De trombose en het gemiste EK

De Engelse voetballer Gary Cahill moet vrezen voor zijn WK. Vanwege een bloedprop in zijn arm is hij voor een aantal maanden uitgeschakeld. Begin jaren negentig kostte een soortgelijke blessure een Nederlandse speler het EK.

Peter van Vossen zelf

In 1992 was de schwung er een beetje uit bij Oranje. Van een veredeld Portugees jeugdelftal werd met 2-0 verloren, en bondscoach Rinus Michels was niet te spreken over de mentaliteit van een aantal internationals. Toen vlak voor een oefenwedstrijd tegen Joegoslavië de aanvallers Dennis Bergkamp, Ruud Gullit en Eric Viscaal geblesseerd afhaakten besloot Michels nieuweling Peter van Vossen op te roepen.

Het debuut

Erg bekend was Michels niet met de aanvaller die bij de Belgische middenmoter SK Beveren aan een goed seizoen bezig was, want op de persconferentie noemde hij hem steevast “Peter Vossen”. Assistent Dick Advocaat was beter op de hoogte, en had hem al drie keer aan het werk gezien. “Hij speelt met veel inzet en overtuiging en houdt een verdediging voortdurend in alarmtoestand”, rapporteerde Advocaat.

Op 25 maart startte Van Vossen in de basis, en was hij de uitblinker van een verder stroef draaiend Nederlands Elftal. De Zeeuw werkte zich een slag in de rondte, fungeerde als aanjager en was meerdere malen dreigend. Oranje won met 2-0 door doelpunten van Wim Kieft en Jan Wouters. (Voor tegenstander Joegoslavië was het overigens de laatste interland voor de Balkanoorlog, en de laatste keer dat er Slovenen deel uitmaakten van het team, de Kroaten waren al afgehaakt.)

Michels was goed te spreken over de prestatie van de debutant. “Hij viel zeker niet uit de toon. Hij was constant onderweg en gaf nooit op.” Ook de speler zelf was tevreden. “Ik heb lekker gespeeld en een goed debuut gemaakt. Ik ben hier als derde, vierde keus naar toe gegaan en zo voel ik me nog steeds. Zenuwachtig ben ik geen moment geweest, ik had niks te verliezen. Michels heeft gezegd dat ik het goed gedaan heb, ik wacht maar af wat hij verder met me gaat doen.”

Geen EK

In aanloop naar het EK in Zweden waren er geen oefenduels meer, maar Michels had genoeg gezien. Van Vossen zat bij de twintigkoppige selectie. Vlak voor de voorbereiding zou beginnen sloeg het noodlot echter toe. Na een botsing tijdens een wedstrijd met zijn club Beveren werd zijn linkerbovenarm steeds dikker. Het bleek dat Van Vossen een trombose had.

Hij deed er nog van alles aan om het euvel te verhelpen, onder meer door zijn linkerarm ’s nachts permanent omhoog te houden, maar het baatte niet. Van Vossen mocht drie maanden niet voetballen, Eric Viscaal van AA Gent was zijn vervanger in de EK-selectie. “Het was alsof er een wereld instortte. Je leeft er zó naartoe en dan is het ineens allemaal over. Ik was de eerste paar uur niet aanspreekbaar. Voor niemand. Ik heb het samen met mijn vrouw moeten verwerken.”

Herstel en terugslag

Van Vossen mistte het EK, maar herstelde sneller dan verwacht. Na de zomer blonk hij al snel uit bij zijn nieuwe club Anderlecht. In zijn volgende twee interlands maakte hij vier goals, tegen Polen thuis (2-2) en Turkije uit (1-3) en was zodoende erg belangrijk in de WK-kwalificatie, helemaal met zijn benutte strafschop tegen Engeland op Wembley (2-2), zie hieronder.

In het volgende seizoen, toen hij inmiddels bij Ajax speelde, keerden de problemen terug. In augustus mocht hij een aantal weken niet voetballen vanwege een bloedprop in dezelfde arm, waaraan hij in de winterstop alsnog geopereerd werd. Van Vossen was op tijd hersteld, en kon aan het einde van dat seizoen dan toch opgaan voor zijn eerste eindtoernooi, het WK in de Verenigde Staten.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties