telkens weer. Nu is Frankrijk, toch de vice-wereldkampioen, de klos (waarschijnlijk als een indirect gevolg van de handsbalaffaire). Dat Oranje van deze situatie profiteert, doet er niet toe. Het is ronduit belachelijk dat een land dat twee van de laatste drie finales meemaakte niet als groepshoofd wordt aangemerkt op basis van een ranglijst waar zelfs de echte kenners nooit de logica van hebben begrepen, nu wordt teruggezet.

En het ergste is dat Frankrijk op dit moment gewoon zevende is op de FIFA-ranglijst en Portugal vijfde, maar die landen stonden in oktober nog niet in de top zeven en daarom is voor die ranglijst gekozen. Maar ja, als je een criterium zoekt om een land uit te sluiten dan vind je er altijd wel een stok om de hond mee te slaan. Net als er bij de loting van de Europese play-offs werd gesjoemeld, door plotseling geplaatste ploegen aan te wijzen, worden er nu weer regels aangepast, die eigenlijk voor de start van de voorrondes bekend moesten zijn.

Hoe doorgestoken kan een loting zijn? Bij het vorige EK zagen we een uniek staaltje, toen Jürgen Klinsmann het lot van Duitsland zelf mocht bepalen en Frankrijk en Spanje tot de finale buiten bereik van die Mannschaft plaatste met een malicieuze glimlach. Gekker moet het niet worden, maar (bijna) geen haan die er naar kraaide. Zelfs de gokhuizen profiteerden door weddenschappen af te sluiten op vooraf door de stiekem veranderde toernooiopzet onmogelijk geworden finales. Over zelfverrijking gesproken.

In 1974 wilde de organisatie Nederland graag al zijn wedstrijden dichtbij de grens laten spelen. Bij de loting moest Nederland gekoppeld worden aan de nummer 13 van de wedstrijdindeling. Het ging bij de trekking tegen Schotland en Nederland en nummers 12 en 13.

Sir Stanley Rous zat achter een tafel en zag dat Nederland was getrokken op positie 12 en greep brutaal in na een korte aarzeling. ‘Number 12: Hol… eh Schotland.’ En geen camera liet zien wat er werkelijk op het papiertje. Zo kwam het met ten onrechte afgekeurde goal gekwalificeerde buurland aan het geluksgetal 13 en speelde het in de eerste ronde niet tegen Brazilië maar tegen Uruguay.

Letterlijk en figuurlijk: Frankrijk verdient een beter lot, maar speelt straks vrijwel zeker in de Groep des Doods. En Zuid-Afrika? Het moet er echt eerlijk aan toegaan als dat land NIET met Nieuw-Zeeland of Noord-Korea èn Slowakije of Slovenië wordt ingedeeld.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties