Zoeken

De eerste Olympisch Winterspelen vonden in 1924 plaats in het Franse Chamonix. Pas tien koude Spelen later wist de Amsterdamse Carry Geijssen voor het eerst voor Nederland een gouden plak bij het schaatsen te veroveren. Niet dat het de allereerste Nederlandse gouden medaille op de Winterspelen was, want kunstrijdster Sjoukje Dijkstra had dat in 1964 goud gedaan. Maar toch: het duurde dus wel even voordat Nederland zich de beste toonde op een olympisch schaatsonderdeel.

Geijssen won op 12 februari 1968 de 1.000 meter op de Spelen van Grenoble. De dag ervoor had ze al zilver gewonnen op de 1.500 meter. Voor vrouwen op de schaats waren de Winterspelen trouwens een betrekkelijk nieuw fenomeen. Pas in 1960, tijden de Spelen van Squaw Valley in de Verenigde Staten, werden voor het eerst vrouwelijke schaatsers toegelaten tot het olympische toernooi.

Beroemdheden

Op de Spelen van 1968 stapte Geijssen in een wereld van galamour. Voor haar gouden race had ze bijvoorbeeld een ontmoeting met filmster Audrey Hepburn. Tijdens haar race werd ze aangemoedigd door prins Claus en prinses Beatrix, die op de tribune zaten. Om een beetje aan elkaar te wennen hadden ze met het koninklijke paar alvast samen gegeten in het Olympisch dorp. Geijssen: “In zo’n restaurant waar je zelf je eten moest halen.”

Topsport in 1968 was zo anders dan nu. Het zou nu bijvoorbeeld ondenkbaar zijn als een Olympiër zich uit zijn concentratie zou laten halen, maar bij Geijssen ging het anders: “Ik ben ’s avonds de stad ingegaan. Overal werd muziek gespeeld en gedanst.”

Maar goed, ze was dan ook een natuurtalent. Op 17-jarige leeftijd probeerde zij ze zich al voor de Winterspelen van Innsbruck te kwalificeren. In een selectiewedstrijd was ze op de 500 en 1.000 meter zelfs sneller dan de gevestigde orde, maar moest van de officials toch thuisblijven. Niet Geijssen, maar Willy de Beer ging als eerste en enige schaatsster uit Nederland naar de Spelen. “Ze was nog zo jong’, zo zeiden de vaderlijke bondsofficials over de Amsterdamse.

Relletje

Behalve sportief succes veroorzaakte Geijssen tijdens deze Spelen nog een heuse rel, die tot in Nederland doordreunde. Als woordvoerster van de vrouwenkernploeg zei ze tegenover een journalist van het toenmalige dagblad De Tijd dat de leden van de dameskernploeg al lang een tweede coach wilde naast trainer Piet Zwanenburg. De dames hadden de opvolging al geregeld: Henk van der Grift of Kees Broekman.

De ouders van Geijssen zagen de hele affaire op televisie. Ze grepen direct de telefoon en verzochten chef de mission Quarles Quarles van Ufford haar eens goed de waarheid te zeggen. Zo hadden ze haar toch niet opgevoed!

Ondanks deze ouderlijke ingreep leidde het incident uiteindelijk toch tot het vertrek van de coach. Later verklaarde Geijssen dat ze nooit op het vertrek van Zwanenburg zou hebben aangestuurd. Integendeel: de schaatsdames vonden juist dat Zwanenburg teveel werk moest verrichten en dat er daarom een tweede coach moest komen.

Kever en lege spaarpot

Toen Geijssen terugkwam in Amsterdam werd ze uitgebreid gehuldigd. Er stond zelfs een witte Kever voor haar klaar. De auto stond op haar te wachten dankzij
‘tante Miep’, de buurvrouw die een sigarenzaak runde. Op haar intitaief zamelde buurtgenoten uit Amsterdam-Oost geld in voor de Duitse vierwieler. „Die auto is het enige wat ik verdiend heb. Maar die mocht niet eens op mijn naam staan, omdat ik dan als prof zou worden beschouwd.”

Bij terugkeer kreeg de kersverse kampioene een zilveren bonbonschaaltje aangeboden van burgemeester Ivo Samkalden van Amsterdam. “En van de Spaarbank Amsterdam kreeg ik een spaarvarken met niks erin. Dat vond ik echt ongelofelijk.”