Verlangen naar armoe

In de columntwist De Klassieker is het de beurt aan Ajacied Menno Pot. Voor zijn verjaardag vraagt hij om een Ajax zonder geld.

Beste Jurryt,

Essentiële levensvraag: zoom je in op de leuke dingen en op het goede nieuws, of op de vervelende dingen en het slechte nieuws?

Ik ben van het eerste type (meestal). We nemen het afgelopen weekend even als voorbeeldje. Je kunt wel gaan zitten balen omdat PSV weer een lullige, dorre 0-1 overwinning boekt door een enkel zeikdoelpuntje van de geblondeerde tweelingzus van Jan van Halst, en je kunt wel gaan zitten balen omdat Twente voor de zoveelste keer naar drie punten zwijnt in de slotminuten, maar ach, wat heeft dat voor zin?

Ik focus liever op de leuke dingen (die landstitel gaat er toch niet komen, dit jaar). Wij gewonnen (ondanks een potje gepruts van heb-ik-jou-daar)! Jullie twee punten verloren! Sven goud! En vandaag ben ik jarig!

Verjaardagswedstrijden

Jazeker: ik vier vandaag mijn vijfendertigste verjaardag (dank je, dank je…). Sinds 2003 is het niet minder dan vier keer voorgekomen dat Ajax op mijn verjaardag (15 februari) een wedstrijd moest spelen. Dat is best veel, als je in ogenschouw neemt dat een week zeven dagen telt en Ajax op minstens vijf van die zeven géén wedstrijd speelt.

De resultaten zijn meestal goed in mijn ‘verjaardagswedstrijden’: 2-1 winst op FC Groningen in 2003, 0-2 winst bij Volendam in 2004, 6-2 winst op Sparta in 2008 en last but not least 2-0 tegen Feyenoord in 2009.

Toch was mijn mooiste Ajax-verjaardag in 2007, al speelde Ajax toen feitelijk niet op mijn verjaardag. Op 14 februari had Ajax een kletsend pak slaag van het plaatselijke SV Werder gekregen (3-0, in de UEFA Cup), waarna we in een soort kelderkroeg nabij het Hauptbahnhof terecht kwamen om ons ritueel vol te laten lopen met drank. Het was stampvol. Ajacieden en Werder-supporters door elkaar. Beregezellig. Toen de klok twaalf sloeg, werd ik 32. Ik zie me nog rondgaan met een dienblad vol glaasjes sambuca. Een groep Werder-supporters hief een Duits verjaardagslied aan.

Dat bedoel ik dus: focus op het positieve. We hadden met 3-0 verloren, maar tóch is ‘Bremen uit’ mijn mooiste Ajax-verjaardagsherinnering. De laatste tien jaar heb ik als Ajacied wel geleerd om het naar mijn zin te hebben ondanks de wedstrijd. Als ik met mijn vrienden een Europese uitwedstrijd heb bijgewoond, en we weer eens kansloos nat zijn gegaan, luidt onze conclusie op de terugweg steevast: “De ploeg heeft er weer alles aan gedaan om ons reisje te verpesten, maar het is ze wéér niet gelukt!”

Sponsorgeld

Dit weekend kwam ik in een nieuwsbericht over Ajax (én Feyenoord) het getal tegen dat vandaag mijn leeftijd is geworden: De Telegraaf heeft uitgerekend dat Ajax vorig seizoen 35 miljoen euro aan sponsorgeld heeft binnengeharkt, en dat dat véél meer is dan wat PSV (23,8 miljoen) en Feyenoord (19,4 miljoen) wisten op te halen.

Volgens mijn eigen levensmotto zou ik dat nieuws van de positieve kant moeten bekijken: Ajax is nog altijd verreweg de krachtigste voetbalmerknaam van Nederland. Sponsors horen het liefst bij ons.

Maar in dit geval lukt het me niet om me vast te klampen aan de positieve interpretatie. Ik krijg het met de beste wil van de wereld niet voor elkaar om blij te worden van die statistieken: Ajax haalt 30% meer op dan PSV en bijna tweemaal zo veel als Feyenoord, maar wat hebben we de afgelopen tien jaar precies gedáán met die veel grotere financiële slagkracht...?

De cijfers onderstrepen mijn stelling dat dat verrekte klotegeld Ajax niet verder helpt, maar een blok aan het been is. Ik schreef het al eens eerder: was Ajax maar weer arm. Dan werden we door de lege clubspaarpot gedwongen om de financiële wedloop te staken en weer Ajax te worden: slim, met gogme en branie opererend vanuit een voetbalfilosofie die ánders is.

Die culturele kernwaarden zijn door Ajax’ rijkdom in de verdrukking geraakt, de voorbije tien jaar. Ajax heeft zich de overtuiging aangepraat dat de club alleen succesvol kan blijven indien de grote jongens van Europa financieel worden bijgebeend. Het resultaat van die koers is bekend: geen prijzen meer én in menig opzicht de clubcultuur naar de gallemiezen.

In tijden van armoede is Ajax op zijn sterkst en ziedaar: daar slaag ik er tóch weer in om optimistisch en positief gestemd te zijn. Immers: hernieuwde armoede is een kwestie van tijd voor Ajax. Enige krapte is er nu al en die gulle Ajax-sponsors (Aegon en Adidas voorop) zullen de huidige vette deals beslist niet voor dezelfde bedragen verlengen. Ze zouden gek zijn. Het moment nadert waarop Ajax een forse, structurele stap terug zal moeten doen, qua poen. Ik kan niet wachten. Het zal er alleen maar beter van worden. En in elk geval leuker.

Dat idee is een mooi verjaardagscadeau. Sta me toe te proosten op mijzelf én op Ajax: dat míjn 35 nog maar fors moge toenemen, en dat de 35 van Ajax zich in tegengestelde richting moge ontwikkelen. Cheers!

Mazzel!

Menno

De Klassieker · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties