Zoeken

Ik ben zo’n man. Zo’n man die een substantieel deel van zijn leven heeft doorgebracht terwijl hij keek naar andere mannen die iets met een bal deden. Duizenden uren zijn voorbij gegleden terwijl ik met zakken chipito’s en wokkels het geduld van mijn omgeving op de proef stelde. Hoeveel uur is niet uit te rekenen. Hoe lang duurde Wimbledon in 1982? 1983? 1984? Hoeveel uur snooker heeft de BBC uitgezonden sinds ik het spel snapte? Duizenden uren. Het snappen van een sport is essentieel. Waarom is het ene briljant en het andere niet?

De vraag is, is het erg? Nee, was heel lang het antwoord, maar ik word wel steeds selectiever. Bij de meeste sporten haal ik het eind niet meer. Te voorspelbaar. Daarom heb ik af en toe een nieuwe sport nodig.

Deze week was het rugby! Nee, dat gaat niet over onbehouwen kerels die vechten om een bal. Er is geen eerlijker sport, met dank aan een berg regels die heel precies worden nageleefd. Dank ook aan de scheidsrechters die alles zien. Die zouden ze eens moeten uitlenen aan de FIFA voor het komende WK.

Bij rugby mag bijna niets en daar wordt door de heren ook bijzonder weinig over gediscussieerd. Wie het in dat oerwoud van regels en kerels dan nog eens voor elkaar krijgt die wegspringende bal, baf over de achterlijn te drukken, is een held.

Wij zijn er thuis wel uit. Nooit meer dat oeverloze gekeutel in De Goffert, of hoe die hopeloze stadionnetjes ook heten, waar allemaal mannen voetballen die eigenlijk helemaal niet zo goed kunnen voetballen. Ze kunnen wel heel goed nep op hun bek gaan, zeuren tegen de scheidsrechter en tegenstanders onderuit halen. En zich natuurlijk meerdere keren per jaar laten fotoshoppen voor de volgende wanhoopsactie van Albert Heijn.

(Terzijde, misschien is het beter als ze in die winkels eens voor voldoende vreten gaan zorgen, want sinds die plaatjes zijn alle schappen leeg).

Rugby dus, dat is sport. En daarom heb ik het nu een beetje moeilijk met Vancouver. Daar zijn weer heel erg veel sporten waarvan ik me afvraag hoe ‘sport’ ze zijn. Dat gedoe met ski’s en een geweer op je rug, sleeën in je eentje, sleeën met zijn tweeën, sleeën met zijn vieren, iets met bezems op een klein ijsbaantje. Word je daar wel moe van? En hoe moeilijk is het allemaal? Wil ik dit nog ontdekken? Ik heb er tenslotte al 10 edities Winterspelen opzitten.

Desondanks weet ik nog steeds niet wat de regels van curling zijn, of waarom het ene meisje met een te kort rokje op schaatsen meer punten krijgt dan het andere. Jurysport moet trouwens sowieso verboden worden.

Het begint vermoeiend te worden. Ik moet zo’n man niet meer zijn.

Hugo Blom is hoofdredacteur van de VPRO Gids

Olympische Winterspelen · Rugby

permalink | plaats reactie |