Zoeken

Pas een paar weken terug las ik De Muur van juni 2007. Het idee om een relatieve buitenstaander als Girovolger in de voetsporen van Dino Buzzati te laten treden leverde voortreffelijke stukjes op. Net als Buzzati zestig jaar geleden observeerde Erik Brouwer niet alleen het koersverloop. Hij schilderde ook een beeld van de veelkleurige wielertifosi, de kleine renners en de hardwerkende seizoensarbeiders. Onvervalste Italiaanse wielerromantiek.

Hoeveel Italië in zestig jaar ook mag zijn veranderd, er is nog altijd weinig fantasie voor nodig om in de Giro een katholieke processie te zien, en in de vele toeschouwers langs de weg de beminde gelovigen. Dino Buzzati beschreef de renners in 1949 als ‘pelgrims op weg naar een verre stad die ze nooit zouden bereiken, monniken op weg naar genade’.

Weesgegroetjes

Met excuses aan alle romantici beperken we ons vandaag tot het sportieve gedeelte. We gaan eens kijken hoe het de voornaamste acteurs van tweeënhalf jaar geleden is vergaan. Helaas kunnen we dan niet om een aantal feiten (lees: dopinggevallen) heen. Milaan werd wel degelijk bereikt, maar een aantal hoofdrolspelers uit het fraaie toneelstuk dat in het late voorjaar van 2007 werd opgevoerd zijn inmiddels van hun voetstuk gevallen. Anderen zijn door de wielerwereld weer in genade aangenomen.

Zo ontbrak Ivan Basso - de indrukwekkend Girowinnaar van het jaar daarvoor - in 2007 op het hoofdpodium na een halfslachtige dopingbekentenis. Dat er onder zijn codenaam ‘Birillo’ zakjes met zijn bloed waren gevonden bij dokter Fuentes viel niet meer te ontkennen, al hield Basso dapper vol dat hij alleen gemanipuleerd bloed had willen gebruiken. De straf na zijn biecht: ‘een aantal Weesgegroetjes’, volgens Erik Brouwer. En bovendien twee jaar schorsing.

‘Wat nou doping, totaal oninteressant! Leve de fiets, leve het leven, leve de Giro!’ Afgelopen jaar werd een ouderwets onverstoorbare Basso weer keurig vijfde in de Giro. “Maar de Basso van 2006 gaan we nooit meer terugzien”, hoorden we cocommentator van de VRT José de Cauwer bij herhaling zeggen.

Een nieuw tijdperk

Danilo di Luca heerste in de Ronde van Italië van 2007 als een Machiavellistische vorst, die zijn vijanden te vriend hield of doodde. Alleen de onervaren Andy Schleck (tweede) kon hem een beetje bedreigen. Die zou in 2009 definitief doorbreken. Di Luca reed na een minder jaar tijdens de afgelopen Giro weer als een terriër. De hautaine ‘Killer’ legde Denis Mensjov het vuur na aan de schenen, blafte onafgebroken, maar kon net niet bijten. Di Luca werd in het eindklassement tweede achter de Rus. Na afloop van de Giro werd hij betrapt op het gebruik van Cera.

Naast ‘de kleine Schleck’ stond er in de Giro van 2007 nog een groot talent op: Riccardo Ricco, met Vincenzo Nibali het symbool van een nieuw Italiaans tijdperk. ‘Misschien minder hoogstaand van niveau dan de kampioenen van vroeger, maar wel puurder’, suggereerde iemand. Ricco werd vorig jaar hardhandig uit de Tour gegooid. Gepakt op Cera.

Gilberto Simoni - in 2007 ploeggenoot van Ricco bij Saunier Duval en vierde in het eindklassement - is inmiddels op gevorderde leeftijd (37). Van hem mogen geen wonderen meer verwacht worden. Ook Leonardo Piepoli, een leeftijdsgenoot van Simoni, reed indertijd voor Saunier Duval. Het klimmertje gunde zijn kopmannen de ritzeges op Tre Cime di Lavaredo en op de ‘verschrikkelijke’ Monte Zoncolan, zelf won hij de bergtrui. Net als zijn maatje Ricco viel Piepoli na de Tour van 2008 door de dopingmand. Jawel… Cera.

En dan waren er nog de ‘pufjes’ van Alessandro Petacchi, winnaar van vier Giroritten in 2007. En wie herinnert zich nog Emanuele Sella, toen elfde in het eindklassement, die in 2008 over de Dolomietencols fladderde? Ook hij testte vorig jaar positief op Cera.

Hoop en heimwee

Van het blinkende imago van het Italiaanse wielrennen is anno 2009 weinig meer over, al staan renners als Damiano Cunego en Vincenzo Nibali nog altijd symbool voor de hoop op een betere toekomst.

‘Wielrenners zitten altijd tot hun nek toe vol met hoop’, schreef Bert Wagendorp ooit in ‘De Proloog’. Hetzelfde geldt voor de wielervolgers. Gelukkig maar. Volgend jaar wordt alles mooier en beter, net als het jaar daarvoor, en daarvoor…

Kroniekschrijver Dino Buzzati wist het zestig jaar geleden al, na afloop van zijn Ronde van Italië: “We hebben zo vaak verlangd naar het einde, maar nu het afgelopen is vinden we het spijtig, nu de Giro er niet meer is hebben we er heimwee naar.”