Het Franse bedrog met het Olympisch vuur

De Olympische Winterspelen beginnen vandaag volgens goed gebruik met een spectaculaire openingsceremonie en het ontsteken van het Olympische vuur. In 1992 blameerden de Fransen zich door hun slordige omgang met dit ritueel.

Het vuur brandt al terwijl de vonk nog niet is aangekomen. Kijk naar de filmbeelden voor een beter zicht op het bedrog

De Olympische Winterspelen van 1992 werden gehouden in het Franse Albertville. De openingsceremonie vond op 8 februari plaats in het Théâtre des Cérémonies, een tijdelijk gebouwd stadion dat plaats bood aan vijfendertigduizend toeschouwers, en dat uitsluitend gebruikt werd voor de opening en sluiting van de Spelen. Delen van het meteen na afloop gedemonteerde bouwsel werden later dat jaar gebruikt tijdens de Zomerspelen in Barcelona.

Boze dansers

In de week voor de opening was er een hoop commotie rond de dansgroep die een belangrijke rol zou spelen tijdens de ceremonie. De honderdvijftig dansers en danseressen gingen in staking. Ze eisten betere huisvesting, betere werkomstandigheden en een betere beloning.

Het professionele dansgezelschap was door de organisatie ondergebracht in een soort vakantiekamp, met slechts veertien douches voor tweehonderdvijftig personen. Ook de werkomstandigheden tijdens de repetities in de open lucht lieten te wensen over. Er was geen verwarmde kleedruimte, waardoor de dansers en danseressen zich in de koude buitenlucht mochten omkleden. Ook het feit dat er slechts zes toiletten aanwezig waren werd niet echt gewaardeerd.

Gelukkig konden de geschillen worden opgelost, en de dansgroep was gewoon present tijdens de door Philippe Decouflé gechoreografeerde opening.

Een voetballer met de vlam 

Tot vlak voor de openingsceremonie was er grote geheimzinnigheid rond de laatste drager van de fakkel. Het bleek niemand minder te zijn dan de voormalige stervoetballer Michel Platini, de toenmalige bondscoach van het Franse nationale elftal. Voor het eerst in de geschiedenis bracht een voetballer het Olympische vuur het stadion binnen.

Deze op het oog nogal verrassende keuze maakte onderdeel uit van de Franse lobby om het WK voetbal van 1998 binnen te halen. En deze lobby bleek succesvol, want amper vijf maanden later werd het WK inderdaad aan Frankrijk toegewezen. Platini werd trouwens geassisteerd door François-Cyrille Grange, een zevenjarig jongetje uit de regio, die daarmee de jongste laatste fakkeldrager ooit werd.

Het bedrog met de vlam

Een ander unicum was de manier waarop het Olympische vuur de traditionele schaal in het stadion zou bereiken. Voor het eerst had de fakkel geen direct contact met deze schaal, en zou het vuur via een dertig meter lang touw getransporteerd worden. En daar ging het mis.

Want blijkbaar vertrouwde de organisatie deze constructie niet helemaal, en bedacht men een andere manier om vuur in de schaal te laten branden. Hoe dit precies in zijn werk ging is niet bekend, maar tijdens de opening was duidelijk te zien dat het vuur in de schaal brandde voordat het door de fakkel aangestoken touw deze bereikte.

Het bewuste moment vanuit een studio met de Noorse Mart Smeets en Ria Visser

De zorgvuldige gang met de fakkel over de hele wereld werd hiermee eigenlijk teniet gedaan. Want doordat de laatste stap met de Franse slag werd uitgevoerd was duidelijk te zien dat de vlammen die in het stadion brandden niet in contact waren geweest met het via de fakkel getransporteerde Olympische vuur.

Vreemd genoeg werd deze duidelijke onvolkomenheid nauwelijks gesignaleerd of veroordeeld. Frits Barend en Henk van Dorp besteedden er in hun programma kort aandacht aan, maar dat was het dan ook wel. En zo konden de Spelen gewoon van start gaan, zonder het echte Olympische vuur.

Olympisch vuur · Olympische Winterspelen

permalink | plaats reactie |

Reacties