Fritz Korbach vond Ron Jans een sissy

Ron Jans voetbalde van 1976 tot 1982 bij PEC Zwolle. Fritz Korbach was de coach, en Rinus Israel de belangrijkste speler. Dankzij Israel heeft Jans nu een stifttand. Dit verhaal komt uit het jubileumboek Desespereert Nimmer - hier kopen.

Door Friso Schotanus

Fritz Korbach zelf, als trainer van PEC Zwolle. Foto Nationaal Archief

In 1978 stelt PEC Zwolle het trainerstalent Fritz Korbach aan als nieuwe trainer. Hij moet de ploeg, die ten onrechte de bekerfinale verloor én op een haar promotie naar de eredivisie miste, aan de praat krijgen. Maar Korbach heeft een belangrijke steunpilaar: de 35-jarige Rinus Israel, die voetbalt als in zijn beste dagen. Hij is assistent-trainer en speler, en de Amsterdammer is niet te beroerd om zijn ploeggenoten af en toe keihard aan te pakken.

Eén talentvolle jongeling doorloopt bij Israel wel een bijzonder harde leerschool. Ron Jans is een intelligente, politiek bewuste jongen. Op de deur van zijn jongenskamer hangt een ‘Ban de bom’-poster. Op het Thorbecke College in Zwolle volgt hij het atheneum. Voetballen doet hij voor zijn plezier, het begrip broodvoetballer komt in zijn belevingswereld niet voor.

“Mijn eerste contractje was 5.000 per jaar waard”, vertelt Jans. “Ik weet nog dat ik het contract in een envelop met een heel groot PEC-logo erop thuis kreeg en dacht: Wauw, ik word er nog voor betaald om te voetballen ook! Daar had ik nooit bij stilgestaan.”

Boegeroep

Jans was in de ogen van Israel “een studentje”. “Hij kon keihard en gemeen spelen, maar dat was nog niet het ergste”, verzucht Jans. “Het moeilijkst te accepteren waren zijn cynische opmerkingen, vooral in het veld, zodat het publiek het kon horen.”

Die terechtwijzingen vallen Ron Jans extra zwaar omdat hij – nota bene een echte Zwollenaar – door het thuispubliek regelmatig wordt uitgejoeld. “In mijn eerste jaar begonnen de supporters te fluiten als vóór de wedstrijd mijn naam werd omgeroepen. De andere spelers draaiden zich naar mij om, om te zien hoe ik daarmee omging. Dat staat in mijn geheugen gegrift. Ik heb echt wakker gelegen van dat boegeroep. Waar het mee te maken had, weet ik niet. Misschien met mijn manier van spelen.”

Jans senior, oud-PEC’er, snapt wel waar de negatieve houding van het publiek vandaan kwam: “Eigenlijk had ik in het veld iets te veel van wat Ron te weinig had: een vurig temperament. Ze noemden hem wel eens een jonge juffer, hij was soms wat te lief. Ik denk dat hij het als voetballer veel verder had geschopt als hij iets harder was geweest.” Trainer Korbach verwoordt het wat harder: “Ron was een sissy.”

Een spoor van bloed

Gelukkig is Rinus Israel daar om van Jans een echte man te maken. Tijdens een training in de winter, als het speelveld bedekt is met een laag sneeuw, loopt het met de ‘corrigerende houding’ van Israel echter uit de hand. “Het was een training van jong tegen oud, met handbalgoaltjes”, vertelt Jans. “Ik speel Israel door de benen, wil doorlopen naar de goal, en páts… daar had ik een elleboog te pakken. Ik voelde aan mijn mond. Ik miste een tand! Ik liep naar de kleedkamer, ik trok een spoor van bloed door de sneeuw. Daar werd ik opgevangen door Henk van Ginkel. Ik riep in mijn jeugdige woede nog: ‘Hij eruit of ik eruit!’ ”

Dries Jans, die apetrots is op zijn talentvolle zoon, stapt op Israel af om verhaal te halen. “Hij zei dat hij het deed om hem harder te maken”, herinnert Jans senior zich. “Hij voegde eraan toe dat hij het niet expres had gedaan.” Ron Jans: “Toen ik me weer bij de groep meldde, mompelde Israel zoiets als: ‘Mwoh’. Sorry was het niet, maar hij bedoelde het wel zo.”

Niet trots

Het is het zoveelste exces dat Israel op zijn naam zet. Dertig jaar na dato kijkt de dader met gemengde gevoelens terug op zijn houding van destijds: “Dat was toen mijn manier van trainen. Iedereen moest zich aanpassen om het gewenste resultaat te behalen. En als het tegenzat, moest iedereen het ontgelden. Pas later ben ik erachter gekomen dat er ook mensen zijn die een iets andere instelling hebben dan ik. Als ik nu op mijn handelswijze terugkijk, denk ik: Dat was dom. Ik ben er niet bepaald trots op.”

Toch kijkt Ron Jans niet om in wrok. Integendeel. “Ik werd door hem eigenlijk opgevoed, ontgroend in het betaald voetbal. En dat is wat ik nodig had. Ik vond het profvoetbal gewoon leuk en aardig om te doen. Opeens stond ik tussen mannen die een gezin moesten onderhouden. Daardoor heb ik mijzelf ontwikkeld, het is een goede leerschool geweest. Al dacht ik er toen heel anders over…”

De vermeende softheid van Ron Jans verhindert niet dat hij een succesvolle trainerscarrière opbouwt bij FC Groningen. Op dat vlak is hij zijn harde leermeester binnen de kortste keren voorbijgestreefd. Israel: “Dat hij het als trainer nu zo ver heeft geschopt, verbaast me zeer. Dat had ik nooit achter hem gezocht.”

Op de bank van zijn woning in het Drentse Schipborg duwt Jans met zijn vinger zijn bovenlip omhoog en wijst op een smetteloze kunsttand. “Voor die tand die Israel eruit sloeg, is deze stifttand in de plaats gekomen”, vertelt hij. “Eigenlijk ben ik hartstikke trots op die tand. Het is een soort eerbewijs voor het feit dat ik het betaald voetbal heb gehaald. En natuurlijk dat Israel het heeft gedaan. Als iemand anders het had gedaan, een nobody, dan was het een heel ander verhaal. Ik heb enorm veel respect voor Israel, en ik merk dat hij dat nu ook voor mij heeft.”

Rinus Israel zelf, als speler van PEC

Eindeloze duurlopen

Korbach laat zijn spelers conditioneel tot het uiterste gaan. “Leren afzien, dat is belangrijk in dit voetbalbedrijf”, stelt hij in PEC’s clubblad. In de voorbereiding op het nieuwe seizoen verblijft de selectie in het Drentse Norg, waar drie keer per dag keihard getraind wordt. Met linten worden de verkeerswegen in het Drentse dorp afgezet, zodat de spelers voluit kunnen gaan op de eindeloze parkoersen die Korbach heeft uitgezet. Op de laatste dag van het kamp zetten de oudere jongens die gaan stappen een antieke kast voor de slaapkamer van Korbach, zodat ze er zeker van zijn dat ze de volgende ochtend kunnen uitslapen. Als gepaste straf volgt er nóg een afmattende duurloop.

De straffe trainingsmethoden blijven niet zonder gevolgen. Aanvaller Carry Steinvoort mag uit voorzorg een keer niet spelen, omdat hij vóór de wedstrijd al een hartslag heeft van 160. Sommige PEC’ers lijken overbelast door het vele trainen. Ron Jans: “Met de kennis van nu over arbeid-rustverhouding kun je zeggen dat het helemaal niet verantwoord was wat we deden.”

Maar de spelers kunnen moeilijk klagen dat de hardloopprogramma’s te zwaar zijn. Want hoewel hij dan twee pakjes sigaretten per dag rookt, loopt Korbach zelf voorop. Wat de conditionele belasting betreft, houdt hij er geen ingewikkelde theorieën op na. Korbach: “Ik had als vuistregel maximaal 180 bij inspanning. En na één minuut terug op 120 slagen per minuut. En dat werkte altijd. Ik had mijn ploeg altijd afschuwelijk fit. De spelers hebben namelijk duurconditie nodig. Daarvoor moet je wel het bos in, zoals in Norg, want op straat lopen is niet leuk. Dat heb ik bij elke club zo gedaan.”

Overigens is het niet alleen maar schoppen, slaan en hard rennen op de trainingen van Korbach. Er wordt ook gelachen. Daar zorgt Klaas Drost wel voor. Hij neemt zijn bouvier wel eens mee naar de training. Israel en Korbach zijn allebei doodsbang voor honden. “Op een keer had ik mijn hond precies voor de kleedkamer van Korbach en Israël gelegd en gezegd: Af en blijf!

Die hond luisterde heel erg goed, dus die bleef op zijn plaats liggen. Wij het trainingsveld op, wachten op Korbach en Israel. Maar zij durfden geen kant op, want ze waren allebei als de dood voor die hond. Ze zaten daar maar in dat kleedhok. Na twintig minuten heb ik ze bevrijd. Iedereen lag dubbel van het lachen op de grond.”

Sportboeken · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties