Zoeken

Ik zou graag dit boek krijgen: Dure spitsen scoren niet. Dat moet ik op de plank hebben, al was het maar omdat mijn club eigenhandig heeft bewezen dat de titel een waarheid als een koe is.

In Dure spitsen scoren niet halen de auteurs ingesleten voetbalmythen onderuit. Je kent ze wel: wijsheden zoals ‘een penaltyreeks is een loterij’ en andere tegelwijsheden die zó dom zijn dat ze alleen van voetbalmensen afkomstig kunnen zijn.

Ik weet niet of ‘ie in het boek staat, maar het Oud-Hollandsche voetbalcliché dat je ‘kampioen wordt tegen de kleintjes’ hoort er wat mij betreft ook in. Pak er maar eens wat seizoensstatistieken uit de Jaren Nul bij en bereken voor de gein hoe de eindstand eruit had gezien wanneer Ajax zes punten tegen PSV had gepakt, in plaats van nul of één.

Foutloos blijven tegen Sparta en Roda en Heracles is zéker belangrijk, daar niet van, maar wie in een voetbalcompetitie met veel zwakke broeders boven wil komen drijven, zal overeind moeten blijven in de rechtstreekse confrontaties met zijn concurrenten.

Wanneer Ajax twee keer van PSV verliest, staat de zaak er niet zes, maar twaalf punten beroerder voor dan wanneer er twee keer van PSV gewonnen zou zijn. Topduels tellen dubbel: in veruit de meeste seizoenen beslissen díe de titelstrijd.

Dat brengt ons bij het huidige seizoen, en meer in het bijzonder het voorbije weekend. Je kunt wel elke week met 6-0 van een middenmoter of degradatiekandidaat winnen, of de helft van de tien kansen benutten in De Klassieker, maar de uitwedstrijden tegen clubs uit de topvijf heeft Ajax tot nu toe alle drie verloren, en ja: dan ben je gauw uitgeluld hè, qua kampioensaspiraties.

(Nee, Jurryt, rustig blijven: in De Kuip verliezen we écht niet, en dat weet jij heus wel).

Sommetje

Ik was vroeger nooit een ster in wiskunde, maar voor het volgende sommetje heb ik geen telraam of kladblaadje nodig: uitwedstrijden tegen de top-5 verliezen + af en toe een slippertje maken tegen pakweg Roda of Sparta = seizoen afgelopen op 6 december.

Vier maandjes (zestien speeldagen) hebben we over de landstitel mogen dromen (jullie uiteraard nog wat korter), maar op de dag dat Nederland langzaamaan maar eens gaat nadenken over een kerstboom zijn we alweer verlost van dat gedonder. Een heerlijk stressvrije tweede seizoenshelft ligt (wederom) op ons te wachten, in al zijn hemelse vrijblijvendheid.

Gisteren, op Nieuw Galgenwaard, verbeterde Ajax een historisch clubrecord. Ajax’ langste periode zónder landstitel sinds de geboorte van het Nederlandse profvoetbal in 1954 was tussen 1960 en 1966: zes ‘titelloze’ jaren. Dat record werd vorig jaar geëvenaard onder Marco van Basten, nu is de eer aan Martin Jol om het in de lente officieel te verbreken. De eerste landstitel sinds die van 2004 zal op zijn vroegst in de voorzomer van 2011 door Ajax worden binnengehaald.

Qua ‘schaaldroogte’ staat het nieuwe record dus op zeven jaar and counting. Hoe scherp we het gaan stellen? De hemel mag het weten, maar ik denk niet dat we jullie gaan inhalen. Jullie zijn ons vier jaar vooruit: alweer op weg naar elf jaar zonder landstitel. Moet een bijzonder gevoel zijn om ook eens vóór te liggen op Ajax. Hoe het ook zij: bedankt voor het kopwerk, Feyenoord – wij volgen!

Overigens moeten Rik van den Boog en Martin Jol gewoon op hun plek blijven zitten. Ten eerste omdat ik vind dat Ajax wel degelijk op de goede weg is (puntenaantal van nu vergelijken met dat van vorig seizoen is scorebordjournalistiek van het domste soort), en ten tweede omdat ik nu wel eens wil dat er een paar mensen gedurende een paar seizoen verantwoordelijk zijn én blijven voor de prestaties van deze club.

Dat kon het voorbije decennium nooit: de verantwoordelijken voor het wanbeleid waren altijd alweer weg tegen de tijd dat je ze aan hun sik uit hun kantoor wilde sleuren. Je trof achter hun bureau dan altijd een trainer of bestuurder aan die de weg naar de koffieautomaat nog niet eens wist en een eerlijke kans verdiende om het puin van zijn voorganger op te ruimen.

Iedereen moet blijven. Minimaal twee of drie hele seizoenen. Aan het eind van hun termijn zetten we ze hoe dan ook op een houten verhoging in hartje Amsterdam: een erepodium óf een executieschavot, dat zien we tegen die tijd wel, maar in elk geval willen we er een keer de figuren op kunnen zetten die het verdienen, in plaats van hun opvolgers.

Noteer dat maar vast als mijn kerstwens voor 2012: een goed gesprek met Jol of Van den Boog, nog steeds in functie bij Ajax, zónder dat ze kunnen zeggen dat ze geen eerlijke kans hebben gehad, of voldoende tijd.

Maar goed: dit jaar eerst maar eens dat boek over dure spitsen.

Mazzel!

Menno

De Klassieker · Voetbal

permalink | plaats reactie |