Met Ajax naar Turijn

In de columntwist De Klassieker is het de beurt aan Ajacied Menno Pot. Hij kent de weg in Turijn.

Beste Jurryt,

Ik zou eigenlijk vooruit moeten blikken op de cruciale bekerwedstrijd van woensdag tegen WHC. Ga ik niet doen. Liever loop ik op de zaken vooruit: Juventus – Ajax! Dus niet de thuiswedstrijd, maar de return in Turijn op 25 februari 2010. Ga ik naar toe. Het is per slot van rekening onze laatste Europese wedstrijd van het seizoen.

Ik wil beslist niet de indruk wekken dat ik WHC – Ajax onbelangrijk vind, of op voorhand te saai om over te praten. Nee, WHC – Ajax is héél belangrijk (de Leo Driessen Bokaal is immers de enige prijs waarop Ajax dit seizoen enige kans maakt) en ik denk dat het een spektakelstuk gaat worden. Een bloedstollend gevecht tussen twee ploegen die kwalitatief aan elkaar gewaagd zijn. Dat was in de twee vorige ronden tegen AGOVV Apeldoorn en FC Dordrecht ook het geval, dus woensdag verwacht ik niets anders.

1-0

Maar toch: ik denk al aan Juventus. Ik vind het wel een gunstige loting, al was het maar omdat Italiaanse clubs absoluut niet de intentie hebben om dik te winnen van wie dan ook. 1-0 vinden ze genoeg. Italianen houden het meestal heel netjes. Dat is een geruststellende gedachte.

Ik was al eens eerder met Ajax in Turijn, op 23 november 2004. Groepsfase Champions League. Juventus was al geplaatst voor de volgende ronde; Ajax kon die al niet meer halen. De wedstrijd werd gespeeld in het lelijkste voetbalstadion ter wereld: het immense Delle Alpi, waarin voor de gelegenheid wel 6865 toeschouwers hadden plaatsgenomen.

Helaas was het zo mistig dat ik die 6865 Italianen niet heb kunnen waarnemen, maar dat ze er zaten, helemaal aan de overkant, was duidelijk hoorbaar toen Zalayeta 1-0 maakte. Er waren toen pas 15 minuten gespeeld, maar iedereen wist dat het de enige goal van de wedstrijd zou zijn. Ook de 200 kleumende Ajacieden in het uitvak.

In de kantine

Juventus had duidelijk geen zin om nog een keer op de helft van Ajax te komen. En Ajax? Ach ja, een hoop goede bedoelingen en een hoop balbezit (dat mag altijd wel van Italianen), maar je zag meteen dat Ajax nog drie weken kon doorvoetballen zonder een kans te creëren. Niemand zou het gemerkt hebben wanner Juventus-keeper Buffon de rest van de avond in de kantine was gaan zitten.

Het was één van mijn meer deprimerende Europese Ajax-reizen. Niet vanwege de uitslag (die stond al vast), maar vanwege de algehele sfeer. Het plein waaraan ons hotel lag, zag er op internet prachtig uit, maar bleek een bouwput. We dropten onze tassen op de kamers en banjerden de stad in voor de lange zoektocht naar een gezellige kroeg. Cafés waar je je gewoon tot aan je adamsappel vol kunt laten lopen met bier zijn in Italiaanse steden namelijk ongeveer even dik gezaaid als gay-discotheken in Teheran.

Meestal is er één Ierse pub, waar alle Ajax-supporters uiteindelijk vanzelf terecht komen, bij gebrek aan alternatieven. ‘Bars’ zijn er genoeg, maar die hebben alleen schepijs en espresso. Daar word je niet dronken van, terwijl een Oud-Hollandsch stuk in de kraag nou juist zo belangrijk is voor een Ajacied die een Europese uitwedstrijd van zijn club gaat bijwonen: een goede verdoving zorgt ervoor dat je ‘s avonds niks voelt van de tragedie op het veld.

Mussolini

Mijn tweede keer Turijn, in februari, wordt zéker leuker. We gaan uiteraard weer gewoon met 1-0 verliezen, maar daar staat tegenover dat ik ditmaal al weet waar de Ierse pub zit. Bovendien speelt Juventus niet langer in dat vreselijke Delle Alpi, maar in het veel gezelliger: het voormalige Stadio Mussolini.

Ja,dat lees je goed. Mussolini. Die is nog altijd razend populair in Italië: elke straatkiosk verkoopt Mussolini-kalenders. Zo’n ding is in Italië makkelijker te vinden dan een normale kroeg.

Curieus land. Maar: de moeite waard. Ik zou zeggen: ga er eens heen, Jurryt, nu je nog een kwieke jonge vent bent. Ik zou niet op Feyenoord gaan zitten wachten.

Mazzel!

Menno

De Klassieker

permalink | plaats reactie |

Reacties